بعد از مناطق شمالی افغانستان، مناطق هزاره نشین در مرکز و شهرک امید و چند منطقه دیگر در شهر کابل، حال طالبان، مردم جلال اباد را مجبور به ترک منازل شان کرده اند.
این تخلیه ها به چه معناست، طالبان مصروف جابجایی چه کسانی در این مناطق هستند و چرا خانه های مردم را به زور و جبر تخلیه میکنند، ایا طالبان، خانواده های گروه های ترورستی مثل تحریک طالبان پاکستان و امثال شان را از وزیرستان به داخل افغانستان می آورند و یا شبکه های مثل القاعده در حال گسترش و جابجا شدن در این مناطق هستند.
طالبان وقتی «لوی افغانستان» میخواهند، همه برایشان کف میزنند و میگویند «تاسو د افغانان اصیل بچیان دي» و اما وقتی پای فرهنگ افغانی به میان میآید، ناگهان میگویند: «تاسو د پښتنو استازیتوب نه کوی!» این تناقض را نه منطق حل کرده میتواند و نه سیاست. مگر خدا جان، دست بکار شود!
رقص، یک هنر است و هر کس که میتواند برقصد در واقع یک هنرمند...
فکر نکنید که رقصیدن کار و ساده و آسانی است، هر کس نمیتواند برقصد، هر کس نمیتواند ارتعاش نوت های موسیقی را با حرکات موزون جسم خود، هماهنگ کند و تاثیر نوای موسیقی را در روح و روان خود حس کند، در حدی که از شنیدن ان به وجد بیاید و وجودش همزمان با موسیقی به حرکت و جنبش درآید و یک اثر زیبای هنری را که یک رقص است، بیافریند...
ای خوش هر کس که میتواند برقصد ...ای خوش هر کس که زیبا میرقصد!...رقصیدن، یک هنر است، یک مهارت که همه آنرا ندارند!
🔴 Day 1,830 since the Taliban stopped Afghan girls attending secondary school.
The peaceful struggle of Afghan women deserves global attention and support.
We cannot accept another five years of gender segregation.
You are not forgotten.
#Afghanistan #LetAfghanGirlsLearn
مسعود بزرگ، یک پدیده استثنایی بود؛ مردی که صداقت و اعتماد مردم را سرمایه مبارزهاش ساخت و در پی منافع شخصی نبود. یارانش با آرمانهای پاک او معامله کردند، ذلیل و روسیاه شدند.
بزرگترین درس مسعود برای نسل ما: به ارزشها وفادار باشیم و به هر کسی اعتماد نکنیم.
یاد آمرصاحب گرامی باد!
🔴 Day 1,814 since secondary schools closed to girls in Afghanistan.
The Taliban's five-year campaign to remove women from public life is not protecting Afghanistan - it is slowly tearing the country apart and eroding its reputation on the world stage.
You are not forgotten.
#Afghanistan #LetAfghanGirlsLearn
اگر تاریخ را درست نفهمیم، ریشههای نزاعهای امروز افغانستان را هم بهدرستی نمیتوانیم بدانیم.
در این سخنرانی، دکتر صاحب رحیمی به ریشههای نزاع هویتی در افغانستان میپردازد.
تهمینه عثمانی، خبرنگار، میگوید که حسیب پنجشیری بهترین لحظات زندگی خود را قربانی «راه آزادی» کرد.
وی تأکید میکند که حسیب پنجشیری نماد حقخواهی و ایستادگی برای مردم افغانستان بود.
جانباختن حسیب پنجشیری با واکنشهای گستردهای در میان روشنفکران و فعالان کشور روبهرو شده است.
حسیب پنجشیری پس از بازگشت طالبان به قدرت، برای مبارزه در مقابل طالبان به پنجشیر رفت و در پنج سال گذشته، هر از گاهی از حضور خود در این ولایت خبر میداد.
چهگوارا را کشتند، پیکرش را مثله و پنهان کردند؛ اما نامش به نمادی جهانی از آزادیخواهی تبدیل شد. بیحرمتی به مبارزان آزادی چیزی از منزلت آنان نمیکاهد، بلکه حقانیت مبارزهشان را بیشتر ثابت میسازد. فرمانده حسیب نیز در یاد و خاطره این سرزمین، بهعنوان یک قهرمان ماندگار خواهد بود.
در گفتوگو با تلویزیون مرز، از آخرین وضعیت زنان ورزشکار افغانستان، مشکلات و چالشهای آنان در داخل و بیرون از کشور و تلاشهای المپیک بیرون مرزی برای ادامه مسیر ورزش صحبت کردم. ورزش زنان، بخشی از امید و آینده افغانستان است.
This remarkable. We welcome this timely statement delivered by 56 countries. However women of Afghanistan need the world to translate their statements into action and take concrete steps to change the status quo happening in the past five years in Afghanistan.
۱۵ اگست، روز سیاه اشغال کابل بهدست طالبان است. تاریخ با اشغال سرزمینها و شکلگیری جنبشهای آزادیبخش ساخته میشود. این اشغال نیز ماندگار نیست و مردم افغانستان روزی آزادی واقعیشان را جشن خواهند گرفت. آفتاب آزادی دوباره از شرق طلوع خواهد کرد. «هزار بادهٔ ناخورده در رگ تاک است.»
وقتی اشک در چشمان صدیق برمک حلقه میزند، فقط اندوه یک هنرمند نیست؛ اشکِ انسانیتی است که رنج دختران افغانستان را میبیند و نمیتواند خاموش بماند. طالبان افغانستان را به گورستان آرزوهای میلیونها دختر و زن تبدیل کردهاند، اما امید به رهایی، آزادی و روزی روشن هنوز زنده است.