چندسال پیش یکی شوخی شوخی با تفنگ ساچمهای سمتم شلیک کرد و ساچمه رفت تو دستم. هنوز شست دستمو نمیتونم تکون بدم. دردش زیاد بود ولی حسی که داشتم از همهچیز عجیب تر بود و خیلی خوب یادم مونده. دارم فکر میکنم تو که گلوله خوردی، تو چه حسی داشتی اون لحظه عزیزم؟ لحظه های آخر..
امروز هم داره به پایان میرسه و من کم کم آماده میشم برای خواب و سعی میکنم به این واقعیت وحشتناک که فردا دوباره باید بیدارشم و همون کارای تکراریو انجام بدم، فکر نکنم. ولی میگذره، دفعه قبل هم گذشت.
بابا بزرگ دومین پاییزیه که نیستی و دلم تنگ شده تو همچین هوایی بیام خونت و بگی بابا جان بیا زیر کرسی گرم شو، پاشید برای دخترم میوه بیارید و دوباره از همون لبخندا بزنی که حال آدمو خوب میکرد. دلتنگتم.
من از این جنده ها هزار برابر این چادریا بدم میاد.
یعنی نفرتی دارم که قابل بیان نیست. حال بهم زن، دورو، بی هویت، متناقض.
حجابت کو اگه خایمال شاه نجفی؟
اون کولهای که جلوی اسم تمام اکانتای عرزشیه جلوی اسم تو چیکار میکنه؟ نمیشه که آدم ترکیبی از همه چیز باشه و هیچی نباشه.