Bunu kendine nasıl yapabilir insan nasıl bulaşar güvenir. Her şeyini ortaya döküp darma dağın oda gibi kalmak ger toparlanamamak sanki her geçen gpn daha ağırlaşıyor gibi
Sevgili günlük içim içimde sığmıyor ama heyecandan değil kalbim acıyor meselenin kimse ile alakası yok. Hayatımızı kime açtığımız anlattığımız ve yaşadıklamızı bir kenera atıp unutup gitmek zor geliyor insana
Dönüp dolaşıp sana koşmak istiyorum her şeyim sen ol istiyorum bunu içimden bir türlü aramadım. Bir daha başkası böyle olabilir mi? Bilmiyorum. Herkes sana mı benzer? Benziyor işte herkes sen gibi görünüyor gözüme birinin bakışı birinin ağzı yüzü herkesi sana benzetiyorum işte.
Bir sürü anlamsız anıya haddimdem fazla mana yükleyip anlamlandırmaya çalışmışım meğer hiç anlamı olmayan pek çok şey yaşamışım ve kayıp gitmiş elimden kendi kendime heri dönüp baktığımda canım acıyor.
09.03.2026 sanırım ciddi bir depresyon içindeyim bütün kapıları pencereleri kapatıp ruhuma ışık sızmasını engeledim değil bir başkası kendim bile açıp bakmamak için kat kat üstünü kapattım
@turkhafiza2 Terbiyesizlik yapmak istemem ancak teknoloji ile entegre olmayan bu çalışma sahada insan çalışmasını en aza indirilmeye çalışıldığı bir ortam için me kadar verimli olabilir?
09.03.2026 sanırım ciddi bir depresyon içindeyim bütün kapıları pencereleri kapatıp ruhuma ışık sızmasını engeledim değil bir başkası kendim bile açıp bakmamak için kat kat üstünü kapattım
23.09.2025 Çokça aklıma geliyorsun isminin geçmediği günüm geçmiyor. Ancak farkındayım ölüler sadece hatırlanır onlara gidemezsiniz onlarla konuşamazsınız.
oğlum bekir dedim kendi kendime, yolu yok çekeceksin. isyan etmenin faydası yok, kaderin böyle, yol belli, eğ başını, usul usul yürü şimdi. o gün bugün usul usul yürüyorum işte
Sana yazmamak için film izliyorum başka başka şeylerle aklımı meşgul etmeye çalışıyorum ama bir yerde denk gelsek koyveririm seni çok özledim çünkü seninki vakit geçirmeyi çok özledim çünkü seni yaşamayı çok özledim çünkü
Ben nerede kendim olacağım? İnsanlar empati bekliyor ancak empati yapmıyor saygı gösteriyorsun bir noktadan sonra senin gösterdiğin bu saygıyı çok başka yerlere çekiyor ben dünyanın bi köşesinde anlaşılabilen ve işe yarayan bir adam olamayacakmıyım?
İşin daha kötüsü ne peki? Yaş ile alakalı mı? Bu bilinç mekanizması hakkında fikrim yok afet etmeye başladığımda duygu mastürbasyonunu kaldırıp yerine buz gibi bi taş koyuyor
Doğum günüme tam bir hafta var ve tuhaf bir şekilde aslında 30 yıldır yanlız olduğumu anlıyorum mesele gülüp eğlenmek değil mesele bir derdimin tasamın olması değil empati yapmak için götümü yırttığım pek çok kişi tarafından empati görmemek yanlız hissettirdi
Kızgın, kırgın yada öfkeli değilim kimseyi suçlamıyorum sadece anlamlandırmaya çalıştığım şey şu nasıl onlarla birlikte yaşarken beni bu şekilde gördüler? Onlar için problem yaratan sorumsuz ve bir şekilde işler çuvallayan adammıyım sadece?