Deze dappere man en huisarts Rob Elens is nu bezig tijdens de PÉ verhoren. Doet hij helder, overtuigend en to the point. Wat deze man allemaal aangedaan is,door o.a. Hugo, de inspectie, de NHG, de rechtszaken, geldboetes etc is verschrikkelijk geweest. Je gunt iedereen zo’n arts.
@tonfvandijk@PowNed@fvdemocratie@EsthervanFenema Het hele land loopt vol met holocaust ontkenners! Daar moet je het debat mee aan gaan en kijken wat er uit komt! FVD ontkent de holocaust niet..
De boycot die faalde: het publiek gaf Nederland, Spanje en Ierland een les
Nederland, Spanje en Ierland wilden een politiek signaal afgeven door afstand te nemen van het Eurovisie Songfestival vanwege de deelname van Israël. Dat was hun goed recht. Wat minder prettig voor de voorstanders van die boycot is, is wat er vervolgens gebeurde.
Israël eindigde als tweede.
Sterker nog, volgens de cijfers van de EBU kwamen opvallend veel stemmen voor de Israëlische inzending juist uit landen die zich het hardst tegen de Israëlische deelname hadden gekeerd. Nederland, Spanje en Ierland stonden hoog op de lijst van landen waar vandaan veel stemmen werden uitgebracht.
Dat maakt één ding duidelijk. De bestuurders, omroepen en activisten spraken niet namens iedereen. Integendeel. Een groot deel van het publiek trok zijn eigen plan.
De ironie is bijna pijnlijk. Terwijl een kleine groep probeerde het Songfestival om te vormen tot een politiek strijdtoneel, deden miljoenen kijkers precies waarvoor het evenement ooit bedoeld was. Zij luisterden naar muziek, bekeken de optredens en stemden op hun favoriet.
Blijkbaar vonden veel Europeanen dat een zanger of zangeres niet verantwoordelijk is voor alle politieke beslissingen van een regering. Een gedachte die vroeger heel normaal was, maar tegenwoordig soms revolutionair lijkt.
De echte verliezer van deze affaire is niet Israël. De echte verliezer is het idee dat culturele evenementen steeds vaker worden gebruikt als politiek drukmiddel. Want als het publiek massaal de andere kant op stemt, blijkt hoe groot de kloof is tussen activistische bestuurders en gewone kijkers.
Ook de kijkcijfers vertellen een verhaal. Het Songfestival verloor miljoenen kijkers. Een deel daarvan kwam doordat landen afhaakten. Daarmee werd niet Israël geraakt, maar vooral het evenement zelf en de miljoenen muziekliefhebbers die opnieuw werden geconfronteerd met politieke ruzies waar zij niet om hadden gevraagd.
Misschien is het tijd dat Nederland, Spanje en Ierland een eenvoudige les trekken uit deze editie. Als miljoenen burgers blijven kijken, blijven stemmen en een Israëlische inzending naar de top stemmen, dan is de kans groot dat de boycot vooral een gesprek was tussen bestuurders, omroepen en activisten onderling.
Het publiek had allang iets anders besloten.
Wie dacht Israël een lesje te leren, kreeg zelf een les in democratie. Terwijl bestuurders een politiek statement maakten, maakten kijkers een democratisch statement. Zij stemden niet op basis van slogans, campagnes of politieke voorkeuren, maar op basis van muziek.
En dat is misschien wel de grootste ergernis voor de voorstanders van de boycot. Uiteindelijk bleek dat hun boodschap veel minder draagvlak had dan zij dachten.
Karma is a bitch.
https://t.co/O9iSHVklhc