@Esther_Voet Op X zien we toch voldoende signalen dat er de komende uren iets gaat gebeuren. Ook op flight radar is te zien dat het luchtruim boven #Iran gesloten is.
🚨🇮🇷🇺🇸 U.S. MILITARY AIRLIFT SURGE TO MIDDLE EAST, SAME PATTERN AS JUNE'S IRAN STRIKE
Dozens of C-17 Globemasters flying from US bases through UK to Al Udeid Qatar and Saudi Arabia since January 1st.
160th SOAR (Night Stalkers) special ops at RAF Fairford. AC-130J gunships landed nearby. MQ-4C drones running daily recon over Strait of Hormuz.
Two carriers in theater: USS Carl Vinson and USS Nimitz. 180 aircraft total, F-35Cs and F/A-18s.
In short:
This exact playbook ran in June 2025 before Operation Midnight Hammer - when B-2s dropped 30,000-pound bunker busters on Fordow and Natanz nuclear sites.
Trump said January 2nd: if Iran kills protestors, "we will come to their rescue."
Pentagon won't comment. Iran's already boosted air defenses nationwide.
Reports: Khamenei's inner circle moving gold and families to Moscow. Not fleeing yet, but building the exit.
Could be deterrence. Could be prep. But when Night Stalkers stage in UK heading east, it's never just a drill.
Source: Caliber .az, The Week, Defence Matters, WaPo, FT
Waar stopt militair overwicht en begint legitimiteit?
De vraag of het omverwerpen van het regime van Nicolás Maduro legitiem is, kan niet uitsluitend beantwoord worden vanuit internationaal recht, geopolitieke belangen of door morele verontwaardiging van politici uit het Westen. De kern van die legitimiteit ligt namelijk bij één actor: de bevolking van Venezuela. Zolang Venezolanen structureel worden uitgesloten van vrije verkiezingen, zolang de oppositie van staatswege wordt geneutraliseerd en zolang economische misère als machtsinstrument fungeert, blijft regimeverandering voor een groot deel van de bevolking geen abstract begrip maar een existentieel vraagstuk.
Dat maakt Venezuela wezenlijk anders dan klassieke buitenlandse interventies uit het verleden. Niet omdat externe inmenging daarmee automatisch gerechtvaardigd is, maar omdat de interne legitimiteit van het regime al jarenlang erodeert. In pakweg twintig jaar tijd is Venezuela van welvarend tot de bedelstaf gedegradeerd. De staat functioneert daarbij niet langer als vertegenwoordiger van zijn burgers, maar parasiteert daar feitelijk op, en functioneert primair als beschermingsmechanisme van een kleine machtselite. In zo’n context verschuift het debat van ‘mag dit?’ naar ‘wie vertegenwoordigt hier eigenlijk wie?’
Tegen die achtergrond is de timing van Donald Trump opvallend. Niet impulsief, zoals vaak wordt aangenomen, maar strategisch. En strategie is zeker hetgeen hier een belangrijke rol speelt. Immers, aan de andere kant van de wereld ontvouwt zich een fundamenteel andere maar inhoudelijk verwante crisis: de opstand in Iran. Daar staat geen economisch failliet regime tegenover haar bevolking, maar een ideologisch gesloten theocratie die haar legitimiteit ontleent aan religieuze macht, niet aan volkssoevereiniteit.
Het cruciale verschil: in Iran is het regime militair veel sterker, regionaal verweven en diep ingebed in het geopolitieke kruitvat van het Midden-Oosten. Een directe Amerikaanse militaire operatie daar zou exponentieel gevaarlijker zijn dan enige actie in Latijns-Amerika. Ze zou regionale escalatie riskeren, oude bondgenootschappen kunnen activeren en mondiale energie- en veiligheidsmarkten ontwrichten. Dat weten beleidsmakers en uiteraard weet Trump dat ook.
Daarom fungeert deze militaire actie in Venezuela ook als zijn boodschap richting Teheran. Trump heeft immers al een expliciete rode lijn getrokken: als de Ayatollahs structureel en grootschalig geweld gebruiken tegen vreedzame demonstranten zal de Verenigde Staten niet afzijdig blijven. Dat is geen oorlogsverklaring, maar afschrikking. Het is diplomatie met de harde hand en de enige manier om islamitische regimes zoals die in Iran op de knieën te krijgen.
Daarmee ontstaat een interessante wisselwerking. Een militaire actie in Venezuela, waar de strategische risico’s beperkt zijn en regionale escalatie beheersbaar blijft, fungeert tegelijkertijd als signaal richting Iran. Niet zozeer militair, maar psychologisch en politiek: de VS laat zien bereid te zijn woord bij daad te voegen met onmiskenbaar militair overwicht wanneer regimes hun bevolking structureel en met bruut geweld onderdrukken.
In strategische zin is dit feitelijk een ‘two-for-one’. Door elders daadkracht te tonen vergroot Washington zijn geloofwaardigheid, laat het zien dat men bereid is militaire middelen in te zetten, en dat is juist datgene waar het Iraanse regime voor vreest. Toch blijft één element doorslaggevend, en dat geldt voor beide casussen: legitimiteit kan niet worden geïmporteerd. Niet door Amerikaanse mariniers, niet door sancties, niet door een Amerikaanse of internationale interim-regering. In zowel Venezuela als Iran is hetgeen wat de doorslag moet geven uiteindelijk de vraag of de bevolking zelf bereid en in staat is een machtswisseling te dragen, te verdedigen en institutioneel vorm te geven. Zonder dat fundament wordt elke interventie slechts uitstel van de volgende crisis.
De geschiedenis is hierin onverbiddelijk: van Irak tot Libië, van Afghanistan tot Syrië, waar de bevolking niet zelf de institutionele, politieke en maatschappelijke fundamenten legde voor een post-autoritair bestel, daar sloeg de pendulum onvermijdelijk terug naar nieuwe vormen van autoritarisme, fragmentatie of chronische instabiliteit. Legitimiteit vloeit daarmee niet voort uit Amerikaans wapengekletter, noch uit sanctiedruk of een door het Westen gesteunde interim-regering; zij ontstaat alleen wanneer een kritische massa binnen de samenleving bereid en in staat is de machtswisseling te dragen, te institutionaliseren en te verdedigen tegen interne en externe tegenkrachten.
De uiteindelijke vraag is dan ook niet of Amerika het recht had om in te grijpen, maar of de betrokken samenlevingen zelf in staat zijn de zaden van die ingreep met zorg te cultiveren en vervolgens succesvol te oogsten.
"Some people talk about invasion in Venezuela... I answer, Venezuela has already been invaded. We have Russian agents, Iranian agents, terrorist groups such as Hezbollah, Hamas, operating freely in accordance with the regime..." #Venezuela
De NOS zwijgt over de vrijheidsstrijd van het dappere Iraanse volk tegen het mullah-regime. Ze reduceren de strijd tot protest tegen prijsstijgingen dat geen updates waard is.
Fantastisch stuk van @nausicaamarbe ♥️ Lezen!
Iranian man warns that Sharia law starts with unity between the left and Islamists.
Pay attention to what he’s saying. The same alliance between the left and Islam that is happening in the West happened in Iran decades ago. That’s how Iran became an Islamic theocracy.
Dankzij X kunnen we nieuws volgen over Iran. Voor GL/D66/Rode Lijners en hun media speelt kritiek op ayatollas foute mensen in de kaart (Joden & bondgenoten). Vandaar hun radiostilte. Pech voor democraten, homo's, vrije jongeren en vrouwen in Iran.
Iryna Zarutska came to the USA seeking safety, but her life was stolen by a thug who should’ve been behind bars. Women must be safe everywhere, from the USA to Afghanistan. Her murder is a heartbreaking reminder of the violence women face worldwide. #IrynaZarutska#Freedom