من متاسفانه خیلی توجهم به این مسئله زیاده، که گذر عمر داره با همهامون چیکار میکنه مستقل از هر تاثیر بیرونی. خیلی متوجهم که به جای مراسم ختم مادربزرگ و پدربزرگ ها، داریم تو مراسم مادر و پدرها شرکت میکنیم. متوجهم که اطرافیانم دارن گاهی از پیر شدن خودشون تعجب میکنن...
و دارم میترسم
فک و فامیل سید اومدن پیشش و شروع کردن که پس کی میخوای دختراتو بدی برن؟ سید گفته دوست دارم پیش خودم نگهشون دارم. فرمودن که خب حالا بذار برن دو نفری میان. سید گفته نه آخه من میترسم بفرستمشون برن، بازم یکنفری بیان :)))
(اشاره به بچههای خودشون که ازدواج کردن و جدا شدن)
بعد یه هفته، جرات کردم راجبش حرف بزنم. هفته پیش با موتور تصادف کردم. ینی یه تیبا زد بهم و در رفت(باورم نمیشه). پرت شدم و هی غلت زدم و هی غلت زدم و (متاسفانه کلاهم نداشتم) حین این غلتها سرم دوبار کوبیده شد به آسفالت و عینک تو صورتم خورد شد. و بعدِ غلت آخر نشستم و سرمو گرفتم و…
هزاران توییت شد این رشتو :)راستش اینو بیشتر از اینکه برای شما،برای خودم نوشتم.که هر از گاهی بیام بخونمش و یادم بمونه که درد امروز،از درد کل اون یک هفته، ده روز،دردناک تر بود برام.و حواسم باشه که بدونم خانواده من،حداقل تا مطمئن نباشن داری میمیری یا غذا نخوردی،چیزی به تخمشون نیست..