@Platforma_org popiera @SutrykJacek !
7 kwietnia we Wrocławiu proszę o głos na członków @Platforma_org na listach Koalicji Obywatelskiej (Startuję do sejmiku z 10 miejsca😎). W wyborach na Prezydenta Wrocławia głosujmy na @SutrykJacek 👍
Całym Sercem dla Wrocławia❤️
Wojna z rodzynkami to wojna z cywilizacją.
Ci, którzy jedzą sernik bez rodzynek, nie są neutralni. To kolaboranci nijakości. Zdrajcy struktury. Fanatycy gładkości, którzy chcą wyczyścić deser z wszystkiego, co ma sens, historię i charakter.
Rodzynki to nie dodatek. To fundament. Ich obecność w serniku to nie fanaberia — to obowiązek. Ich miękka słodycz przełamuje monotonny twaróg. Ich faktura przypomina, że prawdziwy smak zawsze zawiera opór.
Bezrodzynkowcy mówią o „czystości”, „delikatności”, „nowoczesności”. Ale chodzi im o sterylność. O deser, który smakuje jak powerpoint. O życie bez kantów, bez wspomnień, bez śladów po dziadkach.
Nie chcą rodzynek w serniku, bo nie chcą Polski z żyłami, bliznami i duszą. Chcą białej masy. My chcemy prawdy.
Nie wyrzuca się rodzynek z sernika. Wyrzuca się tych, którzy to robią.
Znalezione na FB.
Pokolenie 50+, to ostatni twardziele!
Nie zaczepiaj nikogo po pięćdziesiątce. Serio. To nie są ludzie – to gatunek przetrwania. Twardzi jak chleb z ubiegłego tygodnia, szybcy jak kapcie babci lecące w twoją stronę.
Zanim skończyli 2 lata, potrafili rozpoznać nastrój matki po stuknięciu garnkiem w kuchni. W wieku 5 lat mieli klucz do domu na sznurku i wiedzieli, że „obiad jest w piekarniku – podgrzej, ale nie spal”. W wieku 7 lat gotowali zupę pomidorową bez przepisu, a w wieku 9 już wiedzieli, jak uszczelnić kran i uciec przed psem sąsiada z wiadrem na głowie. Z łatwością obsługiwali pralkę Franię i potrafili wymienić dętkę w rowerze.
Letnie dni spędzali na świeżym powietrzu – od rana do zmroku. Bez komórek, za to z konkretnym planem: trzepak, rzeka, kapsle i wracanie do domu po ciemku z kolanami wyglądającymi jak mapa szlaku bojowego. I jakoś przeżyli. Czasem trzeba było łatać kolano domowym sposobem z użyciem śliny i liścia babki. A jak bolało – to się nie płakało, tylko słyszało: „Nie boli, nie urwało”. Jedli chleb z cukrem, pili wodę z węża ogrodowego (pełną mikrobiomu, którego dziś zazdrości niejeden jogurt). Nikt wtedy nie miał alergii. A jak miał, to się nie przyznawał.
Większość z nich przeszła minimum jedną próbę porwania przez obcych… albo przez własnych kuzynów na wakacjach u cioci. Znają 15 sposobów usuwania plam z trawy, smaru, krwi, błota i atramentu z pióra wiecznego – bo kiedyś człowiek musiał wyglądać czysto, zanim wrócił do domu.
To jeszcze nic. W swoim życiu przeżyli:
– radio tranzystorowe,
– telewizor czarno-biały,
- gramofon do odtwarzania muzyki z płyt winylowych,
– magnetofon szpulowy i kasetowy,
– walkmana,
– magnetowid (z funkcją „tracking”),
– płyty CD i discman,
– a dziś trzymają tysiące piosenek w kieszeni i… tęsknią za szumem kasety przy przewijaniu ołówkiem.
A jak już zdobyli prawo jazdy, to jechali Fiatem 126p na drugi koniec Europy – bez noclegów, bez klimatyzacji, bez GPS-a. Wspomagali się tylko atlasem drogowym, gdzie całe Niemcy mieściły się na dwóch stronach, a w kieszeni mieli waluty różnych krajów w kwotach ledwo wystarczających na przeżycie. I jakoś dojechali. Bez Google Translate, za to z uśmiechem i kanapką z jajkiem w bagażniku.
To ostatnia generacja, która wie, jak wyglądało życie bez internetu, bez zasięgu, bez zmartwień o baterię w telefonie – bo go po prostu nie było. Ci ludzie znają różnicę między telefonem stacjonarnym a telefonem „na sznurze w przedpokoju”, oni mieli zeszyt z przepisami, a nie aplikację i nie potrzebowało przypomnienia o urodzinach – bo się pamiętało albo... się nie przychodziło.
Pokolenie 50 to ludzie, którzy:
– potrafią naprawić wszystko taśmą izolacyjną, spinaczem i kombinerkami,
– mieli tylko jeden kanał w telewizji i jakoś się nie nudzili,
– wiedzą, co to "przewijanie palcem" – ale w książce telefonicznej,
– i wiedzą, że jak nie odbierasz, to „znaczy żyjesz – oddzwonisz”.
Oni są inaczej zbudowani. Mają w sobie azbest emocjonalny, odporność z PRL-u i refleks ćwiczony na trzepaku. Ostatni prawdziwi ninja codzienności.
Nie zaczepiaj pięćdziesięciolatka. On widział więcej, przeżył więcej i ma w kieszeni miętówki, które mają więcej lat niż twoje dziecko. On przeżył dzieciństwo bez fotelika, bez kasku i bez filtra przeciwsłonecznego, edukację bez laptopa i młodość bez scrollowania. Nie potrzebuje Google’a, bo ma instynkt.
A mimo to ma więcej wspomnień niż cała twoja galeria w chmurze.
Kandydat
Nie zna prawa, nie zna języków, nie zna Europy – i właśnie dlatego może wygrać. W kraju, gdzie skandal stał się walutą, a niekompetencja atutem, kandydatem największej partii opozycyjnej zostaje człowiek z nikąd. I to nie przypadek. To systemowy sabotaż.
Tymczasem wiemy już, co się za nim kryje: historia przemocy, uzależnień, związków z półświatkiem i relacji środowiskowych bliskich patologicznemu marginesowi życia publicznego. W normalnym państwie byłoby to powodem do natychmiastowego wycofania kandydata. Tu – nic się nie dzieje. Każda kolejna publikacja, zamiast niszczyć jego wizerunek, wzmacnia go. Każde nowe nagranie tylko potwierdza jego „prawdziwość”. Im bardziej kontrowersyjny – tym bardziej „swój”. Im bardziej nieakceptowalny – tym bardziej wiarygodny.
Taki kandydat nie może reprezentować wspólnoty. Może co najwyżej pogłębić już istniejący podział – i uczynić go permanentnym. On nie wzywa do wspólnej przyszłości. On stawia pomnik przeszłości: tej najbardziej brutalnej, najbardziej instynktownej, najbardziej wulgarnej. W jego wydaniu kampania to nie debata – to ustawka polityczna, w której wygrywa ten, kto zada cios pierwszy. Zamiast programu: gest. Zamiast strategii: prowokacja. Zamiast debaty: transmisja afektów.
A przecież to nie jest kandydat niezależny. To nie outsider z ludowej legendy. To człowiek w pełni popierany przez największą partię opozycyjną w Polsce – tę samą, która jeszcze rok temu straciła władzę w atmosferze społecznego buntu i rekordowej frekwencji. Partia, która nie rozliczyła się ze swoich ośmiu lat rządów, a zamiast pokuty postanowiła wystawić twarz nową, „czystą” – ale tylko z pozoru. Zamiast kandydata bez bagażu, wystawiono człowieka z przeszłością mroczniejszą niż cała partyjna ława.
Nie startował nigdy do rady miasta. Jego jedyne doświadczenie to epizod w radzie dzielnicy. Nie był posłem. Nie zarządzał niczym poza małym muzeum i instytucją historyczną z politycznego nadania. Nawet tam wykazał się brakiem znajomości zarządzania. Bez kontaktów zagranicznych, bez doświadczenia administracyjnego, bez obycia z konstytucją – może dziś objąć najwyższy urząd w państwie. To nie tylko ironia. To polityczny nihilizm jako strategia przetrwania partii, która już nic nie ma do zaproponowania poza chaosem.
To nie jest już wybór między konserwatyzmem a liberalizmem. To zderzenie dwóch modeli człowieczeństwa w polityce. Po jednej stronie – kompetencja, instytucja, wspólnota odpowiedzialności. Po drugiej – siła, bunt, emocja i pogarda. Ten pierwszy mówi językami Europy. Ten drugi mówi pięścią.
Z perspektywy nauk politycznych obserwujemy dekompozycję logiki republikańskiej. Demokracja staje się plemienną areną odwetu. Kandydat nie reprezentuje nikogo – on występuje w imieniu rozczarowania. I nie po to, by rozczarowanych wyzwolić, ale by ich zorganizować jako armię gniewu.
Od Durkheima do Maffesoliego socjologowie ostrzegali przed chwilą, w której społeczeństwo przestaje być wspólnotą reguł, a staje się tribalnym rynkiem afektów. I ta chwila nadeszła. Kandydat nie mówi: „zróbmy coś razem”. Mówi: „rozpierdolmy to wszystko, co zrobili ONI”.
Świat to widzi. Der Spiegel, Le Monde, The Guardian – piszą o kryzysie definicji przywództwa w Europie Środkowej. Ale w Polsce to nie działa. Gdy Bruksela ostrzega – to znaczy, że „się boi”. Gdy zachodni dziennikarz pyta o kompetencje – to znaczy, że „jest z układu”. Gdy ktoś zna prawo – to znaczy, że „nie jest swój”.
Ten kandydat nie chce reprezentować Polski w świecie. On chce, żeby świat przestał się liczyć. Jego przekaz to nie program. To manifest niechęci. On nie mówi: „wiem, co zrobić”. On mówi: „nic nie wiem i jestem z tego dumny”. A tłum bije brawo.
I jeśli wygra – to nie dlatego, że „lud oszalał”. Ale dlatego, że demokracja przestała być atrakcyjna. Stała się nudna, technokratyczna, nijaka. A w świecie, w którym wszystko jest show, nudne przestaje być prawdziwe.
To nie będzie prezydentura. To będzie transmisja frustracji.
Bez planu. Bez reguł.
Zapraszam na spotkanie autorskie z okazji premiery Viriona! Czwartek, 18:00, Świetlica Wolności. Nowy Świat 6/12. I uważajcie! To budynek KC PZPR! Ale spotkanie odbędzie się nie w gabinecie Pierwszego Sekretarza tylko w piwnicy.
Zapraszam na Targi Książki w Krakowie. W sobotę, 26 października będę podpisywał książki (i rozmawiał) na stanowisku Fabryki Słów. Od 13:00 do 15:00. :)
/1 Słowa zamieniamy w czyny. Porozumienie w sprawie honorowania Urbancard zostało podpisane❗️
Udowadniamy, że dobra współpraca pomiędzy Urzędem Miasta, a Urzędem Marszałkowskim jest faktem.
Oficjalna konferencja kandydatów z listy @KObywatelska za nami! Kampania w pełni, a już jutro widzimy się w Strzegomiu oraz Długołęce!
Do zobaczenia w waszych miastach 🙌🏻
Jarosław Duda, lista numer 5️⃣, miejsce 5️⃣
#NaszDuda#Z5wSercu
🔵 KANDYDUJĘ DLA DOLNEGO ŚLĄSKA i OPOLSKIEGO ❤️💙
#NaszDuda#MiejsceNr5@KObywatelska 🇪🇺🇵🇱
💬 Rozpoczynamy walkę o „Bezpieczną Polskę w bezpiecznej Europie”.
Leo ma siostrę, a ja wnuczkę. Lila i jej mama czują się dobrze. Radość i szczęście. ❤️❤️ Od jutra zaczyna się nowy etap, także w moim życiu. Witamy w domu!
1/ Sesja inaugurująca VII kadencję Sejmiku Województwa Dolnośląskiego za nami❗
Podczas dzisiejszej sesji wybraliśmy nowego Przewodniczącego Sejmiku, którym ponownie został Jerzy Pokój - Przewodniczący Sejmiku Województwa Dolnośląskiego. Gratulacje Jurku!👏
A na koniec dnia dobre wiadomości z Ostrowa Wlkp. @WKS_SlaskBasket 🇮🇹 wygrywa 85:76 w pierwszym meczu ćwierćfinału play-off. W niedzielę następny mecz, ale dzisiaj #Wrocław jest dumny z wygranej WKS! #plkpl@PLKpl