นิรนาม lll สนับสนุน 10 ข้อเรียกร้อง #ยกเลิก112

🍊Hope is the only thing stronger than fear...🍊

[นิรนาม lll สนับสนุน 10 ข้อเรียกร้อง #ยกเลิก112 @Indeedserious]

@iiisiriy สรุปเรื่อง #ป่ารอยต่อ
https://t.co/AuNTenazSv

[rvt @ravingsand]

คิดไว้ละว่าต้องโดนลบเลยแคปเก็บ เผื่อใครยังไม่ได้อ่าน เซฟไว้ก็ดีนะคะ #ป่ารอยต่อ

[เซเลบหม่อมสามหยอย® @toyubomm]

บินเครื่องบินส่วนตัวฉ่ำ แล้วบอกให้ประชาชนประหยัดน้ำมัน อีห่าราก

[คิดชื่อไม่ออกอ่ะแชท @Narawit84707591]

เรสเปคคนที่สู้มาก่อน??? แสดงว่าไม่เคยเห็นตอนที่นางแบกด่าคนเสื้อแดงสินะ

[ฮ.นกฮูก(สีส้ม) @skongki2000]

🤨

[บ่พิษ @hlblb]

อาจารย์ธิดา ถาวรเศรษฐ โดนแบกนมผงหยุมหัวสุด พี่กุ้งทัศนีย์เอย ป้าเสื้อแดงคนสุดท้ายที่ราชประสงค์อีก น้องแบกนมผงบิดกีแล้วบิดกีอีก แดงไหนก็แดงเดียวกันเนาะพี่เนาะ

[เบ้นสามย่าน @xbzzbz]

กูงงมากทำงานด้วยปากมาจนจะโดนยุบพรรครอบ 3 แล้ว เลือกตั้งดันเสือกชนะพรรคที่กระสันอยากจะเข้าไปทำงานในสภาจนต้องไปร่วมกับเผด็จการ ภาพตัดมา 2 ปีนโยบายเรือธงไม่เสร็จสักอย่าง หาเสียงโม้เย้ดม้าไม่พัก ใครใช้แต่ปากทำงานกันแน่

[Give Me a Break! Please @PLEASEBKK]

@AjJuang ข้ออ้างคลาสสิกของคนทิ้งอุดมการณ์: 'อยากเข้าไปทำงาน'

ตรรกะพังมากอาจารย์! คุณไม่สามารถเข้าไป 'ล้างบางโครงสร้างที่เน่าเฟะ' ด้วยการกระโดดลงไปคลุกโคลนเป็น 'ลูกจ้าง' ให้กับรัฐบาลตระบัดสัตย์ได้หรอก! สุดท้ายก็กลายเป็นแค่ 'เครื่องมือฟอกขาว' ให้พรรคที่หักหลัง ปชช. เอาไปเคลมผลงานแค่นั้น😒

[🏕 sallu🦩Hope remains🍊 @sallusummer]

@AjJuang ก็เห็นคนที่ไปเข้าร่วมกับพรรคพวกนี้พูดแบบนี้กันทั้งนั้น แต่พอไปอยู่จริงก็ทำอะไรที่สำคัญๆไม่ได้สักอย่าง เพราะอยู่ภายใต้รัฐบาลที่ไม่มีประชาชนอยู่สมการ จะคิดจะทำอะไรก็ต้องคำนึงถึง ผปย ของคนนั้นคนนี้ แต่ไม่ใช่ผปยประชาชน ..เรื่องการศึกษาก็คงไม่ต่างกัน

[♬ ♥ Panamaz♥♬ @weeeedpung]

มีอุดมการณ์ก็เคารพ แต่ทีหลังก็ทำไรให้เป็นขั้นเป็นตอน ก่อนหน้านั้นยังรู้จักการทำงานอย่างเป็นระบบ กะอีแค่ลาออกจากพรรคเดิมให้มันเป็นทางการ คงไม่ได้ทำให้การพัฒนาการศึกษาของเด็กไทยมันเสียเวลามากนักหรอกมั้ง ส่วนอีรมช.ศึกษาก็หัดมีศักยภาพด้วยตัวเองที จะได้ไม่ต้องดึงใครไปทำงานให้เป็นดราม่าส้นตีนไร้สาระแบบนี้

[♬ ♥ Panamaz♥♬ @weeeedpung]

ทุกคนก็ต้องทำงานหมดแหละอีหน่อหน่อควย ถ้ามึงอยากมีอำนาจขับเคลื่อนมากๆ ก็ออกจากอีพรรคปากดีไปอยู่พรรคปากหีแต่แรกสิ จะมาอยู่ให้หนักพรรคแต่แรกทำส้นตีนไรล่ะงั้น พรรคมึงดีมากแล้วมาดึงตัวทำไมแต่แรก หัดให้สมองแทนส้นตีนหน่อย เวชาจะรีพลายอะไรเหมือนควายแบบนี้

[💙 kochi 🔸 コーチー @kochi_mj]

เนี่ย หนึ่งตัวอย่าง คือทั้งโง่ ทั้งไม่รู้หน้าที่ สถานะของตัวเอง ไม่รู้กาลเทศะ แต่ได้เป็นใหญ่เป็นโตไปถึงแม่ทัพภาค คือประเทศแม่งห่าเหวทุกอนูโดยเฉพาะภาครัฐ นี่ถ้าไม่ได้เอกชนที่พยุงภาคเศรษฐกิจไว้หนูว่าประเทศเหี้ยห่ากว่านี้อีกเยอะ

[Jen4cute 🪅 @Js_live2]

ว้าวซ่า แถลงข่าวงี้เลยจ้าทหารไทย
"อันนี้ผมพูดส่วนตัวนะ ถ้าเป็นผมไม่ปล่อยให้รอดหรอก ถ้าผมทำนะ"

[Matichon Online @MatichonOnline]

แยม ฐปณีย์ โดนไอโอถล่ม หลังสัมภาษณ์มทภ.4 ถามทำไมปล่อยใช้ภาษีประชาชน สร้างแตกแยก
.
#มติชนออนไลน์

[โจที่เพื่อนชอบเรียกผิดว่าโจ้ @janthawoot]

เห็นไหมสุดท้ายชีวิตคนมีตังก็มีตัวเลือกเยอะ จันทบุรีก็ไม่ได้ไกล ทำไมไม่ขับรถไฟฟ้าไปอะ

ตัวทำโลกร้อนชัดๆ

เครื่องบินส่วนตัวปล่อยคาร์บอนสูงกว่าไฟล์ทปกติสิบเท่า เร่งเผาโลกให้ร้อนขึ้นไปอีก

[ข้าน้อยผู้มากับแสงแดด @bababoo616]

@MorningNewsTV3 ดูจากหน้าตอนโดนจับก็รู้ว่าเติมมาแน่ๆ ไม่สลดไม่มีอาการตกใจหวาดกลัวอะไรเลย
แถมยิ่งบอกว่าเบรกไม่แตกนี่ยิ่งชัด ยาวๆไป ตังคงไม่มีใช้ให้หรอกเชื่อดิ

[king overdun 99 @montri06388428]

@MorningNewsTV3 ศาลก็เหี้ยเน่อะ ยังจะให้ประกันตัวอีก เห็นเเก่เงินจริงๆ เเล้วผู้เสียหายได้อะไรบ้างล่ะนอกจากต้องเดินเรื่องฟ้องเอง เป็นกำลังใจให้กับญาติๆผู้สูญเสียนะครับ ปล.หดหู่ใจก่ะกฎหมายไทย 😔

[เซนหนี @sainlesemajeste]

ฆ่าคนตาย ตัดอนาคตเด็ก ได้ประกันตัวแค่แสนเดียว

แต่คดี 112 ยังไม่มีความผิดอะไรเลย ไม่ได้ประกัน

[ไอซ์ รักชะมด 🦡🍊 @Sirikanjung]

พรรคส้มยื่น พรบ. กระจายอำนาจ ปลดล็อคท้องถิ่น มาหลายรอบแล้ว แต่ผู้มีอำนาจทั้งแดง น้ำเงิน ทำไหมล่ะ

[GunGun.JKP @Jakkapon_PH]

ผมคิดว่าถึงที่สุดเรื่อง อ.จวง - รวมถึงกรณีอื่นในอดีตและอนาคต ว่าด้วยการย้ายข้างทางการเมือง ด้วยเรื่องเจตนาดีหรืออื่นใดก็ตามนอกจากเรื่องเป็นงูเห่า - ไม่ใช่แค่เรื่องใจกว้างใจแคบ หรือเรื่องปกติธรรมดา แต่นี่คือประเด็นที่ใหญ่กว่านั้นมันคือเรื่องวิธีคิดทางการเมือง

ผมไม่ได้เขียนเรื่องนี้เพราะโกรธเกลียดเคียดแค้นอะไรกับ อ.จวง เป็นการส่วนตัว แต่เรื่องนี้มีปัญหาจริง และไม่ใช่แค่ปัญหาเฉพาะตัวของ อ.จวง แต่เป็นปัญหาโดยรวมของ "พวกเรา" และสังคมที่มีต่อ "การเมือง"

ถ้าเรารู้สึกหรือเห็นว่าการย้ายฝักฝ่ายด้วยเจตนาดี เป็นเรื่องปกติ ถ้าเราเห็นว่าการไปทำงานอยู่ภายใต้ฝ่ายอำนาจนิยมอนุรักษ์นิยมเพื่อผลักดันวาระของตัวเองเป็นเรื่องธรรมดา หรือกระทั่งคิดว่าเรื่องเหล่านี้นี่เป็นเรื่องธรรมดาสามัญเหมือนคนเปลี่ยนงานเพื่อแสวงหาความก้าวหน้าส่วนตนให้กับตัวเอง ถ้าเป็นเข่นนี้แล้วการเมืองก็ไม่มีความหมายอะไรหลงเหลืออยู่เลย

ในอดีต วิธีคิดประเภทนี้ก่อปัญหามาไม่รู้กี่ครั้ง - นิรโทษกรรมเหมาเข่งปี 2556 คือยอมให้ฆาตรกรลอยนวลก็ได้แลกกับทักษิณได้กลับบ้าน คนฝ่ายเรา "บางส่วน" ได้ออกจากคุก, ข้ามขั้วปี 2566 ยอมจับมืออนุรักษ์นิยมก็ได้แลกกับตั้งรัฐบาลทักษิณได้กลับบ้าน, เชียร์รัฐประหารก็ได้เผื่อ คสช. จะไฟเขียวเรื่องคู่ชีวิต เรื่องสิทธิชุมชน ฯลฯ

อย่างที่ผมเขียนไปก่อนหน้านี้ การเปลี่ยนแปลงสังคมไทยไม่ใช่เรื่องที่ทำแยกส่วนได้ - ลองคิดดูว่าสมมุติเด็กนักเรียนไทยไม่ต้องตัดผมเกรียน ผมสั้นติ่งหู ไม่ต้องใส่เครื่องแบบ แต่ยังโดนบังคับเรียนตำราแบบราชาชาตินิยม เรียนจบมายังโดนบังคับเกณฑ์ทหาร มันจะไปมีประโยชน์อะไรสักกี่มากน้อยกัน

ดังนั้นผมเฉยๆ กับคนย้ายข้าง แต่ที่ผมมีปัญหามากที่สุดไม่ใช่เรื่องตัวบุคคล แต่เป็นเรื่องวิธีคิดที่เราหรือสังคมอธิบายเรื่องเหล่านี้ต่างหาก เราทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่มันไม่ควรปกติ "การเมือง" ที่ไม่มีความชัดเจนและยึดมั่นในจุดยืนทางการเมือง ก็คือสิ่งที่ "ไม่เป็นการเมือง" คือทุกคนเหมือนกันหมด ทุกคนอ้างเจตนาดีได้เหมือนกันหมด ทุกคนใช้อำนาจทำอะไร เมื่อไหร่ อย่างไร ก็ได้ไม่ต้องสนวิธีการ ความชอบธรรม หรือจุดยืนทางการเมือง

พอพูดเรื่องนี้เดี๋ยวก็คงจะมีพวกยกเรื่องพรรคประชาชนโหวตอนุทินมาโต้แย้งอีก ผมตอบแค่สั้นๆ ถ้าคุณรู้สึกว่าการโหวตอนุทินของพรรคประชาชนเลวร้ายมาก สิ่งที่ต้องทำคือวางมาตรฐานว่าต้องไม่มีนักการเมืองหรือพรรคการเมืองฝ่ายก้าวหน้าไปทำผิดซ้ำสองแบบนี้อีก ไม่ใช่ยกเรื่องนี้มาสร้างความชอบธรรมให้การกระทำแบบเดียวกันที่ตามมา คือแทนที่เราจะบอกว่าพรรคประชาขนทำพล่ดแล้วต้องอย่ามีใครทำแบยนี้อีก กลับกลายเป็นทุกคนพูดว่า พรรคประชาชนทำเลวได้ครั้งหนึ่งแล้วดังนั้นหลังจากนี้พวกเราทุกคนทำเลวตามมันไปได้เรื่อยๆ เลย - ทำไมเอาหัวเดินต่างเท้ากันไปหมด เห็นแล้วเวทนา.

[GunGun.JKP @Jakkapon_PH]

เรื่อง อ.จวง ย้ายไปทำงานกับฝ่ายรัฐบาล ผมมีประเด็นเดียวคือหลายคนพูดเรื่องเข้าใจเหตุผลว่าด้วย "การไปทำประโยชน์ให้ประเทศ/การไปผลักดันประเด็นหรือวาระของตัวเอง" (ในที่นี้คือไปผลักดันประเด็นการศึกษาของ อ.จวง) ซึ่งผมคิดว่าไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่กับการแสดงความเข้าอกเข้าใจกับเรื่องทำนองนี้

ประการแรก ถ้าเราคุ้นชินหรือยอมรับกับการให้เหตุผลเช่นนี้ได้ คือถ้าอ้างว่าทำอะไรเพื่อชาติบ้านเมืองแล้วทำได้หมดทุกอย่าง ถ้าอย่างนั้นเราตั้งรัฐบาลแห่งชาติกันเลยดีไหมครับ? ไม่ต้องมีฝ่ายค้าน ทุกคนร่วมหัวจมท้ายเป็นรัฐบาลแห่งชาติฝ่าวิกฤติกันเลย? (ไม่ว่าจะเป็นวิกฤติจริงหรือวิกฤติเทียม)

ประการที่สอง ในอดีตมีบทเรียนไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่บรรดา "ผู้หวังดี" ขอกระโจนเข้าร่วมกับรัฐบาลหลากรูปแบบไม่ว่าจะรัฐบาลเผด็จการเปิดเผยหรือรัฐบาลเผด็จการจำแลง ด้วยข้ออ้าง "เพื่อไปผลักดันวาระของตัวเอง" แต่ผลสุดท้ายก็คือ "ไม้ประดับ" ไปย้อนดูได้เลยครับ ไม่ต้องที่ไหนไกล สภานิติบัญยัติกับสภาปฏิรูปประเทศสมัย คสช. นี่เอง บรรดาผู้หวังดีทั้งหลาย ทั้งเทคโนแครต ทั้ง NGOs ทั้งคนทำงานเชิงประเด็น ทั้งภาคประชาสังคม ไม่รู้เท่าไหร่กระโดดเข้าร่วมกันโดยพร้อมเพรียง แล้วสุดท้ายเป็นยังไง?

ประการที่สาม วิธีคิดเรื่องความต้องการผลักดันวาระของตนเองจนทำได้ทุกทางนั้นมีปัญหาในเชิงรากฐานวิธีคิดทางการเมือง ในด้านหนึ่งนี่คือการสร้างการเมืองแบบเฉพาะกลุ่ม สร้างการเมืองแบบแยกส่วน "ตัดช่องน้อยแต่พอตัว" ประเภทที่ว่าคนอื่นเป็นตายร้ายดีอย่างไรไม่ทราบ รัฐบาลจะบริหารห่วยแตก ไม่มีความชอบธรรม หรือเป็นประชาธิปไตยหรือไม่ฉันไม่ทราบ ฉันสนใจแค่ว่าวาระที่ฉันสนใจได้รับการสนับสนุนเท่านั้นพอ - วิธีคิดทางการเมืองแบบนี้มีปัญหาทั้งในระดับวิธีคิดและวิธีปฏิบัติ และท้ายที่สุดมันช่วยค้ำยันระบอบอำนาจที่ไม่เป็นประชาธิปไตย พร้อมกับแยกสลายพลังของฝ่ายประชาชน

ประการสุดท้าย การต่อสู้ทางการเมืองเพื่อเปลี่ยนแปลงประเทศนี้ ไม่ใช่การต่อสู้ประเภทแยกส่วนในเชิงวาระหรือไปร้องขอให้ชนชั้นนำในสังคมไทยเขาประทานมาให้ - ถ้าการกระทำประเภทหลังมันใช้ได้จริง เราคงเป็นประชาธิปไตยผ่านสภานิติบัญญัิตกับสภาผฏิรูปประเทศของ คสช. ไปนานแล้ว - แต่ต้องอาศัยการเชื่อมร้อยประเด็นและวาระทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคมต่างๆ ที่หลากหลายเข้าด้วยกัน แล้วสร้างพลังทางการเมืองของประชาชนขึ้นมา แน่นอนว่าเรื่องนี้ยากและใช้เวลานาน ต้องใช้ความเพียรพยายามอย่างหนัก หากจะมีเรื่องเดียวที่พอเข้าใจได้ก็คือ วิธีการที่ผมเอ่ยถึงนี้คงดูแล้วยากและหนักหนาเกินกว่าที่บรรดา "ผู้หวังดีต่อชาติบ้านเมือง" จะทุ่มเทพลังกายพลังใจและความอุตสาหะมาขับเคลื่อน ดังนั้นพวกเขา (ไม่เฉพาะ อ.จวง) จึงเลือกวิธีการตัดช่องน้อยแต่พอตัวและใช้ทางลัดกันเสมอมา ส่วนผลลัพธ์ก็ไปลุ้นกันเอาเหมือนที่เคยมีประสบการณ์กันมาไม่รู้กี่รอบแล้ว.