Yetişkin olduğumuzda bile çevre ve ailenin dayattığı doğrular ve kalıplar bitmiyor.. Ben çoğalmak için evlenmiş, evli kadın kalıbına girmiş gelin ablamız olmayı reddediyorum. Çocuk sahibi olmadan evli olmak, gelin olsam da çocuksu serseriliğime devam etmek istiyorum..
Kendi hayatımı kurana kadar ailemizin dayattığı doğrular ya da bize sunduğu imkanlar dahilinde yaşıyoruz. Büyüyoruz tam diyoruz yaşamaya başlayacağım... Geçim derdi, iş stresi... Benim olan hayatı yaşamayı bırak bazen sadece hiçbir şey yapmadan durmayı özlüyorum....
Çok konuşana, gereksiz soru sormak için sorana, yersiz anlamsız espri yapmaya çalışana artık cidden tahammül edemiyorum.. İnsanları kafam çekmiyor. Gün görmüş, kalender insanı bulmaya da benim zamanım enerjim yok.
Şu an tam şu an şey istedim, bütün gün yüzmüşüm, akşam yemeği için güzelce giyinmiş süslenmişim. Güneş batmaya yakın ama hala vurduğu yeri yakıyor biraz da esinti çıkmış. İş yok güç yok. Yetiştirme telaşı yok. Olabildiğince rahat, kaygısız. Tek dert geceyi nasıl bitireyim...
Her gün gecenin karanlığında kaçıp kaçıp nereye gidiyor bu adam diye bu sabah kocamla kalkıp dışarı çıktım.. Adamı işe bıraktım geldim. Yazık garibim çalışmaya gidiyormuş 🤣
Hayattaki en büyük hedefim; özgürlüğüm. Hayatta en çok değer verdiğim şey gene; özgürlüğüm. Özgürsem mutluyum, huzurluyum. İnsanların ve hayatın en çok beni sınadığı şey gene özgürlüğüm 🤷🏻♀️