Gregem discipulorum condere conor quo modo Latine loquentes capitula libri, cui titulus inscribitur Roma Aeterna, evolvamus legamusque, necnon opera Romanorum varia . Si forte tibi hoc consilium placuerit, mihi scribito aliisve nuntiato seu suadeto. Valeto!
Nonis Maiis diem celebravi natalem. At adhuc tibi licet, etsi sero, Deum pro me precari, atque omnia fausta mihi meis exoptare ex imo corde. Etiam nunc enim bona vota donaque accipio. Libenter oratote pro me si forte libuerit. Et date operam ut recte valeatis!
Gregem discipulorum condere conor quo modo Latine loquentes capitula libri, cui titulus inscribitur Roma Aeterna, evolvamus legamusque, necnon opera Romanorum varia . Si forte tibi hoc consilium placuerit, mihi scribito aliisve nuntiato seu suadeto. Valeto!
Was the Latin of Saint Thomas Aquinas bad?
Many judge the Latin of Saint Thomas by taking as their example his philosophical and theological works of a scholastic nature. That is the mistake.
One cannot assess Saint Thomas’s stylistic ability on the basis of these works for two reasons:
1. Because he was not “free” to write, but was constrained by a stylistic standard that prevailed in scholastic writings of that period.
2. Saint Thomas dictated most of what he wrote. Scribes recorded the “content” using abbreviations that were later to be turned into full text by someone who was not the author.
So how can we judge the Latin of Saint Thomas? By his letters to important figures, where there was in fact an effort on his part toward elegance.
Let us look at an example of elegant Latin in a letter to a king, commissioning a work he wrote on the education of a prince:
“Cogitanti mihi quid offerrem regiae celsitudini dignum meaeque professioni congruum et officio, id occurrit potissime offerendum, ut regi librum de regno conscriberem, in quo et regni originem et ea quae ad regis officium pertinent, secundum Scripturae divinae auctoritatem, philosophorum dogma et exempla laudatorum principum diligenter depromerem, iuxta ingenii proprii facultatem, principium, progressum, consummationem operis ex illius expectans auxilio qui est rex regum et dominus dominantium: per quem reges regnant, Deus, magnus dominus, et rex magnus super omnes deos”.
@litteraechristi Quod auctor de Tito Livio dicit vere pulchrum est: eum gloriam praesentem parvi fecisse posterisque potius opus relinquere voluisse magnum. Etiam nunc etenim narrationibus eius delectamur. Multa opera legenda nobis sunt! Quam brevis est vita! Utinam otio fruamur sapienter!
@litteraechristi Minime vero, mea quidem sententia. Nam et similibus modis uti solemus illis demonstrativis quae sunt ille iila illud, hic haec hoc, ipse ipsa ipsum, is ea id, iste ista istud. Nec nos fugere possunt illa pronomina notissima velut quidam quaedam quoddam et aliqui aliquae aliquod.
@litteraechristi Certe te rogamus ut nos doceas quae fuerit mediaevalium sententia de Romanorum linguae origine deque eorum usu in foris atque in vita cotidiana. Rationibus docendi nimis grammaticis falsi conicere possumus linguam ita intricatam fuisse ut nemini vero sermo esset patrius.
“Intus omnia dissimilia sint, frons populo nostra conveniat”
- Let everything inside be dissimilar, let our front be in harmony with the people.
Seneca
Domo proficiscor munere fungendi causa. Semel enim in mense sacerdotibus aliisque iuris canonici discipulis scholas trado Latinas. Adsunt tirones ac provectiores. Utriusque discipulos generis docere mihi placet. Utinam omnia dulciter nobis succendant. Properandum mihi nunc est.