Teɴoυ Sнιмαĸo

天王 志摩子| 18 | Year 3 | LR

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

“เทนโอ ชิมาโกะค่ะ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักคุณนะคะ”

“ดูเกร็งๆจัง ขอโทษนะคะ เผลอสุภาพมากเกินไปจนได้”

#ฝากน้องด้วยนะคะแงง #โคทักซัมม่อนได้ตลอดเลยนะจุ้บๆ
https://t.co/IaGQwo1x5T

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Hanna #แงงน้องน่ารักกก #หอมหัวว
“ว้าวว น่ารักมากๆเลยค่ะฮันนะฮัง ไม่แปลกหรอกค่ะ”
เธอพูดด้วยนํ้าเสียงร่าเริง มองอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดูปนกับดีใจที่ตัวเองเลือกชุดออกมาได้น่ารักขนาดนี้
“ฮันนะฮังลองดูเองไม่ดีกว่าหรอคะอย่างน้อยจะได้รู้ว่าชุดแบบนี้ใส่ออกมาแล้วเป็นยังไง”
ค่อยๆพาลากไปที่กระจกใหญ่

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

ฮืออ ออกไปเถอะค่ะ อย่าเดินเข้าใกล้ๆนะ ชิ่วๆ /ปัดมือไล่น้องแมวที่กำลังเดินมาใกล้ๆ

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Hanna น่าอิจฉาจังนะคะ ถึงเราจะโดนปลุกตอนเช้าบ่อยๆแต่ยังไงก็ไม่ชินอยู่ดี ยิ่งช่วงอากาศหน้านอนยิ่งไม่อยากลุกออกจากที่นอนเลย ต้องเอาฮันนะฮังเป็นตัวอย่างซะแล้ว!!

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

ไม่อยากโลกนี้มีฤดูหนาวเลยค่ะ ถ้ามีแต่ฤดูร้อนก็ดีสิ....

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Norse “ม-ไม่หรอกค่ะ เอ่อ นารุเสะฮังน่ารักกว่าตั้งเยอะ! ไม่สิ ต้องพูดว่าหล่อนี่นา หล่อกว่าตั้งเยอะ!”
เพราะไม่ค่อยถูกกับการโดนชมเท่าไหร่ เธอเลยต้องพยายามพูดกลบเกลื่อนแก้เขินจะได้ไม่ดูน่าอายไปมากกว่านี้
“แต่ว่านารุเสะฮังมีเพื่อนเยอะ เวลาซ้อมคงสนุกมากแน่ๆเลย ดีจังนะคะ”

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

/เดินเลิ่กลั่กอยู่ในย่านการค้าประมาณชั่วโมงได้ เพราะหาร้านคาเฟ่ไม่เจอ

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Asami0 “ใช่ค่ะ หาห้องเรียนไม่เจอทุกวันจนเพื่อนๆต้องคอยช่วยตลอดเลยค่ะ ตอนนั้นรู้สึกผิดมากๆเลยแต่นึกแล้วก็ตลกดี”
เธอยิ้มแห้งๆแก้เขิน แม้ตอนนี้เองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเมื่อก่อนเลย ก่อนจะได้ยินเสียงพึมพำเบาๆของอีกฝ่าย
“ไม่หายหรอกค่ะ ถ้ามีเราอยู่ด้วยล่ะก็ จะต้องหาเจอแน่นอน!”
เธอยิ้มร่าให้กำลังใจ

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Asami0 เมื่อได้ยินคำอนุญาตจากอีกฝ่ายสีหน้าเธอก็กลับมายิ้มร่าดั่งเคยก่อนจะตั้งใจฟังที่อีกฝ่ายเล่า
“อ่อ อย่างงี้นี่เองสินะคะ คุณน้องสาวเนี่ยน่ารักจัง เราเองก็พอเข้าใจความรู้สึกนี้อยู่เหมือนกันค่ะ”
“เพราะเราต้องออกจากเกียวโตมาเรียนที่นี่ ก่อนออกมาเลยได้ของดูต่างหน้ามาเพียบจนล้นกระเป๋าเลย”

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Asami0 ท่าทางที่อีกฝ่ายเล่นทำให้เธอเผลอหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ เพื่อไม่ให้ดูเครียดมากการเล่นอะไรแบบนี้ก็ดูสนุกดี
"ขอถามได้ไหมคะจิชิกิฮัง"
"ทำไมพวงกุญแจอันนั้นถึงสำคัญมากกับจิชิกิฮังหรอคะ เอ่อ ถ้าไม่อยากตอบเราจะไม่พูดถึงอีกนะคะ"
เธอพูดเสียงค่อยตรงประโยคหลัง

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

อากาศน่านอนจังค่ะ อยากกลิ้งๆอยู่แต่ในห้องทั้งวันเลย ถึงจะบอกแบบนั้นแต่ยังไงก็คงต้องออกมาซ้อมอยู่ดีสินะคะ เฮ้อ

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Asami0 "ไม่หรอกค่ะ ถ้ามีใครลำบากก็ต้องช่วยสิคะ เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว"
เธอปฏิเสธอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้มบางๆก่อนจะเดินมาถึงหน้าห้องเรียน เธอกวาดตามองรอบๆไปพลางๆ
"หมือนเป็นนักสืบเลยค่ะ ตื่นเต้นจังๆ!"
"คนร้ายน่ะคือ.....คุณนั้นแหละ! แหะๆ ขอโทษค่ะแค่อยากลองพูดออกมาเฉยๆ"
ขำแห้งๆกับมุขตลกฝืดๆ

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Asami0 เธอโค้งขออนุญาตแล้วเดินออกตามอีกฝ่ายทันที เธอเดินไปจนกระทั่งอีกฝ่ายเริ่มบทสนทนา
“แย่จังนะคะ เป็นของสำคัญซะด้วยสิ”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เราสมัครใจมาช่วยเอง จิชิกิฮัง ไม่ต้องกังวลเรื่องเราหรอกนะคะ!”
“เราจะตั้งใจหาพวงกุญแจเองค่ะ!”
พอเห็นรอยยิ้มซึมๆของอีกฝ่ายเธอจึงพยายามให้กำลังใจ

[Teɴoυ Sнιмαĸo @IA_Shimako]

@IA_Asami0 สีหน้าของเธอค่อนข้างสับสนนิดหน่อยกับคำพูดของอีกฝ่าย หน้าของเธอตอนนี้คงจะตลกมากแน่ๆ
“ว-ว่าแต่ นี่ก็นานแล้วนะคะ ยังไม่มีวี่แววจากประชาสัมพันธ์เลย”
เธอพยายามเปลี่ยนเรื่องทันทีเพื่อกลบเกลื่อนท่าทางเอ๋อๆเมื่อกี้
“เราลองไปหากันเองดูดีไหมคะ”