AZC demonstraties, tussen wapenstok en geweten
Je trekt met enige tegenzin je #ME uniform aan. Vest, beschermstukken, porto, wapenstok, alles zit op z’n plek, je controleert alles routinematig nog eens. En terwijl je de deur van de ME bus achter je dichttrekt en je collega's groet voel je de last op je schouders steeds zwaarder worden.
Op locatie aangekomen zie je hoe blikken veranderen zodra mensen het uniform herkennen. Hoe snel de spanning oploopt als jij en je collega’s op een locatie arriveren en een gebied afzetten. En je voelt het zelf ook. Vooral na #Loosdrecht. Het is een spanning die bijna tastbaar is. Vorige week in Loosdrecht stond je tegenover mensen uit de buurt: vaders, moeders, doodnormale inwoners die zich zorgen maakten over de komst van een AZC, over hun veiligheid, en die van hun kinderen.
De orders van de @Politie korpsleiding waren duidelijk, er moest opgetreden worden. Hard, charges met gebruik van de wapenstok tegen deze bezorgde inwoners. Mannen, vrouwen, kinderen, het maakte niet uit, je deed wat er van je gevraagd werd. Maar je zag de angst en de woede in hun ogen, maar ook de teleurstelling. En dat beeld laat je niet los. Want ergens snap je ze, want je kent de verhalen uit de AZC’s. De vechtpartijen, de overlast, de meisjes die niet meer alleen over straat kunnen, de niet te ontkennen risico’s die zo’n AZC met zich meebrengt.
En dan is daar Lisa. Een jong meisje dat nooit meer thuiskomt, dat nooit haar 18e verjaardag zal vieren. Vermoord. Door iemand die hier helemaal niet had moeten zijn. Iemand die zoals zovelen angstvallig door de bestuurlijke elite uit de publieke spotlight worden gehouden. De reguliere media in het land land zwijgt erover, of doet het af als een incident. Maar voor jou is het geen incident, jij hebt dit té vaak meegemaakt. Het is een open wond die maar blijft etteren, en met iedere AZC die erbij komt is een tweede Lisa slechts een kwestie van tijd, dat realiseer je je terdege.
Het vreet aan je. Want ook jij zou je uitspreken tegen een AZC in je eigen woonwijk, vooral omdat je eigen dochter daarmee een significant groter risico loopt om lastiggevallen, verkracht of zelfs vermoord te worden. Maar je houdt je mond, durft je niet uit te spreken tegen je leidinggevende. Zeker na het verhaal van die Bollendak-collega. Hij deed gewoon zijn werk. De situatie escaleerde, hij trad op volgens protocol. En hij werd vervolgens door de korpsleiding voor de bus gegooid en kreeg geen enkele steun.
Je ziet hem soms voor je en denkt dan: dat kan mij morgen ook overkomen. Dan sta je er alleen voor, mag je zelf de klappen opvangen. Jij bent inwisselbaar, slechts de figuurlijke wapenstok van het ingezette beleid. Daarom voel je, zeker bij protesten tegen AZC’s, steeds het gewicht van die last op je schouders als je tegenover iemand staat. Je ziet geen relschopper, geen extreem-rechtse activist, maar gewoon een mens. Boos, gefrustreerd, bezorgd en soms doodsbang. En je vraagt je daarom steeds vaker af: doen we hier wel het juiste? En had ik niet hetzelfde gedaan om mijn gezin te beschermen?
Maar wat is het alternatief? De dienst weigeren? Je afzijdig houden bij de inzet? Dan sta je er zonder steun van je collega’s helemaal alleen voor, dan sta je waarschijnlijk per direct op straat, dan ben je écht inwisselbaar. Dus je gaat door, nog een dienst, nog een demonstratie. Nog een keer die knop omzetten. Maar die knop hapert steeds vaker. Want de blikken van de bezorgde burgers, de angst, de woede, maar ook de teleurstelling in hun ogen laat je niet los.
Je doet gewoon je werk, dat is wat je jezelf voorhoudt, maar is dat niet gewoon een slap excuus om niet te hoeven voelen wat er echt speelt? ’s Avonds, als je het uniform hebt uitgetrokken, thuis je vrouw en dochter een knuffel geeft, blijf je achter met die ene vraag die steeds harder klinkt: aan welke kant van de geschiedenis sta ik eigenlijk? En hoelang kan ik die vraag nog negeren?
@RookmakerDorien@EricVrijsen @Agnes_JosephNSC Nieuw pensioenstelsel is lekker goedkoper voor de werkgevers.
De salaris verhoging van nu halen ze straks terug via lagere pensioenpremie werkgevers aandeel.
Dit joch heeft niet alleen Nederland opgezadeld met een onhaalbare en onbetaalbare energietransitie, hij maakt zich ook nog onmogelijk in het Nederlandse parlement.
Hij wordt zeer terecht op z’n plaats gezet door onze nieuwe minister-president @MinPres …
@JanJansen1973 @demo_demo_nl De opmerking over het pensioen is terecht. Daarom hebben ze Nederland niet in de berekening meegenomen. Als je alleen voor NL een berekening maakt is de uitkomst in het voordeel van de autochtone burger.
@wiltingklaas Grootwinkelbedrijven weigeren prijsverhogingen van hun fabrikant/ leveranciers. De fabrikant/ leverancier moet dan creatieve oplossingen bedenken om te kunnen blijven bestaan.
Minder van bepaalde ingrediënten in hun producten.
Naast het feit dat ze dé pensioenstelselspecialist is, is Agnes Joseph (NSC) ook heel sterk als woordvoerder ‘langdurige zorg’. Dit is haar volledige bijdrage, inclusief interrupties, in het debat #BegrotingVWS in de #TweedeKamer
@adriaankeij @VelzenRemco @defiantsmartass@RobJetten@LianderNL Bij ons in de wijk heeft Enexis de spanning met 3 volt verlaagd.
Kost maar een paar uurtjes werk. De hedendaagse 10.000 volt transformatoren hebben hiervoor een voorziening om de spanning te verlagen. De spanning in de wijk is na zonsondergang nu 227 Volt. Prima oplossing
@AliceVermeulen3@TomVED Bij ons in de wijk is de spanning vanuit het trafohuisje met 3 volt verlaagt naar 227 volt. Prima oplossing die maar een paar uur werk kost voor Enexis. Foto is 's nachts gemaakt.