جمهوری اسلامی میلیاردها دلار برای بقای خودش خرج میکن��؛ برای تبلیغات، نفوذ و رساندن صدای خودش به جهان.
ما آن میلیاردها را نداریم.
اما صدا داریم. حضور داریم.
روزی که پزشکیان و عراقچی در سازمان ملل از طرف ایران سخن میگویند، بیرون آن ساختمان هم باید صدایی شنیده شود.
صدای ایرانیانی که میخواهند جهان بداند روایت جمهوری اسلامی، روایت همه مردم ایران نیست.
این روز یکی از بهترین فرصتها برای رساندن صدایمان به جهان است؛ درست همانجا که دوربینها، خبرنگاران و نگاه سیاستمداران جهان متمرکز است.
این تجمع فقط ایستادن مقابل یک ساختمان نیست. هر جمعیتی که دیده شود، هر شعاری که شنیده شود و هر تصویری که از آنجا مخابره شود�� میتواند روایت دیگری از ایران را وارد رسانههای جهان کند.
آنها با میلیاردها دلار و تریبونشان میآیند؛ ما با تعدادمان و صدایمان.
وقتی هزاران صدا کنار هم قرار بگیرند، نادیده گرفتنشان آسان نیست.
#جاویدشاه
Jag håller med. Men jag förstår fortfarande inte varför så många svenskar är så passiva. Man väntar i fyra år, vaknar strax före valet och frågar sedan: ”Vad ska vi göra?”
Hur kan Socialdemokraterna gång på gång vinna röster med löften om fler bidrag, samtidigt som människor blundar för vart Sverige är på väg? När kortsiktiga löften och den egna plånboken blir viktigare än tryggheten, integrationen och landets framtid har vi ett betydligt större problem än ett enskilt val.
Samtidigt växer ett annat problem, långsamt och steg för steg: islamister och religiösa extremister som inte frågar hur de ska anpassa sig till det samhälle de har kommit till, utan kräver att samhället ska anpassa sig efter dem. Så fort någon vågar säga det kommer rasiststämpeln fram och diskussionen tystnar.
Jag är själv invandrare. Jag tänker inte vara tyst av rädsla för att bli kallad rasist. Jag vet vad religiös extremism kan göra med ett land.
Vakna innan det är för sent. Sverige är värt mer än några extra bidrag och vallöften. Tänk på vilket land ni vill leva i om tio eller tjugo år – inte bara på vad ni får efter nästa val.
Svenskar, det är dags att vakna.
I fyra år är det tyst. Först några månader före valet börjar människor på allvar tala om vart Sverige är på väg. Och så fort någon vågar tala om islamismens framväxt kommer stämpeln: ”rasist”. Diskussionen dör – och problemen fortsätter.
Jag är iranier. Vi iranier lämnade inte ett vackert och rikt land efter att religiösa extremister tagit makten, för att sedan stå tysta och se samma idéer steg för steg vinna inflytande i våra nya hemländer.
Vi vet vad som händer när religion blir politik och religiösa regler börjar ställas över sekulär lag, kvinnors rättigheter, yttrandefrihet och människors frihet.
Titta på vad som händer i Mellanöstern. Läs. Följ utvecklingen. Det här är ingen konspiration och inget skämt.
Och fråga er själva: varför vågar så få medier ta den här diskussionen hela vägen?
Varför vaknar Sverige inför ett val och somnar om dagen efter?
Att kritisera islamism är inte rasism. Islam är en religion, islamism en politisk ideologi – ingen av dem är en ras.
Vänta inte tills ni en dag frågar er: Hur kunde vi låta det gå så långt?
شهریارانِ پَهلَوی، پُلِ پیروزی
فردا چهارم امرداد است و سالروز جاودانه شدن رضاشاه بزرگ. روزی است که میتوان دوباره به این پرسش اندیشید که چرا نام "پهلوی" پس از یک قرن، همچنان در مهمترین بزنگاههای تاریخ معاصر ایران تکرار میشود.
پاسخ را شاید بتوان در یک واژه یافت: پُل.
شهریار ایران، رضا شاه دوم پهلوی، در سخنان اخیر خود، نقش خویش را نه مقصد، بلکه پلی دانستند که ملت ایران بتواند از آن عبور کند و به خواست خود برسد. این سخن، اگرچه امروز بیش از همیشه شنیده شد، اما اندیشهای تازه نیست.
سالها پیش (۲۰۱۴ میلادی) نیز در گفتوگویی تصریح کرده بودند که نخستین هدف، نجات ایران و فراهم شدن امکان تصمیمگیری آزاد ملت است و پس از آن، هر مسئولیتی را که مردم برای ایشان برگزینند، خواهند پذیرفت.
در همان گفتوگو نیز هنگامی که بحث درباره آینده نهاد پادشاهی و ولیعهد مطرح شد، میان جایگاه تاریخی این نهاد و نقش شخصی خود تفکیک قائل شدند.
شاید همین تفاوت، مهمترین ویژگی اندیشه پهلوی باشد. در این روایت، قدرت مقصد نیست؛ وسیلهای است برای عبور یک ملت از بحران. پل، هرگز از رهگذران نمیخواهد بر روی آن بمانند؛ ارزشش در آن است که مردم را به سوی ساحل امن برساند.
این دقیقاً همان نسبتی است که چهارم امرداد را به امروز پیوند میزند.
رضاشاه نیز پیش از هرچیز غبار از تاریخ ایران زدود و سپس سازنده راهها ؛ راهآهن و پُلِ ورسک، جاده، دانشگاه، دادگستری، ارتش ملی و نهادهای دولت مدرن شد.
او ایران را از شکافهای ��یلی، منطقهای و آشفتگیهای یک سرزمین فرسوده عبور داد و پلی ساخت که ملت ایران بتواند به سوی دولت ملی گام بردارد. آنچه از او به یادگار ماند، بیش از هر چیز، امکان عبور بود.
از همین رو، "پهلوی" را شاید بتوان نه صرفاً نام یک دودمان، بلکه نام پلی دانست که در دو مقطع تاریخی، یک مأموریت مشترک را بر دوش گرفته است: نخست، عبور ایران از ویرانی قاجار به سوی دولت ملی؛ و امروز، عبور ایران از جمهوری اسلامی به سوی حاکمیتی که مشروعیت خود را از اراده آزاد ملت بگیرد.
پل، خود مقصد نیست؛ اما بدون پل، بسیاری هرگز به مقصد نمیرسند.
شاید راز ماندگاری نام پهلوی نیز همین باشد؛ اینکه در م��مترین لحظههای تاریخ معاصر، بیش از آنکه بر حق حکومت کردن تأکید کرده باشد، بر ضرورت نجات ایران و فراهم کردن امکان انتخاب ملت پای فشرده است.
چهارم امرداد، یادآور جاودانگی مردی است که پلی برای ساختن ایران نوین بنا کرد؛ و امروز، در روزگار دیگری، همان نام بار دیگر با استعارهای مشابه شنیده میشود؛ پلی برای پیروزی ملتی که آرزو دارد سرنوشت خود را ��زادانه رقم زنند.
و این حقیقتی است که؛
قاجار، دیوار بود.
جمهوری اسلامی، بنبست شد.
و پهلوی، پُل بود و هست.
پلی برای نجات ایران و برآوردن آرزوهای بزرگ.
همه چشمیم تا برون آیی
همه گوشیم تا چه فرمایی
تو نه آن صورتی که بی رویت
متصور شود شکیبایی
من ز دست تو خویشتن بکُشم
تا تو دستم به خون نیآلایی
گفته بودی قیامتم بینند
این گروهی محبِ سودایی
وین چنین روی دلسِتان که تو راست
خود قیامت بود که بنمایی
ما تماشاکنان کوتهدست
تو درخت بلندبالایی
سر ما و آستان خدمت تو
گر برانی و گر ببخشایی
جان به شکرانه دادن از من خواه
گر به انصاف با میان آیی
عقل باید که با صلابت عشق
نکند پنجهٔ توانایی
پاینده ایران
#جاویدشاه
#KingRezaPahlavi