@ChristosXanthak Ο Ιησούς σίγουρα δεν εννοούσε τους ενδιαφέροντες ανθρώπους όταν έλεγε Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι κλπ κλπ. Οπότε εάν δεν είναι κάποιος πτωχος τω πνευματι δύσκολα θα αποφύγει τα ψυχολογικά Χρηστο μας..
@ChristosXanthak Πάντως λόγω εντοπιότητας σας λέω ότι οι καλύτεροι θεωρούνται του Ιωσηφίδη. Ομως το μείζον είναι ότι έφεραν από τον Πόντο και τη Μοκρα Ασία τις συνταγές των παππούδων τους και δημιουργούν ποιήματα. Καλημέρα
Δηλώνω κάργα υπέρ στη μη-ρύθμιση κανενός παπατζηλικιού.
Μάλιστα προτείνω και την πλήρη νομική απαλλαγή από την ευθύνη κάθε καφετζούς, εξορκιστή, αναδρομικού ψυχοθεραπευτή, πλασματαφαιρέτη κλπ.
Λύστε τους μια δεκαριά χρόνια ν'αλωνίσουν και κάνουμε εκλογές μετά όσοι ζήσαμε.
Η οικογένεια που πήγε να φτιάξει μαγαζί σ'ένα γιδοχώρι και έφυγε ευχαριστώντας τους χωριανούς για την "υποστήριξη" (wtf? ρε σεις! Μπαμ έκανε ότι δεν αντέχατε άλλο τις συμπεριφορές), σε 24 ώρες μας έκανε να ξαναμυρίσουμε...
1/2
Καινούργια δικηγόρος στο τμήμα, σιδεροκέφαλη της λέω, ποια Νομική τελειώσατε; της Κομοτηνής, μου λέει, ωραία η Θράκη της λέω, δεν το ξέρω μου λέει, στην Κομοτηνή σπούδασα.
26.08.2010
Ο Βιεϊρίνια θα πάρει την κεφαλιά
Ο Μουσλίμοβιτς είναι έτοιμος να μπει στην περιοχή
Μπαίνει στην περιοχή ο Μουσλίμοβιτς
Κάνει το σουτ....
#ΠΑΟΚ
"Annemi 13, babamı ise 17 yaşımdayken kaybettim.
Annemin hastalık nedeniyle vefat ettiğini biliyorum. Ama o günlere dair hiçbir anım yok. Sanki zihnim tamamen karanlığa gömülmüş.
Annem güçlü bir kadındı. Onu hiç ağlarken hatırlamıyorum; gerçi eminim, bunu çocuklarına göstermemek için gizlice yapmıştır. Şefkatli, düşünceli ve karşısına çıkan herkese, ister çocukları olsun ister yabancılar, daima güzel bir söz söyleyen bir insandı.
Babam ise uzun boylu, güçlü kuvvetli bir adamdı. Toprakla çalışmaktan geniş omuzlara ve nasırlı kollara sahipti. O dönemin babaları nasılsa o da öyleydi: disiplinli ve otoriter.
Babam öldüğünde birkaç yıldır Milan altyapısında oynuyordum.
Bir gün bir futbol turnuvasındaydım. Bana babamın bir trafik kazası geçirdiği ve hastaneye kaldırıldığı söylendi.
Hiç vakit kaybetmeden Travagliato'ya döndüm. Ama kardeşlerimi görür görmez her şeyi anladım.
Babamı kurtaramamışlardı.
Artık tamamen öksüz ve yetim kalmıştım.
Tarifi imkânsız bir acı ve öfke hissettim. Annemin ölümünden sonra olduğu gibi yeniden karanlığın içine düşmüştüm.
Cenaze günü taş kesilmiş gibiydim.
Hatırladığım tek şey, içimi paramparça eden o derin boşluk hissi.
Kalbim kırık bir şekilde Milanello'ya döndüm. Eğer takım arkadaşlarım ve yanımda duran insanlar olmasaydı, muhtemelen ağır bir depresyona sürüklenirdim.
Onlara başarılarımı gösterememiş olmak, eşimle ve çocuklarımla tanıştıramamış olmak, hayatımın nasıl şekillendiğini paylaşamamış olmak…
Bu, ömrümün sonuna kadar içimde taşıyacağım bir yara olarak kalacak."
— Franco Baresi
El mundo conoce a Marc Cucurella por su melena y sus duelos en la banda. Pocos conocen su batalla más importante, la que pelea lejos de las cámaras.
Cuando su hijo Mateo tenía apenas trece meses, Claudia, su pareja, notó que algo era distinto. No respondía a su nombre, no buscaba la mirada. Los médicos, al principio, no sabían decir qué pasaba. Marc lo contó sin vueltas: “Volvíamos a casa cada día llorando.”
Después llegó la palabra que les cambió la vida: autismo.
Empezó otro partido, uno sin árbitro ni final: terapias, colegios que no funcionaban, un niño que se frustraba y lloraba porque el mundo no estaba hecho para entenderlo. “Un hijo autista no entiende las cosas como los demás. Hay que aprender a entenderlo a él”, dice el padre.
Y lo aprendieron. Cambiaron de país buscando la escuela indicada, se turnaron las noches sin dormir, se apoyaron cuando el miedo apretaba. “Esto te separa o te une. Nosotros nos unimos muchísimo”, cuenta Claudia.
Hoy Cucurella juega un Mundial con España. Pero él lo dijo mejor que nadie: cada pequeño progreso de Mateo le da más satisfacción que cualquier victoria.
Porque hay hombres que ganan partidos. Y hay padres que ganan algo mucho más grande: el corazón de un hijo, un día a la vez.
Gracias por mostrarlo, Marc.
Vía Facebook #Craks
@Nikosmoraitis Αγαπητέ Νίκο. Δέξου σε παρακαλώ τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια. Να την θυμάσαι όπως αξίζει να θυμόμαστε τις μητέρες μας που θα είναι πάντοτε οι «μαμάδες» μας. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.
πίσω στον Εμφύλιο και στα
Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων
θέλει να μας γυρίσει η κυβέρνηση.
ο #ρεπόρτερ_Ξανθάκης απαντά με το χέρι στην καρδιά
στην Naftemporiki TV, παρεάκι με Κώστα Μελισσόπουλο,
Δημήτρη Κουκλουμπέρη και τον άνκορμαν της καρδιά μας @GiorgosMelingon
στις εφημερίδες,
μας σκότωσε το ίντερνετ.
τα περιοδικά τα δολοφόνησε
το Ινσταγκραμ.
και οι τηλεορασάκηδες,
που γέλαγαν μαζί μας τόσα χρόνια,
κλαίνε γιατί τους κατακρεουργεί το γιουτούμπ.
νόμιζαν οι δόλιοι ότι επειδή
το δικό τους το προϊόν ήταν τζάμπα,
θα μακροημέρευε...
#fathers_day
Είμαστε κάποιοι μπαμπάδες που κλαίγαμε για μέρες μόλις γεννήθηκαν, που όταν πονούσαν μέσα στη νύχτα τα κρατούσαμε στο στήθος μας και τα νανουρίζαμε μέχρι να τους φύγει ο πόνος, που ξυπνούσαμε κάθε τρεις ώρες αδιαμαρτύρητα για να τα αλλάξουμε και να τα πάμε στην ⬇️
Ο Μοχαμεντ Σαλαχ αποχαιρετα τη Λιβερπουλ
Ποιος ειναι ο Μο Σαλαχ;
Ενας τυπος που οταν ενας φτωχος του εκλεψε το σπιτι, δεν εκανε αναφορα στην αστυνομια. Αντιθετως βρηκε δουλεια στον κλεφτη
Οταν εστειλε την ομαδα της πατριδας του, της Αιγυπτου, στο Μουντιαλ ενας βαθυπλουτος