진

☔️

[진 @Idyllicxlife]

❥

♡ #บริษัททดลองแต่งงาน ♡

[진 @Idyllicxlife]

ไม่ได้เรื่อง!

[진 @Idyllicxlife]

@KontounX เพราะสามีมองตอบกลับมานิ่งๆ ด้วยดวงตาแดงเรื่อ แม้จะไม่สบายแต่ฮานึลก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยปราการความแข็งแกร่งบางอย่าง คงรังแกกันไม่ได้ง่ายๆ อย่างที่ใจเขาอยากทำ จินจึงเพียงกดริมฝีปากกับหน้าผากอุ่นร้อนแล้วผละออกอย่างรวดเร็วก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินหายออกไปนอกห้องนอน

[진 @Idyllicxlife]

When he got sick.

#บริษัททดลองแต่งงาน
@KontounX

[진 @Idyllicxlife]

@KontounX “จะเอาอะไรครับ? ปล่อยก่อนได้มั้ย เดี๋ยวไปหาอะไรอุ่น ๆ ให้ดื่ม คุณคงเจ็บคอ”

ฝ่ามือหยาบละออกจากหน้าผากเปลี่ยนมาแนบแก้มขึ้นสีจากความร้อนของอาการไข้แทน ฮานึลยามนี้ดูเปราะบางจนความคิดในหัวจินผุดขึ้นมาเป็นคำว่า ‘น่ารังแก’ ได้อย่างชวนให้ตกใจและความคิดคงลามไปถึงสายตา

[진 @Idyllicxlife]

หลังจากฟังอย่างตั้งใจแล้วตัดสายไปทันทีที่ได้รับข้อมูลครบถ้วน จินก็ค่อย ๆ ละฝ่ามือที่อุ่นขึ้นของตัวเองออกจากหน้าผากสามีแล้วเตรียมตัวจะลุกไปทำภารกิจหน่วยพยาบาลจำเป็น

@KontounX

[진 @Idyllicxlife]

จินจึงค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงขณะที่ยังวางมือค้างไว้ที่เดิม สามีดูสงบลงเล็กน้อยแต่ยังคงไออยู่ เขาจึงหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนเพียงคนเดียวแต่ดันเป็นหมอโดยไม่สนเวลาว่าจะดึกดื่นแค่ไหน บอกเล่าอาการคร่าว ๆ แล้วก็ได้วิธีปฐมพยาบาลแบบเร็ว ๆ มา

[진 @Idyllicxlife]

@KontounX คุณจะทำเหรอ ... แต่คุณไม่เคยทำอาหารให้ผมทานเลยนะครับ

[진 @Idyllicxlife]

@KontounX ผมอยากทานไข่เจียวปู

[진 @Idyllicxlife]

@KontounX ไล่ลงมาเรื่อย ๆ จนถึงซอกคออุ่น เขาขบเม้มดูดดึงจนขึ้นรอยขณะที่จับมืออีกคนให้สอดเข้ามาใต้เสื้อนอนของตัวเอง ให้สัมผัสกับผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นประปรายทั้งหน้าท้องและแผ่นอก

" รับผิดชอบหน่อย .. คุณจะมาชนแล้วหนีแบบนี้ไม่ได้"

@KontounX

[진 @Idyllicxlife]

@KontounX ทันที่จะดันประตูห้องนอนเข้าไปแล้วคว้าข้อมือของสามีไว้ ประตูห้องถูกปิดลงอย่างแผ่วเบาเพียงไม่กี่วินาทีขณะที่จินโผเข้าหาคนตรงหน้าแล้วดันเข้าชิดกำแพงห้อง กดริมฝีปากที่ยังชุ่มชื้นจากการถูกสัมผัสหนักหน่วงเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาลงไปตามด้านข้างลำคอ

[진 @Idyllicxlife]

@KontounX @KontounX

[진 @Idyllicxlife]

@KontounX มือเรียวแต่หยาบกร้านยกขึ้นมาแตะปอยผมสีดำสนิทของคนตรงหน้าอย่างเบามือ แล้วเกี่ยวทัดใบหูให้ ความสากระคายจากปลายนิ้วที่ถูกฝึกให้จับอาวุธมาทั้งชีวิตระถูกข้างแก้มและใบหูฮานึลเหมือนผีเสื้อที่เจียมตัวไม่กล้าร่อนลงเหยียบบนดอกไม้งาม

“คุณคิดว่าไงล่ะ ผมสีนี้เข้ากับหน้าผมรึเปล่า”