اینستاگرام خیلی در حق علایق ما اجحاف میکنه، با بیشتر نشون دادن چیزی که دوسش داریم، در واقع داره کاری میکنه که ما بدون اینکه اون علاقه رو در بستر زمانی مدتدار، بگذرونیم، تو سه هفته احساس کنیم به ته اون علاقه رسیدیم، و بعدش هم طبیعتا زده میشیم.
مثلا ۷ میخوایم خونهی دلاصالح باشیم و ۸ برم سر کلاس یوگا محمد و حنیفا.
مغز ای دی اچ دی من میگه: بمون تو تخت و وقت تلف کن ۶:۴۵ دقیقه برو دوش بگیر و ۷:۳۰ پیش دلاصالح روببین و بزور و بدوبدو و با اضطراب ساعت ۸:۱۵ دقیقه برس به کلاس.
تجربههای سایکدلیکی، مثل اینکه همون عملکرد معمولی مغز من و بابامه:))
من وقتی ۷ساله بودم، برای اولینبار اینقدر فکر کرده بودم، تونسته بودم خودم رو به عنوان یه ذره شن حس کنم:)))) و الان متوجه شدم مردم ماشروم رو استفاده میکنند به این سینستژیا یا همحسی با موجودات دیگه میرسند.ا
جامعه روانشناسی اینستاگرام یک دوره افتاد روی اینکه به پدر و مادراتون دیس بدین و بگذرید ازشون و مسئول تمام ناکامیهاتون بدونید چون پروداکتیویتی اون روز لازم بود، بعد هفت سال استراتژی عوض شده، چون هزینههای مراقبت از سالمندان بالا رفته، حالا دیگه باید به پدر و مادر خود نیکی کنید.