Eşim umrede olduğu için annem (gerek yok ben hallederim desem bile) yemek yapıp gönderiyor. Kendisi harika bir anne olsa da neticede bir kayın valide. Bu yüzden de eşimin bensiz umreye gitmesi konusunda beni biraz denedi, yokladı. Eskiden bu yoklamaları fark etmiyordum ama kayın validelerde tıpkı biz erkeklerin ergenlik döneminde babalara nedensiz karşı çıkma dürtüsü gibi bir dürtü olduğunu keşfettim. Ve bu keşiften sonra annemin bu konudaki yönlendirmelerini güzel bir şekilde savuşturmayi öğrendim. En son şey dedi, neyse sen de kafanı dinlersin. Yok dedim anne ben karımı çok özledim hemen gelsin isterim. Dediğim gibi bu engel olunamayan bir dürtü bence. Erkeğin uyanık olup etkilenmeden dengeyi kurması gerek. Erkeklik, iyi bir koca olmak çok zor gibi dursa da doğru tavır koyup yerinde karar vermek, kocalığını şefkat, merhamet, cömertlikle süslemek insanı evinde kral gibi, tam bir erkek gibi hissettiriyor. Bu erkeklik tatmininin de dünyada muadili yok.
“İşinize gelmediği gibi davrandığım için nasıl da mesafeler girdi aramıza; bazı insanlar siz iyi olduğunuz için iyidir, gerçekten iyi oldukları için değil.”