İnsan koşarak gittiği yerlerden ağlayarak geri dönebilir, heyecanla aradığı şeyi bulunca vazgeçebilir. İnsan çok sevmesine rağmen gidebilir. Çünkü bazen beklediklerin ve yaşadıkların aynı olmaz. Hayatın akışındaki en büyük ironi de budur. Biz hayal ederiz, gerçekler bize güler…
Hayatın boyunca senin suçun olmamasına rağmen canla başla iyileştirmeye çalıştığın yaraların olacak. Zaman zaman gelip yaranın kabuğunu soyacaklar. Sen yine iyileştireceksin. Çünkü hayat durup mızmızlanmak için çok kısa ve sen artık o kalbi kırık küçük çocuk değilsin.
Bu kadar çirkinliğin içinde güzelliğe dair ne varsa beni yatıştırıyor: güzel insan, güzel bakış, güzel tavır, güzel konuşma, güzel sohbet, güzel dostluklar... Ve 'güzel' sıfatıyla uzayacak tonlarca şey.