دقت کردید! #اشغال_گران_ایران جوری درباره تفاهمنامه حرف نمیزنند که از آن شکست آمریکا برداشت شود و ترامپ رو تحریک کند.
این لحن و بیان و موضع میگوید چیزی هست که آنها میخواهند آشکار نشود.
امروز چهارشنبه۲۷ خردادماه ۱۴۰۵،در پی یورش نیروهای نظامی به تجمع اعتراضی روستای پشموکی شهر فاریاب مناطق بلوچ نشین کرمان بعلت بهره بردای معدن کرومیت و واگذاری دست کم هفت زن بلوچ با خشونت نیروهای نظامی بازداشت شدند.
#فاریاب#بلوچستان
انتشار این خبر را بی ارتباط با توافق با امریکا نمیدانم. بالاخره جمهوری اسلامی باید هواداران خود را که از توافق به خشم آمدهاند، به نوعی راضی کند. و با وجود انفعال و سکوت جامعهی موسیقی چه چیز کم هزینهتر از سرکوب صدای زنان؟
#حق_آواز_زنان#زن_زندگی_آزادی
تداوم کارزار “سهشنبههای نه به اعدام” در هفته صدوبیستوپنجم در ۵۶ زندان مختلف
تحقق آزادی، برابری و حفظ کرامت انسانی بدون تحقق حق حیات انسانها ممکن نیست.
«در شرایط بحرانی جامعه ایران، در حالی که حکومت ولایت فقیه و دستگاه سرکوب و قضائیه آن از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون بیش از ۱۷۷ زندانی را به دار آویخته است، همچنان شاهد صدور و اجرای احکام غیرانسانی اعدام هستیم. تلاشی مذبوحانه برای مهار انفجار خشم مردمی که از ظلم و ستم و گرانی به ستوه آمدهاند.
بر اساس اخبار منتشر شده در هفته گذشته علاوه بر صدها زندانی جرایم عمومی که در بیخبری به اعدام محکوم می شوند و شمار زیادی حکم هایشان به اجرا درمیآید، دستکم حکم اعدام زندانیان سیاسی علی فتاح و محمد نقیزاده در دیوان عالی تایید و به انفرادی زندان قزلحصار منتقل شدهاند. دو زندانی سیاسی دیگر بنامهای علی کمالی و پیمان گنجی نیز از زندان تهران بزرگ به زندان قزلحصار منتقل شده اند. پیمان گنجی جوان ۲۳سالهای است که در خیزش دیماه ۱۴۰۴ دستگیر شده و توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم گردید.
چنانکه پیش از این بارها اشاره کردهایم زندان قزلحصار بهعنوان مرکز اصلی اعدامهای استان تهران و یکی از قتلگاههای حکومتی است که بسیاری از محکومان بهاعدام را در خود جای داده و زندانیانی که محکوم بهاعدام هستند پس از انتقال بهاین زندان، در خطر اجرای حکم قرار می گیرند.
سازمان عفو بینالملل در واکنش بهموج اعدامهای زندانیان سیاسی و خطر جان پنج زندانی (علیرضا مرداسی، مسعود جامعی، رضا عبدالی، فرشاد اعتمادیفر و حسن مصلاوی) خواهان توقف اعدام این پنج تن و دیگر زندانیان در ایران شدهاست.
ما اعضای کارزار “سهشنبههای نه به اعدام” خواهان توقف سریع اعدامها هستیم و از همه وجدانهای بیدار و فعالان سیاسی، حقوق بشری، مدنی، صنفی و. میخواهیم به هر شکل ممکن اعدامها را محکوم کرده و برای توقف آن دست بهاقدامی جدی بزنند.
تحقق آزادی، برابری و حفظ کرامت انسانی بدون تحقق حق حیات انسانها ممکن نیست. ما به تمام مخالفان اعدام برای در هم شکستن ساختار استبدادی و چرخه سلب حیات انسانی، فراخوان همبستگی و عمل متحدانه میدهیم.
کارزار “سهشنبههای نه به اعدام” سهشنبه ۲۶خرداد ۱۴۰۵ در هفته صدوبیست و پنجم در ۵۶زندان زیر در اعتصاب غذا میباشند:
زندان اوین(بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار(واحد ۲و۳و۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت(بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام»
هفته صدوبیست و پنجم
سهشنبه ۲۶خرداد۱۴۰۵
به نام دخترم ریرا
دخترم ریرا امروز شانزده ساله میشد. ریرا و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پیاس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دیماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشکهای سپاه پاسداران کشته شدند.
در تمام تولدهایی که بدون ریرا میآید و میگذرد به لحظاتی فکر میکنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آنکس که فرزند از دست داده است میداند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری میگذرد که هیچگاه رنگ واقعیت به خود نمیگیرد. بسیاری میخواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه میخندید، اگر زنده بود چگونه حرف میزد، اگر زنده بود موهایش را میبست یا میگذاشت معوج و سرگردان بر شانههایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست میداشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود…
برای من همهی اینها بوده است و نبوده است اما آنچه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک میکند گفتوگوهاییست که با ریرا از دست دادهام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتابها و برخی فیلمها، با تکتک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ میدهد با خودم میگویم گفتوگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس میزنم که اگر او بود در اینباره چه میگفت اگر او بود چگونه فکر میکرد دربارهی مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچکس این تعلیقِ بیپایان را درک نمیکند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد.
ریرا دوندهی خوبی بود و در یکی از تیمهای فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی میکرد. اگر او را زنده میگذاشتند ورزشکار خوبی هم میشد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامههای کوچک و بزرگی دارد. من نمیتوانم از تعلیق بیپایانِ زندگیام دریارهی ریرا چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شدهاند اما از دو سال پیش گمان کردم میتوانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگیاش در یک ماراتن شرکت کنم. او که نیست اما با دویدن با تصویر او میتوانم به هرکس که این چهره را میبیند بگویم دنیا بدون ریرا دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچههایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمیکند، دنیای زیبایی نیست.
فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ریرا میدوم و مرارتِ این دو سال تمرین بیوقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهاییاش را، تقدیم میکنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زندهام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زندهام قتل همسرم پریسا و دخترم ریرا را فراموش نخواهم کرد.
#دادخواهی
Mohammad Abbasi, protester arrested during the January uprising, was executed inside Qezel Hesar Prison in Karaj while his family was denied a final visit.
His daughter, Fatemeh Abbasi, was sentenced to 25 years in prison for joining her father in the protests.
The horrifying wave of executions targeting political prisoners and protesters continues, while the world remains silent as attention stays focused on the war and global oil flows. At least 32 political prisoners have been executed in Iran since the war began in late February.
#StopExecutionsInIran
یه جای از عباس معروفی میپرسند چرا رمانهای که نوشتی تا این اندازه تلخ اند :
در جواب میگه چون تلخ زندگی کردم ....
وای که چقدر تلخ زندگی کردیم .....
پرفورمنس اعتراضی در خیابان
پیاز ده سنتی
ستاره رفیعی، ۱۹ ساله؛
معترضی که پیکرش در حیاط بیمارستان الغدیر پیدا شد.
ستاره رفیعی، ۱۹ ساله، روز ۱۹ دی در نارمک تهران با شلیک به سر کشته شد.
پیکر ستاره را خانواده در میان پیکرهای محوطه بیمارستان الغدیر پیدا کرد.
ستاره متولد ۲۱ خرداد ۱۳۸۵ بود و برای زندگی پر از شور و شوق و آرزو بود، اما زندگی را از او گرفتند.
به اساس گزارش «دادبان»، آنچه در جریان سرکوب اعتراضات سراسری در ایران رخ داده، نه اقداماتی پراکنده، بلکه مجموعهای از رفتارهای هماهنگ، تکرارشونده و سازمانیافته از سوی نهادهای حکومتی علیه شهروندان غیرمسلح بوده است؛ رفتارهایی که از منظر حقوقی میتوانند واجد عناصر «جنایت علیه بشریت» تلقی شوند.
در این گزارش، استفاده از تسلیحات جنگی در فضای شهری، بهکارگیری تیربار، خودروهای نظامی و مهمات جنگی علیه مردم، از جمله نشانههای اعمال خشونت مرگبار خارج از چارچوبهای متعارف انتظامی عنوان شده است.
#ستاره_رفیعی #دادبان #الغدیر
«اگر خودمان در جای گرمی نشستهایم و در زندان نیستیم، لااقل وضعیت را برای زندانیان سختتر نکنیم. اگر نمیتوانیم شرایط مردم را بهتر کنیم، آنرا بدتر نکنیم و اگر فقر را نمیفهمیم، مردم را فقیرتر نکنیم. تجربه نشان داد با رویافروشی و دادن وعدههای توخالی نمیتوانیم انقلاب بکنیم.»