棺 (slow)

218cm | สัปเหร่อ | อสรพิษเจ็ดเศียร | ผู้อาวุโสพรรคมาร #JLAN_AU

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

#JLAN_commu

"หลงทางหรือ"
"ที่นี่ไม่มีคนที่ท่านตามหา หากว่ามี คนผู้นั้นก็คงถูกฝังอยู่ใต้ฝ่าเท้าของท่าน"

一 กวาน สัปเหร่อ
https://t.co/ezxLhXFdY3

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

สิ้นประโยคของบุรุษข้างกาย สตรีนางนั้นก็เงียบไปครั้นนึกได้ถึงจำนวนเงินที่ผู้ประมูลคนอื่นเอ่ยออกมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"นั่นสิเจ้าคะ..."

แล้วบทสนทนาก็เป็นอันสิ้นสุดลง...

(ข้ามาปล่อยบอทกินข้าวฟรี-)

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

#JLAN_AU_งานประมูลทองคำ

ยังที่นั่งชั้นสองปรากฎหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีนั่งจิบสุราเคียงคู่ แม้มิได้แต่งกายหรูหรา แต่อาภรณ์สีดำที่ทั้งคู่สวมใส่กลับให้ความรู้สึกเรียบง่ายและ่เคร่งขรึม กอปรกับหน้ากากที่สลักลวดลายวิจิตรซึ่งปิดบังดวงหน้ายิ่งชวนให้รู้สึกเป็นคู่รักที่ลึกลับยิ่งคู่หนึ่ง

+

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

"นายท่าน ต้องการประมูลสิ่งใดหรือเจ้าคะ" สตรีชุดดำเอ่ย ขณะรินสุราให้ชายหนุ่ม หากน่าแปลกนักที่ริมฝีปากของนางกลับปิดสนิท

"ไม่รู้สิ" เสียงทุ้มเอ่ยตอบ ก่อนดวงเนตรสีเงินใต้หน้ากากจะหลุบต่ำลงมองยังลานประมูล ริมฝีปากของเขาจึงขยับเอ่ยอีกครั้ง

"พวกเราไม่มีเงินมากถึงเพียงนั้น"

+

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@JLAN_Muyao สัญชาตญาณของมันบอกเช่นนั้น
หรือไม่ ก็อาจคิดมากไปเอง

หากเป็นอย่างหลังล้วนดียิ่งนัก

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@JLAN_Muyao “มู่เหยากงจื่อช่างใจป้ำนัก” มันอดเอ่ยเย้าเด็กหนุ่มมิได้

“ตัวข้ามิต้องการสิ่งใด เพียงเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ” น้อยครั้งที่อสรพิษตนนี้จะเอื้อนเอ่ยสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกไป ทว่าเพราะเป็นห่วงและคิดว่าการจากไปคราวนี้ของอีกฝ่ายดูมีเงื่อนงำหลายอย่าง

+

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@Yuesha_JLAN แล้วสอดมือเข้าชายเสื้อหยิบขวดโหลบรรจุเม็ดยาถอนพิษออกมา มันถูกยื่นไปตรงหน้ามัจฉาหนุ่ม

"อย่าลืมพักผ่อน และทานยานี่ทุกเช้าหลังอาหาร"

"เจ้าสามารถตรวจสอบก่อนได้"

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

#JLAN_เปิดโรล [ย้อนเวลา]

ในทุกปีที่หิมะแรกมาเยือน [ท่าน] จะพบชายผู้หนึ่งยืนแจกถังหูลู่ให้แก่เด็กๆอยู่ในย่านการค้า

(+ได้ค่ะ เป็นรูททำความรู้จักเฉยๆ😆)

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@Yuesha_JLAN ัแม้ไม่ได้รับคำตอบก็ไม่คิดเซ้าซี้ให้มากความ อย่างไรเสียมันก็มิได้อยากรู้เรื่องของคนแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันเพียงนั้น

มิหนำซ้ำยังพลั้งไปทำเจ้าตัวบาดเจ็บอีก

"มิต้องขอบคุณ ล้วนเป็นข้าที่ผิดต่อเจ้า" กล่าวจบก็ขยับถอยห่างออกมาในระยะที่คิดว่าเหมาะควร ก่อนจะนึกขึ้นได้ +

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@HongHong_JLAN “เจ้ายังมีหัวคิดอยู่หรือเปล่า”

ถูกเหยียดหยามเพียงนั้นกลับยัง…

“โง่เง่า”

ไม่มีเสียงใดหลุดออกจากริมฝีปากอีก ไหนจะคำพูดที่เอ่ยไปแล้วเปรียบดั่งสายน้ำไม่อาจหวนกลับ ฝ่ามือที่อาบย้อมไปด้วยโลหิตจึงจับคว้าลงบนมือหนาของปีศาจหนุ่ม ค่อยๆแกะมันออก

เชื่องช้า

สั่นเทา

ไม่ยินดี

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@HongHong_JLAN ยามนี้มันก้มหน้า หลุบตามองสองแขนอันสั่นเทา

ครุ่นคิด

ก็ยังไร้คำตอบ ว่าเหตุใดถึงได้รับไมตรีอันยิ่งใหญ่เช่นนี้จากอีกฝ่าย

เสียงกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดดังแผ่วเบา มือที่ไร้เรี่ยวแรงฝืนยกขึ้นสะกัดจุดห้ามมิให้โลหิตหยดไหล มันสูดลมหายใจยาวเฮือกหนึ่ง เอ่ยเสียงทุ้มราบเรียบอย่างเคย

+

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@ChaoBanei_JLAN สาวเท้าเดินตามมิได้ทิ้งระยะห่างมาก ท่าทางทุลักทุเลของอีกฝ่ายจึงสังเกตเห็นได้ไม่ยาก พลันฉุกคิด นึกสงสัยกลับเก็บงำจนกระทั่งมาถึงร้านเครื่องหอม ริมฝีปากที่ปิดเงียบจึงค่อยเอ่ย

“ชุดนี้ของเจ้า…ดูมิพอดีตัว”

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

/มองคำทำนาย...เริ่มรู้สึกแล้วว่าปีนี้ท่าจะดวงไม่ค่อยดี

[หยวนหมิง 元茗 @JLAN_yuanming]

เร่เข้ามา เร่เข้ามา!

ฤกษ์งามยามดี เถ้าแก่หมิงและสหายได้จัดซุ้มเกมและสินค้าพิเศษ ณ ชั้นหนึ่งของโรงเตี๊ยมอวี้หลาน

สินค้าแนะนำ ‘เซาปิ่งเสี่ยงทาย’ นอกจากจะได้เซาปิ่งแสนอร่อย เมื่อกัดเข้าไปท่านอาจได้ลุ้นอั่งเปา คำทำนาย หรือ ตั๋วเล่นเกมก็เป็นได้!

(ชินดัน : https://t.co/Cyi5t1hjlm)

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@chunlian_JLAN (จบรูทแบบก้าวร้าว)

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@chunlian_JLAN จัดแจงธุระแต่งกายด้วยอาภรณ์ของโรงเตี๊ยมแล้วจึงเดินไปหาที่นั่งบริเวณที่ค่อนข้างลับสายตาผู้คน

สั่งชาหนึ่งกา รอผู้เป็นลูกศิษย์

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@chunlian_JLAN เพียงพยักหน้าให้ลูกศิษย์ มองสภาพที่ไม่ต่างจากลูกหมาสะบัดขนก็หลุดขำในลำคอเล็กน้อย จากนั้นมิได้สนใจอีก

นานมากแล้วที่มิได้มีโอกาสชำระกายในสถานที่เช่นนี้ อสรพิษจึงขอใช้เวลาอยู่ในบ่อน้ำร้อนนานสักหน่อย กระทั่งเวลาล่วงเลยถึงหนึ่งก้านธูปมันจึงค่อยผุดกายขึ้นจากบ่อน้ำ +

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@XXinyan_Jilan มันประสานมือค้อมศีรษะกลับคืน แล้วจึงจากไปด้วยรอยยิ้ม

(มาจบรูทอย่างดีเลย์ ขอบคุณมากค่ะที่มาเล่นด้วยกัน 🥹)

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@Yueqi_JLAN แม้จะมิชินกับคำสรรเสริญเยินยอ ทว่าหากมีคนกล่าวคำชมต่อท่าน อย่างไรก็ล้วนน่าฟัง นั่นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอสรพิษยังคงมิจางหายยามที่มองดรุณีน้อยตรงหน้า

“กล่าวเกินไปนัก ได้พบข้าจะโชคดีด้วยเรื่องอันใด” ระหว่างที่พูดก็แจกจ่ายถังหูลู่ไปเรื่อยๆ พอมีแถวมีระเบียบมากขึ้น ก็คล่องตัวมากขึ้น

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@Luxing_JLAN “มิบ่อย เพราะมันแพงมาก”

มันตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีให้ดูเป็นมิตรยิ่งกว่าเดิม ปากกล่าววาจาเฉกเช่นพ่อค้า

“ข้ามีอยู่เพียงสองไห หากท่านสนใจ ข้าซื้อมาราคาไหละ 200 ตำลึงทอง สามารถขายต่อให้ท่าน 150 ตำลึงทอง เห็นเป็นอย่างไร”

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

#เปิดโรล_JLAN
ยามห้าย ย่านโคมแดง

น้อยครั้งที่อสรพิษผู้ชมชอบเก็บตัวจะปรากฏกายในสถานที่อึกทึกอย่างหอคณิกา มันร่ำสุราเคล้าเสียงเพลงอย่างโดดเดี่ยว แต่คล้ายมันจะอารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย

(+ได้ค่ะ)

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@JLAN_Muyao “ล้วนเป็นเรื่องธรรมดา หากอย่างน้อยก็ยังมีอีกหนึ่งที่ให้กลับไปมิใช่หรือ?”

ยังน่าอิจฉามากนัก

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@JLAN_Muyao อาหารถูกอสรพิษกวาดลงกระเพาะจนเกลี้ยง ก่อนที่สุราจะถูกยกขึ้นกระดกทั้งไหและซัดไปหลายอึก

คำถามของมู่เหยายังคงไม่ได้รับคำตอบ ด้วยต้องการปล่อยช่องว่างให้ทั้งตนและเด็กหนุ่มได้ขบคิด

พอผ่านไปหลายอึดใจ เจ้าของเรือนจึงค่อยเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบา

“มีอันใดน่าขัน”

+

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@Yuesha_JLAN โอบอุ้มพิษร้ายนั้นอย่างเชื่องช้า เมื่อปราณมังกรทั้งสองปะทะกันอาจนำพาความเจ็บปวดมาช่วงเวลาหนึ่ง

ไม่นานก็กลับคืนสู่ความสบาย ด้วยรับรู้ว่ามิได้เป็นปรปักษ์

“ในร่างของเจ้า…” ยังไม่จบประโยคกลับเงียบเสียก่อน ฝ่ามือค่อยๆผละออก

[棺 (slow) @JLAN_Guan]

@Yuesha_JLAN เมื่อได้รับคำตอบก็มิได้นำพา

แม้พิษที่อีกฝ่ายบังเอิญได้รับจะมิได้มีฤทธิ์ร้ายแรงมาก ทว่าหนทางแก้ไขกลับมีเงื่อนไขมากมายนัก เพียงยาถอนพิษทั่วไปมิอาจชำระได้หมดจด

ไร้หนทางอื่นอีก
มันตัดสินใจส่งปราณเข้าไปค่อย ๆ ดูดซับพิษกลับคืน ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลเวียนสู่ร่างของมัจฉาหนุ่ม +