Jon Two 🎧

I'm a man of wealth and taste. Trabajo menos que la M de Benidorm. BassetHound lover.

Dj @ MHG Radio.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

Me encantan esas personas que meten a veces una palabra culta para fardar sin saber muy bien qué significa.
Me parecen acérrimos.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

Es Viernes y Aretha lo sabe.

[稲妻のぺぺ(語り継ぎたい洋楽垢) @sukepon2021]

アレサ・フランクリンのジャンピング・ジャック・フラッシュ👍😎

クイーン・オブ・ソウルがクイーン・オブ・ロックンロールバンドの曲をカバーするという、無敵の組み合わせ。
キースとロニーウッドも参加する豪華すぎるMV。

最高のアーティストが最高のアーティストのカバーをしたところで、最高の作品が出来るとは限らないが、この合体は例外。

こんなに迫力あるJumpin' Jack Flashは、本家以外にはない。
ミックもきっと悔しがっていたと思う。

Aretha Franklin - Jumpin' Jack Flash ft. Keith Richards, Whoopi Goldberg

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@fred79977 The key to good living.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@Kristinartz Lincoln.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@elenadesaa1999 Y por eso mucha gente manda audios.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

Sólo importa cuántas veces nos levantamos.
Salud para usted y su familia.

Ánimo.@Topuriailia 💪🏽

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@ConGarbo_ Recetita porfavó o esperamos a que salga a la venta...??

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@historyrock_ Recorded Live on Rolling Stones' Mobile One Studio.
Beautiful Truck. Great album.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@VintageRockN_85 Nope. But close.

[Lola @MarioliRm]

Malaga
Trufa de 10 años es una preciosura q no ha tenido suerte,estuvo adoptada pero no se adapto😥menos en un hogar que se trunco
Trufa es especial,ahora aqui esta estresada,es alegre,celosa y muy inteligente😊
Le das ese hogar?🙏🙏🏿
Contacta 📩 [email protected]

[Joaquín Echeverría Alonso @Jea60930295]

Petición de firmas para apoyar la estatua de Ignacio en Madrid, copio una imagen, se puede imprimir. En el encabezamiento están los datos de la persona que certifica que los que firman a continuación lo han hecho realmente y luego hay espacio para cuatro firmas.

[Natalia Velilla 🇪🇺 @natalia_velilla]

En una hora #CarreraConAspace, carrera solidaria por la #ParalisisCerebral en San Sebastián de los Reyes @ASPACEMadrid

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@natalia_velilla Y te sabes el nombre del perro pero no del humano que va con él. Me pasó siempre.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

Por favor, una serie o peli donde @LuisZahera tenga ese papel de gurú de mindfullness, yoga o lo que quieran.
Qué Arte.

[TheBestF1.es @TheBestF1es]

¡SEMANA DE #BARCELONAGP! 💪

🎁 SORTEAMOS una maqueta del ASTON MARTIN #F1 ARMR25 de FERNANDO ALONSO 😍

1) Síguenos en Twitter
2) Haz RT y Me Gusta a este tweet

📅 ¡Elegiremos al ganador el DOMINGO 14 DE JUNIO!

*¡Para todo el mundo!🌏

[Mr PitBull Stories @MrPitbull07]

In 1995, Rory Gallagher lay dying in a London hospital.

His liver was failing.

He was only 47 years old.

The transplant surgery succeeded.

Then, while recovering in the ICU, he caught MRSA.

He slipped into a coma and died weeks later.

Outside Ireland, most people barely know his name.

But ask almost any legendary guitarist about Rory Gallagher…

…and watch their face change.

Brian May said Rory helped shape Queen’s sound.

Slash said the same about Guns N’ Roses.

Johnny Marr called him “the man who changed my musical life.”

The Edge said it too.

Even The Rolling Stones tried to recruit him.

He turned them down.

Rory Gallagher was born in Ireland in 1948 and grew up in Cork.

At age 9, he got his first guitar.

At 15, he bought a battered 1961 Fender Stratocaster for £100.

He would play that same guitar for the rest of his life.

By the end, most of the paint had literally worn off from sweat and constant touring.

He started playing tiny clubs as a teenager before forming a blues-rock band called Taste.

By 1969, Taste was exploding across Europe.

They opened for Cream’s farewell concert.

Toured America with Blind Faith.

Played the Isle of Wight Festival.

Then it all collapsed.

The band broke apart in 1970.

Rory went solo.

And this is where his story became unusual.

He never tried to become a celebrity.

No flashy image.

No rock-star persona.

No tabloid life.

Just jeans, a checked shirt, and a guitar.

While most bands avoided Ireland during The Troubles, Rory toured there constantly.

Belfast.

Derry.

Dublin.

Catholics and Protestants standing together in the same audience during one of the most violent periods in Irish history.

Music first.

Always.

Offers kept coming.

Cream wanted him.

Deep Purple wanted him.

Canned Heat wanted him.

Then, in 1975, Mick Jagger personally invited him to audition for The Rolling Stones after Mick Taylor left.

Rory flew out.

Played with the Stones.

Then quietly left for another tour commitment without ever really answering them.

Ronnie Wood got the job instead.

By the late 1980s, everything started changing.

Synth-pop replaced blues-rock.

Record sales dropped.

Rory developed a severe fear of flying.

Doctors prescribed heavy sedatives.

He mixed them with alcohol while continuing relentless tours.

Night after night.

Year after year.

The combination slowly destroyed his liver.

Still, he kept performing.

Because the stage was the only place he truly seemed alive.

Offstage, he was intensely shy.

No marriage.

No children.

No celebrity lifestyle.

Just crime novels, isolation, and music.

His final concert was January 10, 1995, in the Netherlands.

He looked visibly ill.

The tour was cancelled.

Weeks later, his brother found him gravely sick in his apartment.

Doctors said only a liver transplant could save him.

The operation worked.

Then the hospital infection killed him instead.

Ireland mourned like it had lost family.

Thousands lined the streets for his funeral in Cork.

Today, Ireland has:
• statues of Rory
• streets named after him
• commemorative coins
• annual festivals in his honor

Yet outside Ireland, many people still have no idea who he was.

But musicians do.

Because Rory Gallagher became something rarer than fame:

A guitarist’s guitarist.

A man who loved music more than celebrity.

And played until his body finally gave out.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@historyrock_ Even Steve voted Yes.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@JVMonte2 Today, "Emotional Rescue".

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@AndrzejZmiasta Qué divertido/patético. Una banda de virtuosos no es una banda de R'n'R. Charlie diría: " por qué tantos tambores?". Gracias porque no salió bien.

[Jon Two 🎧 @JonTwoDj]

@natalia_velilla "Benedicto, Equis Uve Palito".
Ahí se llegó muy alto.

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL ..