Honest Proof

[Πρίγκιπας @mikros_prigkipa]

Χθες μια φίλη μου έκανε δώρο μία γλάστρα λέγοντάς μου ότι τη μέρα που θα βγάλει άνθη, την ίδια μέρα θα βρω και τον έρωτα της ζωής μου. Σήμερα το πρωί φαγώθηκε από τα πουλιά.😢

[𝙳 𝚛 𝚘 𝚗 𝚎 @spigaro]

Αν δεν το ξέρετε το κρίσιμο ποσοστό στις επόμενες εκλογές θα είναι το 25%. Αν το πρώτο κόμμα πάρει κάτω από 25% δεν υπάρχουν έδρες μπόνους και οι έδρες μοιράζονται αναλογικά. Αν γίνει αυτό (πιθανό πλέον σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) θα γελάσουμε.

[Tock @yvan_theriault]

Saviez-vous qu'il existe un livre que personne ne pourra jamais finir de lire de toute sa vie, bien qu'il ne compte que 10 pages ?

En 1960, l'écrivain français Raymond Queneau a créé le livre probablement le plus long du monde, intitulé Cent mille milliards de poèmes. Ce livre se compose de dix pages, chacune contenant un sonnet. Les vers suivent le même schéma de rimes et sont imprimés sur des bandes, ce qui permet aux lecteurs de combiner des lignes de différents sonnets.
Cette structure génère un total de 10¹⁴ combinaisons possibles, soit cent mille milliards de poèmes uniques. Pratiquement personne ne pourra jamais lire le livre en entier, car il faudrait des millions d'années pour explorer toutes les combinaisons possibles, sans compter les pauses pour manger, dormir ou lire quoi que ce soit d'autre. Et tout cela ne tient qu'à dix pages !

Chaque combinaison créée aboutira à un sonnet cohérent avec des strophes, un rythme et des rimes parfaits. De plus, il est fort probable que chaque poème choisi au hasard n'ait jamais été lu auparavant. Queneau lui-même a déclaré que, si l'on considère qu'il faut environ 45 secondes pour lire un sonnet et 15 secondes pour préparer le suivant, il faudrait environ 200 millions d'années pour lire toutes les combinaisons possibles.

[رهف @1l1il8]

إذا مديرك رفع صوته عليك أمام زملائك، اعتبر الاجتماع انتهى. لم تعد الأن مجرد موظف؛ بل أصبحت إنسانًا يتعرض للهجوم.

لا تجادل.
لا تستسلم.
ولا ترفع صوتك .

نفّذ هذه الخطوات الخمس فورًا:

[Perry Pantelios @perpant]

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΞΙΑ

Αφήγηση δικαστικού αντιπροσώπου στις εκλογές του 1958 σ’ένα φτωχό χωριό της Ρούμελης:
«Οι εγγεγραμμένοι εκλογείς ήτανε 601.
Στο εκλογικό τμήμα του χωριού παρίσταντο,
σύμφωνα με το νόμο,
εκτός από το δικαστικό αντιπρόσωπο και αντιπρόσωποι των κομμάτων.
Είμαστε εκεί από την ανατολή του ηλίου,αλλά ως το μεσημέρι δεν είχε προσέλθει ούτε ένας για να ψηφίσει.
Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει.
Οι άντρες του χωριού περιδιάβαζαν στην πλατεία και κατά ομάδες συζητούσανε,κοιτάζοντας πότε πότε προς το δημόσιο δρόμο.
Ρώτησα τον παπά και τον πρόεδρο της κοινότητας τι συμβαίνει και δεν έρχεται κανένας να ψηφίσει.
Μ'ένα αινιγματικό χαμόγελο με βεβαίωσαν ότι όλοι θα ψηφίσουνε,αλλά αργότερα.
Κατά τις δώδεκα το μεσημέρι ακούσθηκε ο θόρυβος ενός αυτοκινήτου,που έφερε τον υποψήφιο της ΕΡΕ,
ένα μεγαλόσχημο βιομήχανο.
Χαιρέτησε κι εγκαταστάθηκε σ'ένα τραπέζι του καφενείου με τους γραμματείς του και το σωφέρ.
Έπειτα είπε στον καφετζή να προσφέρει σ'όλους καφέ και κονιάκ.
Το πλήθος άρχισε να συρρέει και να παίρνει τα κεράσματα με ευχές προς τον υποψήφιο.
Η διαδικασία του κεράσματος κράτησε κάπου δυο ώρες.
Σε λίγο κατέφθασε ο μπακάλης του χωριού κρατώντας ένα βρώμικο βιβλίο.
Ο υποψήφιος το πήρε,
το άνοιξε,
έβαλε τα γυαλιά του και διάβασε μεγαλόφωνα το πρώτο όνομα:
-Ι.Σ.186 δραχμές.
Αυτός που άκουσε το όνομα του παραμέρισε το πλήθος και πλησίασε:
«Συμφωνείς,Γιάννη,τον ρώτησε,ότι το χρέος σου στο μπακάλη είναι 186 δραχμές?»
«Ναι»,απάντησε.
«Ε,λοιπόν,από τούτη τη στιγμή δε χρωστάς τίποτα».
Και τράβηξε μια κόκκινη μολυβιά που έσβησε το χρέος.
Εκφωνήθηκαν όλα τα ονόματα.
Και διαγράφτηκαν όλα τα χρέη!
Δίπλα στον υποψήφιο καθότανε,τιμής ένεκεν,
ο αστυνόμος,
ο πρόεδρος της κοινότητας κι ο παπάς,
εκφράζοντας κάθε τόσο με επιφωνήματα το θαυμασμό τους για την ανιδιοτελή γενναιοδωρία του εκλεκτού συμπολίτη και για την αυταπάρνηση του,
να πολιτευτεί και να προσφέρει τον εαυτό του στην εξυπηρέτηση του έθνους:
«Τέτοιους ανθρώπους χρειάζεται η Βουλή,
φώναζε επιδοκιμαστικά κάθε τόσο η κλίκα των επισήμων..»
Κατά τις 4 τ’απόγιομα η πρωτότυπη αυτή διαδικασία εξόφλησης των χρεών είχε τελειώσει.
Ο ένας από τους δύο γραμματείς έκανε την άθροιση και ανήγγειλε:
112.142 δραχμές και εξήκοντα λεπτά.
Το χωριό κρατούσε την αναπνοή του.
Με μεγαλοπρεπή χειρονομία ο υποψήφιος άνοιξε το δερμάτινο χαρτοφύλακά του και έγραψε μια επιταγή στο όνομα του μπακάλη:
«Είσαστε εντάξει τώρα?»ρώτησε στρεφόμενος στο πλήθος.
«Ναι,απάντησε ένας,
αλλά για να κοιμόμαστε ήσυχοι θέλουμε να καεί το βιβλίο με τα βερεσέδια..»
Ο ευεργέτης σηκώθηκε,
πήρε το βιβλίο και ξεσκίζοντας το φύλλο φύλλο το’ριξε στο αναμμένο τζάκι του καφενείου.
Όταν το βιβλίο έγινε στάχτη ο υποψήφιος θεώρησε ότι η αποστολή του είχε λήξει.
Χαιρέτησε και πάλι,
μπήκε στ’αυτοκίνητο με την ακολουθία του και εγκατέλειψε ολοταχώς το χωριό.
Θα το ξανά’βλεπε σε μερικά χρόνια στις επόμενες εκλογές..»
Ο κόσμος ξεκίνησε για να ψηφίσει.
Μια ατέλειωτη ουρά σχηματίστηκε έξω από το εκλογικό τμήμα..
«Και τώρα θέλετε να μάθετε τ’αποτέλεσμα της ψηφοφορίας;
Εγγεγραμμένοι 601.
Ψηφίσαντες 601.
Έγκυρα ψηφοδέλτια 601.
ΕΡΕ 601!»

Αυτό ήτανε το ρεζίλι τους,
από τότε που γεννήθηκαν.
Είναι στο DNA αυτής της παράταξης και δεν αλλάζει.
Το ΠΑΡΕ- ΔΩΣΕ το κύριο χαρακτηριστικό τους.

[Θέμης Σκέτος @Themis_sketos]

Είναι κοινό μυστικό ότι μόνο ο ένοχος δεν θέλει να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Όπως έγραψε ο Σολζενίτσιν
"Ξέρουμε ότι λένε ψέματα ,
Ξέρουν ότι λένε ψέματα ,
Ξέρουν ότι εμείς ξέρουμε ότι λένε ψέματα,
Ξέρουμε ότι ξέρουν ότι ξέρουμε ότι λένε ψέματα.

ΑΛΛΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ!

[Amanda @Idontgive2u]

Aujourd’hui, j’étais à la banque, dans la file d’attente devant un distributeur.
Devant moi, un monsieur très âgé. Plus de quatre-vingts ans, sûrement.
Il tenait une enveloppe dans la main, un peu tremblante.

Quand ce fut son tour, je l’ai observé discrètement.
Il touchait l’écran, hésitait, revenait en arrière…
Je voyais bien qu’il ne comprenait pas.
L’écran, les boutons, les étapes… tout semblait trop rapide pour lui.

La file derrière commençait à s’impatienter.
Lui, il s’est retourné vers moi, avec un regard gêné mais digne,
et il m’a demandé, tout doucement :
« Vous pourriez m’aider… s’il vous plaît ? »

Je me suis avancée tout de suite.
Je lui ai expliqué calmement, étape par étape.
Sans jamais toucher son argent.
Par respect. Par pudeur. Par délicatesse.

Il voulait faire un dépôt.
Il a réussi, lentement, en se concentrant.
Quand l’opération s’est terminée, il avait l’air soulagé.
Comme un enfant fier d’avoir réussi.

Il m’a remerciée avec un sourire incroyable.
Et juste avant de partir, il a sorti un billet de 10 euros de sa poche
et a voulu me le donner.

J’ai refusé.
Il a insisté. Il m’a dit que c’était « pour le petit-déjeuner ».
Pour me remercier à sa manière.

J’ai décliné encore, doucement.
Et là, je suis repartie avec un nœud dans la gorge.

Parce que ce monsieur…
ce n’est pas un cas isolé.

Ils sont nombreux, nos parents, nos grands-parents,
perdus face à un monde devenu trop numérique, trop rapide, trop froid.
Perdus devant les écrans, les bornes, les applications, les mots de passe.

Ces gens ont construit le pays dans lequel on vit.
Ils ont travaillé toute leur vie.
Ils ont payé, cotisé, élevé des enfants, tenu des familles.

Et aujourd’hui, on les laisse seuls
face à des machines qui ne parlent pas,
dans des banques sans guichet,
dans des hôpitaux sans accueil,
dans des administrations sans humain.

On parle d’innovation, de progrès, de modernité…
Mais on oublie l’essentiel : l’humain.

S’arrêter cinq minutes pour aider quelqu’un,
ça ne coûte rien.
Mais pour eux, ça change tout.

Parfois je me demande :
est-ce qu’on avance vraiment…
ou est-ce qu’on devient juste plus rapides à oublier les autres ?

[Miguel Ángel | GptZone @MiguelMaestroIA]

No es necesario pagar por libros.

Internet es lectura gratuita si sabes dónde buscar...

13 sitios web que tienen millones de libros y documentos.

[🔖 Guárdalos ]

[Bécquer 🇪🇸✒🔡 @GustavoAdolf_]

"Cuenta la leyenda, que un día la verdad y la mentira se cruzaron.
- Buenos días— dijo la mentira.
- Buenos días— contestó la verdad.
- Hermoso día— dijo la mentira.
Entonces la verdad se asomó para ver si era cierto y lo era.
- Hermoso día — dijo entonces la verdad.
- Aún más hermoso está el lago— dijo la mentira. Entonces la verdad miró hacia el lago y vio que la mentira decía la verdad y asintió. Corrió la mentira hacia el agua y dijo:
- El agua está aún más hermosa. Nademos.
La verdad tocó el agua con sus dedos y realmente estaba hermosa y confió en la mentira. Ambas se quitaron la ropa y nadaron tranquilas. Un rato después salió la mentira, se vistió con las ropas de la verdad y se fue. La verdad, incapaz de vestirse con las ropas de la mentira comenzó a caminar sin ropas y todos se horrorizaban al verla. Es así como aún hoy en día la gente prefiere aceptar la mentira disfrazada de verdad y no la verdad al desnudo."

Jorge Bucay 🇦🇷

[Areti Athanasiou @AretiAthanasiu]

Διάσημος έγινε ο Γκεόργκυ Ζούκοφ ή κατά κόσμον Θεοδόσης Μούγιος! Ούτε στον χειρότερο εφιάλτη του δεν το περίμενε αυτό.
Ολόκληρη βιογραφία του έκανε το Mega:

«Αυτός ο απότακτος αστυνομικός είναι το πρόσωπο πίσω από τον περίφημο ανώνυμο λογαριασμό στο Χ που αποτελεί εδώ και χρόνια τον στρατηγό της στρατιάς των γαλάζιων τρολ.

Ο Θεοδόσης Μούγιος ή Ζούκοφ, είναι άνθρωπος στενά συνδεδεμένος με το σύστημα της γαλάζιας προπαγάνδας, που μισθοδοτούνταν πότε ως υπάλληλος της blue skies της εταιρείας πίσω από το γαλάζιο προπαγανδιστικό μηχανισμό της Ομάδας Αλήθειας και πότε ως στενός συνεργάτης του υπουργού Εσωτερικών Θεοδώρου Λιβανίου, καθήμενος συνήθως πίσω από τα υπουργικά έδρανα της Βουλής.

Την ώρα δηλαδή που η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο υπουργικό συμβούλιο εξαπέλυε επιθέσεις στην αντιπολίτευση για την τοξικότητα στην πολιτική ζωή του τόπου, μια δικαστική απόφαση ήρθε να βγάλει την κουκούλα του Ζούκοφ, καταδικάζοντας τον κύριο Μούγιο που κρυβόταν πίσω από το συγκεκριμένο ψευδώνυμο για συκοφαντική δυσφήμιση σε βάρος της δικηγόρου Ιωάννας Κούρτοβικ, με ποινή φυλάκισης ενός έτους και πρόστιμο χιλίων ευρώ.

Ο Θεοδόσης Μούγιος όχι μόνο αποδεικνύεται ότι είναι το κορυφαίο τρολ που έδινε κάθε μέρα τη γραμμή στη σκληρή προπαγάνδα σε βάρος των αντιπάλων, αλλά προκύπτει ότι είναι απότακτος από την Ελληνική Αστυνομία για απιστία, υπεξαίρεση και πλαστογραφία.

Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι το ταλέντο του αναγνωρίστηκε από τη Νέα Δημοκρατία και αξιοποιήθηκε σε θέση νομικού συμβούλου στο υπουργείο Εσωτερικών, δίπλα στον κύριο Λιβάνιο.

Ο Ζούκοφ ήταν τόσο ικανός που έφτασε να συμμετέχει στη διαχείριση κονδυλίων 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ μέσω της συμμετοχής του σε επιτροπές αξιολόγησης έργων στο πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης».

Η περίπτωση του Μούγιου ή πλέον Ζούκοφ είχε έρθει στην επικαιρότητα ήδη από το 2020, όταν αποκαλύφθηκε ότι εμφανιζόμενος τότε ως στενός συνεργάτης του κυρίου Λιβανίου, είχε βαρύ ποινικό μητρώο, μέχρι και διετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του.».

[Ilia the Classicist @ITypaldos]

@AretiAthanasiu ΜΕΓΑΛΕΙΑ!!!

ΚΑΤΣΕ ΝΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΩ ΚΑΙ ΤΟ ...ΠΤΥΧΙΟ ΤΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΣ ΣΕ ΦΥΛΑΚΙΣΗ 12 ΜΗΝΩΝ, ΜΕ ΤΡΙΕΤΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗ, ΣΥΝ 1.000 ΕΥΡΩ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΤΙΜΟ, Θ. ΜΟΥΓΙΟΥ⬇️

[Θέμης Σκέτος @Themis_sketos]

Συχνά, η ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου μας σπρώχνει να ακολουθούμε τη μάζα, ακόμα κι όταν νιώθουμε ότι ο δρόμος αυτός δεν μας εκφράζει, χάνεται όμως έτσι η αυθεντικότητα και η προσωπική ακεραιότητα.
Η επιλογή και η ευθύνη βαρύνει εμας.
Καλό Σ/Κ.

[𝚊 𝚖𝚎𝚜𝚜 𝚘𝚏 𝚐𝚘𝚛𝚐𝚎𝚘𝚞𝚜 𝚌𝚑𝚊𝚘𝚜 @_Hecate___]

Η δύναμη του κομπλιμέντου είναι τόσο μεγάλη που ακόμα και αν υποψιαζόμαστε ότι κάποιος μας κολακεύει υπερβολικά ένα μέρος του εγκεφάλου μας τείνει να "πιστεύει" τα καλά λόγια επειδή η ανάγκη μας για αποδοχή είναι ισχυρότερη από την κριτική μας σκέψη.

[Suma Y vive @SumaYVive]

Lo que ves en ese video es una sola célula humana.
Una.
Y tienes 37 billones de ellas trabajando ahora mismo mientras lees esto.
Cada célula contiene tu ADN completo.
Si lo estiraras, mediría 1,8 metros.
Ahora multiplica eso por 37 billones.
El ADN de tu cuerpo llegaría desde la Tierra al Sol... 600 veces.
Pero hay algo que nadie te cuenta:
Tus células intestinales mueren y se renuevan cada 4 días.
Tu piel, cada 2-3 semanas.
Tu hígado, cada 150 días.
No eres el mismo de hace un año.
Literalmente.
Y todo esto ocurre sin que pienses en ello.
Sin que lo controles.
Sin que lo pidas.
Tu cuerpo lleva millones de años perfeccionándose para mantenerte vivo.
Y tú preocupado por cosas que dentro de un año ni recordarás.
Somos máquinas milagrosas.
Cuídate como tal. 🧬

[Karim A Nesr @karimanesr]

23 cosas que los hijos hacen solo por un tiempo… y luego desaparecen para siempre.

Un día dejan de correr hacia ti en cuanto se despiertan.
Ese ruido de pasitos en el pasillo, el salto a tu cama, las manos frías buscando calor…, sin darte cuenta, se transforma en silencio… y en una puerta que ya no se abre.

Dejan de decir: “¡Mami, papi, mira!”
Ya no hay piedras mágicas ni dibujos urgentes que mostrar.
Su mundo se vuelve más grande… y tú, poco a poco, ya no eres el centro.

Un día dejan de tomar tu mano al caminar.
Primero la sueltan por segundos… luego para siempre.
Y aunque siguen a tu lado, algo invisible ya empezó a alejarse.

Dejan de dormirse en tus brazos.
Ese peso cálido, esa respiración que se acompasa con la tuya…
un día desaparece sin despedirse.

Dejan de creer que tu beso lo cura todo.
Las heridas ya no están en las rodillas…, y empiezan a doler en lugares donde no puedes soplar.

Dejan de traerte sus “tesoros”.
Hojas secas, palitos, papeles arrugados…, ya no necesitan compartir cada pequeño hallazgo contigo.

Un día dejan de pedirte que les leas un cuento.
Las voces, los personajes, las noches compartidas…,
son reemplazadas por pantallas y silencios propios.

Dejan de buscar tu cama en mitad de la noche.
Ya no hay pies fríos ni abrazos improvisados.
Solo el eco de lo que fue rutina.

Dejan de abrazarte sin motivo.
Antes lo hacían por impulso, sin pensar.
Luego, el abrazo se vuelve más escaso… y más medido.

Dejan de llamarte para todo.
Antes eras la respuesta a cada duda.
Ahora aprenden a resolver… sin mirarte primero.

Dejan de reírse a carcajadas contigo por cualquier tontería.
La risa cambia… se vuelve más contenida, más selectiva.

Dejan de necesitar que los ayudes a vestirse.
Tus manos dejan de abrochar botones…, y de ser imprescindibles.

Dejan de sentarse en tu regazo porque “ya no caben”.
Pero en realidad… lo que cambia no es el tamaño.

Dejan de despedirse con besos exagerados.
Los “mil besos” se convierten en un gesto rápido… o en un “luego nos vemos”.

Dejan de contarte todo lo que les pasa.
Sus pensamientos empiezan a tener puertas… y no siempre tienes la llave.

Dejan de buscar tu mirada para aprobar lo que hacen.
Y empiezan a buscarla… en otros.

Dejan de necesitar tu compañía constante.
Antes eras su refugio.
Después… solo una opción más.

Dejan de hacerte preguntas sin fin.
El “¿por qué?” se apaga… y con él, una parte de su asombro compartido contigo.

Dejan de creer que eres invencible.
Un día descubren que también dudas, también te cansas… y ya no te miran igual.

Dejan de pedirte que juegues con ellos.
Los juguetes cambian… y tú ya no estás en ese juego.

Dejan de buscar consuelo en tus brazos automáticamente.
Aprenden a sostenerse solos… aunque a veces aún lo necesiten.

Dejan de ser pequeños sin que te des cuenta.
No hay un día exacto.
Solo un cúmulo de momentos que ya no vuelven.

Y un día… dejan de vivir contigo.
La casa sigue en pie… pero ya no suena igual.
Y entonces entiendes que todo aquello… era irrepetible.

La infancia no avisa cuando se va.
No hace ruido al marcharse.
Se disuelve en los días cotidianos… mientras tú crees que aún hay tiempo.

Y por eso, mientras todavía corren hacia ti,
mientras aún buscan tu mano,
mientras todavía eres su mundo entero… míralos, escúchalos, abrázalos más de lo necesario.

Porque un día, sin darte cuenta…
será la última vez.

[Stella Aligizaki @StellaAligizaki]

Ένας πατέρας που έφτιαξε αυτήν την ειδική κατασκευή για να μπορεί ο γιος του να βλέπει όρθιος έξω … όσο θέλει… για τους γονείς τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία από τα χαρούμενα μάτια των παιδιών τους …🥹❤️

[La Folia @LaFolia20]

"Το βλέμμα των εξημερωμένων ζώων εμπεριέχει την αθωότητα που συναντά κανείς στα ανθρώπινα παιδιά, αφού τα ζώα έχουν εξημερωθεί ώστε να είναι εξαρτημένα και διαχειρίσιμα από τους ανθρώπινους κηδεμόνες.
Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό είδος που έχει τόσο παρατεταμένη

[Girişimci Hisler @girisimcihisler]

KANSER KADER DEĞİLDİR!

Bize hep Kanser genetiktir, şans işidir, piyangodur dendi.

Dr. Thomas Seyfried ise 30 yıllık araştırmasıyla masaya yumruğunu vuruyor: HAYIR. Kanser genetik değil, metabolik bir hastalıktır.

Yani suçlu genleriniz değil, yaşam tarzınız. İşte kanseri aç bırakarak yok etmenin 7 Bilimsel Kuralı:

Kanserin yakıtı bellidir: GLİKOZ. Kanser hücreleri şekerle beslenir. Şekeri keserseniz, onları aç bırakırsınız.. Modern tıp sadece tümörü zehirlemeye odaklanırken, Seyfried "Yakıtı kesin" diyor. Kan şekerindeki ani yükselmeler, kanser için açık büfe ziyafetidir.

Vücudun yakıt sistemini değiştirmelisiniz. Glikoz yerine Keton yakmaya başlayın.
Ketojenik Diyet: Yüksek yağ, orta protein, sıfıra yakın karbonhidrat.. Sağlıklı hücreler ketonla çalışabilir ama kanser hücreleri ÇALIŞAMAZ. Bu, onları biyolojik olarak köşeye sıkıştırmaktır.

Vücudun çöpçüleri ne zaman çalışır? Siz yemek yemediğinizde. Uzun süreli açlık, Otofajiyi Hücrenin kendini temizlemesi başlatır..

Vücut, hasarlı ve zayıf hücreleri (kanser öncülerini) yer ve enerjiye çevirir. Yemek yemek zevktir ama bazen aç kalmak şifadır.

Kronik enflamasyon (yangı), kanserin en sevdiği ortamdır. Bunu ne tetikler? İşlenmiş gıdalar, kızartmalar ve stres..

Yangını söndürmek için Anti-enflamatuar beslenin:
• Zerdeçal
• Yağlı balıklar
• Yeşil çay Vücudunuzu savaş alanına değil, huzurlu bir bahçeye çevirin.

Kanser, hücrenin enerji santrali olan Mitokondri'nin bozulmasıyla başlar. Onu tamir eden iki şey vardır:
Kaliteli Uyku: Melatonin hormonu mitokondriyi yeniler..
Egzersiz: Sadece yürümek bile kan şekerini düşürür ve hücreye oksijen pompalar..

Oturmak, yeni sigara içmektir.

Thomas Seyfried'in mesajı net: Kanserden korkmayın, onu anlayın. Genetik silahı doldurur ama tetiği çeken yaşam tarzınızdır.

[Θέμης Σκέτος @Themis_sketos]

Τριπλασιάστηκαν τα αποθέματα νερού στη λεκάνη του Μόρνου, μετά τις βροχοπτώσεις & η επάρκεια νερού στην πρωτεύουσα που κινδυνολογούσαν βαίνει προς τη λήξη του.
Δεν αλλάζουν οι εξαγγελίες για τεχνικές παρεμβάσεις που θα δωθούν στα δικά μας παιδιά.
Είναι μην τάξεις κάτι στην ΤΕΡΝΑ.

[Ταξιδιώτης 🕊️ @taxidiotis24]

Πολλοί χάρηκαν όταν άκουσαν ότι «θα απαγορεύσουν στα παιδιά κάτω των 15 να μπαίνουν στα social media». Νόμιζαν ότι επιτέλους θα γίνει κάτι για την προστασία των παιδιών. Στην πράξη όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Δεν θα αρκεί να γράψεις ότι είσαι πάνω από 18.
Για να μπεις σε Instagram, TikTok, X, Facebook ή οποιαδήποτε άλλη μεγάλη πλατφόρμα, θα σου ζητήσουν ταυτότητα, selfie του προσώπου σου και πλήρη διαδικασία επαλήθευσης στοιχείων.

Με άλλα λόγια, το μέτρο δεν χτυπάει μόνο τα παιδιά. Χτυπάει όλους.
Κάθε ενήλικας που θέλει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις πλατφόρμες που ήδη έχει λογαριασμό, θα αναγκαστεί να παραδώσει τα προσωπικά του δεδομένα υψηλής ευαισθησίας, επίσημο έγγραφο ταυτότητας και βιομετρικό δεδομένο, το πρόσωπό του.Με απλά λόγια από δω και πέρα, για να μιλήσεις ή να δεις περιεχόμενο online, θα πρέπει να αποδείξεις με χαρτιά και φωτογραφία ποιος ακριβώς είσαι. Και ενώ όλο αυτό πωλείται ως «προστασία των παιδιών», στην πραγματικότητα χτίζεται ένα τεράστιο σύστημα υποχρεωτικής ταυτοποίησης για ολόκληρο τον πληθυσμό.

Δημιουργείται μια γιγάντια βάση δεδομένων που θα περιέχει πρόσωπα, ταυτότητες και ψηφιακά ίχνη εκατομμυρίων ανθρώπων.Τα παιδιά είναι απλώς η δικαιολογία.
Το πραγματικό παιχνίδι είναι η κατάργηση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο και η καθιέρωση ενός συστήματος όπου κανείς δεν μπορεί πια να υπάρχει online χωρίς να τον ξέρουν οι αρχές και οι εταιρείες.

Με λίγα λόγια:
Σου λένε «το κάνουμε για τα παιδιά».
Στην πραγματικότητα σου λένε «από τώρα και στο εξής, όλοι θα είστε ταυτοποιημένοι και ιχνηλάσιμοι στο ίντερνετ».
Αυτό δεν είναι προστασία. Είναι ψηφιακό φακέλωμα όλων μας.