Jo met de Banjo

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@Marianasoux Eens kijken wat die kleine blonde heks uit de hoge hoed gaat toveren…

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@wierdduk FvD

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@widtvoet Wat is het ook een dwaas..

[David Boerstra @DavidBoerstra]

Het is precies wat je dacht. LEES EN DEEL!

Het beeld dat daarbij hoort, en dat Vollenbroek zelf graag uitdraagt, is dat van David tegen Goliath: een koppige gepensioneerde die vanuit zijn woonkamer de almachtige staat op de knieën krijgt. Dat beeld is aantrekkelijk, maar het is niet compleet.

Uit onderzoek van NieuwRechts — gebaseerd op jaarrekeningen, handelsregisters en tientallen rechterlijke uitspraken — rijst een ander portret op. MOB schuift zelf aan bij provincies, ministers, de Tweede Kamer en zelfs de Europese Commissie om over de stikstofregels mee te praten. De rechtszaken worden bekostigd door een keten die loopt van de Postcode Loterij, via een aandeelhouder van DPG Media, tot een fonds dat óók de milieulobby in Brussel financiert. En de afzwaaiende MOB-huisjurist is lid van een milieurechtvereniging vol rechters, rechtbankmedewerkers en rijksambtenaren, waar hij zelfs nog vorig jaar als spreker optrad. De buitenstaander, zo blijkt, is in werkelijkheid een vaste gast aan de tafels van de macht.

https://t.co/w8y0bDFx1L

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@SanderSassen @RobJetten Ik wil ook graag nieuwe verkiezingen, hoe eerder hoe beter, maar kun jij verklaren waarom dat Pro bovenaan in de peilingen staat?

[Wim Janssen 🇳🇱 @JWJanssen357854]

Een van de beste en scherpste interviews die ik in tijden op tv heb gezien. Arnout Jaspers legt in dit gesprek genadeloos uit hoe de stikstofcrisis werkelijk in elkaar steekt. Geen slogans, geen framing, gewoon feiten.
Dit moet je gezien hebben.

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@krekelstein3 Zo stond ze afgelopen vrijdag hier op Glemmer Beach.. Wat is hier precies mis mee?

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@flens0 Ja en… het zijn ondernemers die ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat vaak bezig zijn dus wat is nu je punt..

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@Strijder124 Die Kelder heeft ze ook niet meer op een rijtje..
Jaren geleden vond ik het altijd wel een aardige gozer maar daar is weinig meer van over..

[🌷Jol@ndE🌷🇳🇱🧡🇮🇱 @ikgeefnooitop]

Schrijver onbekend, maar…

DE SPIJKER OP ZIJN KOP: "Beste moslims van Nederland. Mijn familie en ik hebben besloten om te verhuizen naar een moslimland. We hebben nog niet gekozen welk – we blijven vergelijken welk het beste pakket aan voordelen biedt.
Natuurlijk willen al mijn buren ook meekomen. En de buren van mijn buren. En hun collega’s. En de collega’s van hun collega’s. Voor je het weet, staat de helft van het land met koffers en een vaag gevoel van verworven rechten voor de deur.

Als een grote christelijke gemeenschap zullen we wat kleine aanpassingen nodig hebben:

- Begin alsjeblieft meteen met het bouwen van kerken. Echte kerken, met klokken. Goed luide klokken, die je vanaf het dorpsplein kunt horen.
- We zullen ook bepaalde straten een keer per jaar moeten afsluiten voor onze processies. Rustig maar, het is niet vijf keer per dag – we zijn geen dieren.
- Elke supermarkt moet echt varkensvlees hebben, serranoham, chorizo, spek en fabada uit blik. Nu zijn wij de minderheid, dus jullie zullen begripvol moeten zijn en je moeten aanpassen aan onze levensstijl.
- We nemen al onze honden mee. Verwacht veel blije labradors die cadeautjes achterlaten op jullie stoeptegels. Jullie zullen hondenparken nodig hebben, en je zult moeten glimlachen terwijl we ze uitlaten voor jullie moskeeën.
- Aangezien we het er toch over hebben, jullie religieuze feesten zijn een beetje… te veel. Die zouden de christelijke gemeenschap kunnen kwetsen, dus we zouden het op prijs stellen als jullie die discreet zouden afschaffen. Dank je wel.
- Op scholen en werkplekken moeten onze kinderen en medewerkers grote kruisjes kunnen dragen, ham-sandwiches kunnen eten in de kantine en in het algemeen christelijke vibes kunnen uitstralen zonder dat iemand geschokt raakt.
- We eisen ook gebedsruimtes in elk gebouw, plus tolken, want we hebben geen enkele intentie om Arabisch te leren.

Als iets van dit alles wordt geweigerd, stuur dan alsjeblieft een lijst met adressen van politiebureaus, zodat we jullie kunnen aangeven wegens discriminatie, christenfobie en algemene chagrijnigheid.

Nog één ding: als mijn kinderen jullie vlag verbranden omdat Nederland net een voetbalwedstrijd heeft gewonnen, wees dan alsjeblieft begripvol. Ik zal ze een strenge preek geven. Ik zou ze zelfs kunnen laten schrijven “sorry” 50 keer.

Tot slot willen we genereuze uitkeringen, gratis woning en zakgeld terwijl we “integreren” gedurende de komende drie generaties. Werken is optioneel, natuurlijk. We willen ook alcohol kunnen drinken en af en toe een gokje wagen op de paardenraces.
En als het mooi weer is, gaan we graag met blote bast naar buiten. Heb geduld. Jullie wennen er wel aan.
Bij voorbaat dank voor jullie tolerantie. Tenslotte is diversiteit onze kracht!

Met vriendelijke groet,
“Een Zeer Redelijke Christen"

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@MichaelDDS Democratie… vandaag de dag een betekenisloos woord.. Wie daar nog in gelooft ligt al jaren te slapen..

[Retteketetxxxx @Retteketetxxxx]

Kunnen @MinPres @TvanGroningen @raymondmens even hun openbare excuses maken richting de boeren! Laffe honden!!

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@jobknoester Job is gewoon een vuile Judas, een vazal voor de overheid…

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@rinusredpill @MarcusPluijm Knap omschreven hoe de mechanismen achter en tijdens zo’n talkshow werken.. 👌🏼

[Rinus Jansen @rinusredpill]

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek

Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt.

Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt.

En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag.

Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan.

De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant.

Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft.

Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format.

De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren.

En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld?

Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame.

En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf.

Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken.

Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels.

Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt.

Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken?

En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt?

Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht.

Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken.

Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow.

[Henrique, eremin-X-ter van Staat. 🇵🇹🇳🇱 @HenryJP55]

Een aso in een gepimpte BMW rijdt telefonerend of append en (BMW-uiteraard) op de linker rijbaan twee mensen dood.

Hiermee is alles gezegd. Ik hoop dat hij vijf jaar rijontzegging krijgt.

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@HenryJP55 Geen remspoor te zien.. en hij staat tot de voorstoelen aan toe.. die was met andere dingen bezig..

[Jo met de Banjo @JvdM_NL]

@MinisterIenW Sodemieter op man met dat dom gelul!
Bewijs Nederland een grote dienst en rot op uit Denhaag! Samen met Jetten en de andere bende leden..

[Sander Sassen @SanderSassen]

Ik word hier oprecht verdrietig van. Het stuitende dierenleed staart je recht in het gezicht. Maar dit is één van de consequenties van het wegpesten van de boeren door @progressiefned, @cdavandaag, @D66 en @VVD. Dringt dit besef niet door bij de politici in de @2eKamertweets?

[Dr Gert Jan Mulder @drG_J_Mulder]

Er was eens een dorp waar de burgemeester op een ochtend besloot dat rode verf een groot maatschappelijk probleem was.

Niet omdat iemand er ziek van werd. Niet omdat huizen instortten. Niet omdat de sloten rood kleurden. Nee, het probleem was ontdekt door een commissie die had berekend dat op sommige muren meer rode verf zat dan volgens een nieuw rekenmodel wenselijk was.

Daarom werd een norm vastgesteld.

Vervolgens ontdekte men tot algemene schrik dat bijna het hele dorp boven de norm zat.

De bakker mocht zijn oven niet uitbreiden, want zijn uithangbord had een rode rand. De timmerman kreeg geen vergunning voor een nieuwe werkplaats omdat ergens verderop een rode schuur stond. En de boeren moesten delen van hun bedrijf sluiten omdat hun tractoren toevallig rood waren.

De burgemeester verscheen daarop ernstig voor de camera.

“Wij moeten van het rode-verfslot af,” zei hij. “Dat vraagt pijnlijke keuzes.”

Daarna nodigde hij de getroffen dorpelingen uit voor een gesprek.

“Vertel mij vooral wat deze noodzakelijke veranderingen voor u betekenen.”

Een oude boer keek hem enige tijd zwijgend aan.

Toen vroeg hij:

“Burgemeester, wie heeft eigenlijk bepaald dat wij een rode-verfprobleem hebben?”

“Wij,” zei de burgemeester.

“En wie heeft de norm vastgesteld?”

“Wij.”

“En wie heeft vervolgens ontdekt dat wij niet aan die norm voldoen?”

“Wij.”

“En nu wilt u met ons praten over de vraag hoe wij ons bedrijf moeten veranderen om uw probleem op te lossen?”

“Precies,” zei de burgemeester tevreden. “Samen moeten we werken aan perspectief.”

De boer zette zijn pet recht.

“Dan heb ik een voorstel. Schaf die idiote norm af.”

Het werd even stil.

De burgemeester bladerde zenuwachtig door zijn dossier.

“Dat,” zei hij ten slotte, “valt helaas buiten de gespreksagenda.”

En zo vergaderde het dorp nog jarenlang over oplossingen voor een probleem dat voornamelijk bestond omdat men had besloten dat het bestond.

Er kwamen transitiefondsen, gebiedsplannen, commissies, bemiddelaars, rekenmodellen en uiteindelijk zelfs een Nationaal Perspectief Rode Verf.

Alleen niemand durfde nog de eenvoudigste vraag te stellen:

Waarom praten we eigenlijk over de gevolgen van de regel, in plaats van over de regel zelf?