iva

. Vitriolic.

[Στραβοξυλο @Stravoxilo]

"Ή πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα.
Από 'κεί και πέρα.... οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε.
Ή γίνονται τέρατα... και κάνουν τους άλλους να κλαίνε."

-Μενέλαος Λουντέμης-

[Poetic Outlaws @OutlawsPoetic]

All we are not
stares back
at what we
are.

—W. H. Auden

[Archaeo - Histories @archeohistories]

A giant classical Greek statue prop on a stadium stage during the opening ceremony of the 2026 Mediterranean Games in Taranto, Italy 🇮🇹

One of the most striking images of the opening ceremony of the Mediterranean Games in Taranto was the monumental figure inspired by Taras, the mythical founder and eponymous hero of the ancient city. Presented almost as a colossal living statue, the figure offered a spectacular reference to the Greek origins of Taranto and to a mythology that has remained embedded in the city’s identity for more than two millennia.

According to ancient tradition, Taras was a son of Poseidon and the nymph Satyria. The hero was closely associated with the foundation of the settlement that bore his name, ancient Taras, Τάρας, although Greek historical tradition attributes the actual colonial foundation of the city, around the late 8th century BC, to Spartan settlers known as the Partheniae under their leader Phalanthus. Taranto therefore preserved two intertwined foundation traditions, the mythical story of Taras and the historical memory of its Spartan origins.

Taras became particularly recognizable through one of the most enduring symbols of the ancient city, the dolphin rider. Ancient Tarentine coins repeatedly depict a youthful figure riding a dolphin, an image associated with Taras and the protection of his divine father Poseidon. The motif became so deeply connected with Taranto that a dolphin rider remains part of the modern city’s coat of arms. Through its coinage, the image circulated throughout the Mediterranean world and became an unmistakable emblem of one of Magna Graecia’s most powerful Greek cities.

The appearance of the colossal Taras at the ceremony therefore carried considerable historical symbolism. Behind the modern Italian city stands the ancient Greek polis of Taras, founded by settlers from Sparta and transformed into a major political, economic and cultural centre of Magna Graecia. By bringing its mythical founder dramatically back to life, the ceremony connected the contemporary Mediterranean Games with the ancient Mediterranean world from which so much of Taranto’s identity emerged.

🎥© greekgetaway

#archaeohistories

[ⓢⓟⓘⓓⓔⓨ @Silver_Spidey]

Κάποιες φορές αυτό που μας λείπει δεν είναι ηρεμία και χρόνος για να σκεφτούμε τον μέλλον, αλλά χρόνος για να κάνουμε τις πιο ρηχές, αδιάφορες και αχρείαστες σκεψεις

[Words For You @_Wordsforyou11]

"Nothing kills human soul like the wrong place and the wrong people."

- Fyodor Dostoevsky

[d_esp1na @d_esp1na]

Όλοι μας απέχουμε μόνο ένα ατύχημα,μια διάγνωση ή ένα απρόσμενο τηλεφώνημα από μια εντελώς διαφορετική ζωή, μην θεωρείς τίποτα δεδομένο γιατί το αύριο δεν είναι εγγυημένο.

Κανε κάθε μέρα να μετράει, αν σήμερα ήταν μια βαρετή μέρα να είσαι ευγνώμων που είχες άλλη μια μέρα

[Dark_Wings @bloodflower1983]

Ίσως η νοσταλγία να είναι ο τρόπος της μνήμης να μας υπενθυμίζει ότι κάποτε ήμασταν ευτυχισμένοι χωρίς να το ξέρουμε..

[Nerrinaki @Nerrinaki]

Η καρδιά μας είναι απέραντη.
Δεν γεμίζει ποτέ, απλώς μεταμορφώνεται
Όταν φιλοξενεί την αγάπη, μεγαλώνει και ομορφαίνει
όταν όμως αφήνεται στο μίσος, βαραίνει και σκοτεινιάζει

[ignore🐕‍🦺🦮 @soroto88]

Κάθε καλοκαίρι, συμβαίνει το ίδιο μικρό θαύμα ξανα και ξανα.

Απλώνεις σεντόνια το πρωί, τα αφήνεις για λίγες ώρες στον ήλιο, περνάς από δίπλα τους δυο τρεις φορές χωρίς να τους δώσεις σημασία και το απόγευμα, όταν πας να τα μαζέψεις, τα φέρνεις κοντά στο πρόσωπό σου και τα μυρίζεις.

Κι ειναι εκείνη η στιγμη που νιώθεις ότι όλη η μέρα σου έγινε λίγο πιο καθαρή!

Το σεντόνι είναι ακόμη ζεστό από τον ήλιο. Κρατάει πάνω του μια ακαμψία. Το τινάζεις και για λίγα δευτερόλεπτα στέκεσαι εκεί, με το μισό σεντόνι στην αγκαλιά, να μυρίζεις καλοκαίρι.

Μια μυρωδιά που κρύβει στη συσταση της μπαλκόνια, αυλές, τζιτζίκια, μανταλάκια που έχουν ξεθωριάσει από τα χρόνια αλλά και μια παράξενη αίσθηση τάξης. Σαν να μπορεί να πηγαίνουν όλα στραβά στη ζωή σου, αλλά τουλάχιστον τα σεντόνια σου στέγνωσαν σωστά.

Κι αυτό, σε μια ενήλικη ζωή γεμάτη λογαριασμούς, υποχρεώσεις και μηνύματα που δεν χωρούν αναβολές, δεν είναι λίγο.

Η μυρωδιά του σεντονιού που στέγνωσε έξω έχει κάτι που δύσκολα το πετυχαίνει το πλυντήριο μόνο του. Όσο καλό κι αν είναι το απορρυπαντικό, όσο ακριβό κι αν είναι το μαλακτικό, όσο ποιητικό κι αν είναι το άρωμά του (το δικο μου υποσχεται «λευκά άνθη, πρωινή δροσιά και καθαρότητα Άλπεων»), το ύφασμα που πέρασε από ήλιο και αέρα έχει άλλη χάρη.

Και, φυσικά, οφειλεται στη Χημεία! Γιατί η Χημεία έχει αυτό το ελάττωμα. Εμφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που πας να πιστέψεις ότι κάτι είναι απλώς ρομαντικό.
Μπορεί να σε γυρίσει σε εποχές που δεν είχες τόσα πράγματα στο κεφάλι σου και το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν αν θα προλάβεις να βγεις έξω πριν σε φωνάξουν να φας.

Αυτό κάνει η όσφρηση.

Έχει έναν παράξενο, αλλά μοναδικό τρόπο να προσπερνά τη λογική. Μια μυρωδιά μπορεί να φτάσει κατευθείαν σε περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη μνήμη και το συναίσθημα. Γι’ αυτό καμιά φορά δεν θυμάσαι απλώς κάτι, το ξαναζείς! Για λίγα δευτερόλεπτα βρίσκεσαι αλλού, χωρίς να έχεις μετακινηθεί ούτε βήμα.
Και όλα αυτά επειδή μερικά μόρια ταξίδεψαν από ένα σεντόνι στη μύτη σου.

Το καλοκαίρι δεν βρίσκεται μόνο στις παραλίες, στα καρπούζια και στα παγάκια που χτυπάνε μέσα στον καφέ. Βρίσκεται και σε ένα σεντόνι που στέγνωσε στον ήλιο. Σε εκείνη τη στιγμή που το μαζεύεις, το φέρνεις στο πρόσωπο και, χωρίς να το έχεις σχεδιάσει, παίρνεις μια βαθιά ανάσα.

Την επόμενη φορά που θα μαζέψετε σεντόνια από το μπαλκόνι, σταθείτε λίγο.

[john 🪡 ntin @JohnToyp]

Υπάρχουν τραγούδια που δύσκολα τα ακούς μέχρι το τέλος.
«Αν με ακούς εκεί ψηλά...» κι αμέσως ο πόνος στην καρδιά μεγαλώνει.
Για όσους μας λείπουν και δεν είναι πια εδώ. 💔
https://t.co/U03TwDrU6Z

[restart46 @Vas764]

Η δύναμή μας δεν είναι οι μάχες που είδανε οι αλλοι ότι κερδίσαμε αλλά αυτές που δώσαμε και τις ξέρουμε μόνο εμείς....

[Hungry Heart @YiannisYiannis8]

«Εις την ελληνικὴν γλώσσαν, άλλως νοούμεν, άλλως ομιλούμεν, και άλλως γράφομεν...»
Αλ. Παπαδιαμάντη “Μελετήματα και άρθρα”

[Τέντυ Βοyς 🥑 🍳 @tentympois]

Οι άνθρωποι με άγχος είναι ήρεμοι στα δύσκολα, γιατί το χάος τους είναι οικείο. Το πραγματικά δύσκολο για αυτούς είναι οι ήρεμες μέρες· εκεί είναι που νιώθουν ότι κάτι επικίνδυνο έρχεται.

[Antonis M. Tsarouhis @daisylou_71]

"Η πραγματικότητα είναι ότι θα πενθείς για πάντα.
Δεν θα «ξεπεράσεις» την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, θα μάθεις να ζεις με αυτήν. Θα θεραπευτείς και θα ξαναχτίσεις τον εαυτό σου γύρω από την απώλεια που έχεις υποστεί.
Θα είσαι ολόκληρος ξανά αλλά δεν θα είσαι ποτέ ο ίδιος.
Ούτε θα έπρεπε να είσαι ο ίδιος, ούτε θα ήθελες."

~Elisabeth Kubler-Ross, ψυχίατρος, "Περί Θλίψης και Θρήνου, "Πλησιάζοντας τον θάνατο''

[Maria Popova @themarginalian]

How to be a sea – Albert Camus on learning to die and learning to live https://t.co/2RJ59NTklW

[𐙚⋆ @voidwithverses]

“I still believe that a human being does not die all at once; rather, we die in pieces. Each time a friend departs, a part of us dies. Each time a lover leaves, a part of us dies. Each time a dream is shattered, a part of us dies. Then comes the final death; it finds all those parts already dead, gathers them, and departs.”

— Khalil Gibran

[Olia Π. @O_Papa24]

Μέσα σε μια αγκαλιά μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Να χαμογελάσεις και να κλάψεις, να ξαναγεννηθείς και να πεθάνεις .
Μπορείς ακόμη και να μείνεις ακίνητος και να τρέμεις μέσα σου, σαν να είναι η τελευταία.

Charles Bukowski
*Γενέθλιος ημέρα

[Maria Kalas🧂 @tylipake92384]

Κάθε 15Αύγουστο που θυμάμαι,εδώ στο εξοχικό,το σπίτι γέμιζε κόσμο.Μεγάλα τραπέζια,αμέτρητα φαγητά, η μαμά να αναλαμβάνει τις πίτες και όλα τα συνοδευτικά,το μπάρμπεκιου να παίρνει φωτιά κι εγώ,φυσικά,τα γλυκά. Ήταν η δική μας παράδοση.Και ήταν πάντα μια μεγάλη γιορτή.
Φέτος,όλα👇

[Ο Θείος @radiourgos_dog]

🧵Το πρόβλημά σας είναι τα ελληνικά σας κι ότι δεν ξέρετε το νόημα των λέξεων.
Προφανώς και όποιος αγαπάει παιδεύει. Όμως παιδεύω δε σημαίνει αυτό που νομίζετε οι περισσότεροι. Λέει το βιβλικό ρητό και στην παλαιά και στην καινή διαθήκη «Ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει»👇