KeesV

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column: Romeo’s spelen Nazi-cabaret
Max von Kreyfelt

De Romeo’s. Klinkt gezellig. Alsof de politie een romantische verrassing organiseert voor betrokken burgers die een middagje willen demonstreren.

In werkelijkheid gaat het om mannen zonder herkenningstekens die tussen demonstranten lopen, plots iemand uit de menigte trekken, tegen de grond werken en afvoeren in een busje zonder publieke controle. Maar geen zorgen: dit alles gebeurt natuurlijk “ter bescherming van de democratische rechtsstaat”. Dat wordt er snel bij gezegd door mensen die zelf nooit door vier mannen in burger een arrestantenbusje in zijn gewerkt.

Volgens de officiële uitleg dienen Romeo’s om “de motor uit de groep te halen”. Prachtige technocratische taal ook. Alsof burgers geen mensen zijn, maar defecte scooteronderdelen die verwijderd moeten worden voor onderhoud aan de openbare orde.

Maar laten we niet doen alsof dit willekeurig is.

Opvallend genoeg verschijnen deze undercoverbrigades slechts bij demonstraties waar de overheid nerveus van wordt. Protesteer je tegen immigratiebeleid, coronamaatregelen, stikstofbeleid of Europese machtsoverdracht? Dan lopen er ineens types tussen de menigte die eruitzien alsof ze auditie doen voor een Netflix-serie over corrupte havenbeveiligers.

Bezet je een universiteit voor een politiek modieuze zaak of lijm je jezelf vast voor het klimaat, dan verandert de staat in een begripvolle welzijnsinstelling. Dan gaat het over “maatschappelijke emoties” en “ruimte voor activisme”.

Wonderlijk hoe flexibel grondrechten worden wanneer de politieke boodschap overeenkomt met de agenda van bestuurders.

En dan de media.

Die brengen deze acties steevast alsof het gaat om een noodzakelijke ingreep tegen staatsgevaarlijke extremisten. Een vreedzame demonstrant wordt door vijf mannen in burger tegen een muur gedrukt, maar de krant spreekt de volgende ochtend over “spanningen rond het protest”.

De echte spanning zit natuurlijk ergens anders.

Namelijk in het feit dat een overheid undercoverknokploegen inzet tegen eigen burgers en verwacht dat niemand historische parallellen trekt. Want autoritaire systemen beginnen zelden met tanks in de straat, maar met intimidatie. Willekeur. Angst. Met de boodschap dat de staat je overal kan aanraken wanneer je de verkeerde mening ontwikkelt.

En nee, Nederland is geen nazi-Duitsland. Maar het blijft fascinerend hoe snel bestuurders methodes normaliseren die ze op 4 mei zelf nog plechtig zeggen te veroordelen.

“Dit nooit meer,” klinkt het dan.

Behalve wanneer het wordt verpakt in een modern beleidsdocument met Engelse politietermen en een communicatiestrategie van het ministerie.

Dan heet het ineens professioneel optreden.

De ironie is schitterend: een overheid die zichzelf presenteert als tolerant en democratisch, voelt zich zó zeker van haar legitimiteit dat ze anonieme straatintimidatie nodig heeft om critici onder controle te houden.

Dat is geen kracht.

Dat is angst in een maatpak.

Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1

[Quoterman - 🏛📸 FVD - Dwarsdenker @Quoter_Man]

Minister Bart van der Brink (CDA) gaf vandaag opnieuw een meesterclass bestuurlijke stilstand. Terwijl opvanglocaties vollopen, gemeenten steigeren en burgers met hooivorken de straat opgaan blijft Den Haag onverstoorbaar vergaderen en koffie drinken. Op vragen over oplossingen glimlachte de minister “Ja, we zijn er druk mee bezig, we vergaderen heel veel.” Geruststellend natuurlijk. Want niets temt landelijke onrust sneller dan notulen, werkgroepen en beleidsstukken die vooral bewijzen dat niemand iets durft te beslissen. Nederland richting burgeroorloog?
#immigratie #Coa #Opvanglocaties #Pvv #cda #Jetten

[weg-met-wegkijkers @weg_met]

@NUnl 2-1-2022: Antifa valt onder politiebegeleiding(!!!)
FvD-kantoorpand aan....

nul aanhoudingen, nul vervolging, linkse Media verzwegen deze aanval op een politieke partij.

Ondanks dat alles gefilmd is, v/h begin tot het eind...
(links: één v/d twee video's)

[Syp Wynia @sypwynia]

Eindelijk discussie over de twijfelachtige praktijken van de Nationale Postcode Loterij. Door Feike Reitsma. @WyniasWeek https://t.co/AhsZyriYdR #Lobbycratie #Postcodeloterij

[sonja van den ende @SonjaEnde]

In 2016, Dutch newspapers reported reported that Ukrainians murdered their own Russian-speaking population. 10,000 had already been murdered and 1.6 million Russian speaking people in the Donbass had to flee their home, Politicians are lying, the article is removed kept it

[TrendNederland @TrendNederland]

RT als je Lidewij steunt

[K.A.F.K.A (Official) @KAFKA_Dev]

Op 2 april willen de truckers het land PLAT LEGGEN als protest tegen het wanbeleid van Jetten 1!

Doe een ❤️ & RT als jij ze steunt!

[Dolly van den Berg @dendolly1]

#lidewijdevos #fvd prachtig deze vrouw !!!

[KeesV @KVerbeij]

Blijf vooral Groenlinks en D66 stemmen"Amsterdammer".Zij helpen A'dam naar de verdommenis https://t.co/XQPB7qNoBI

[De Groene Rekenkamer @GRekenkamer]

De heldin legt het even uit…

[KeesV @KVerbeij]

Droom lekker verder.

[Maarten van Rossem @maartenpodcast]

Waarom roept iedereen dat Nederland aan de rand van de afgrond staat? Wat een onzin. We zijn het op twee na welvarendste land van de EU, maar een positief geluid is blijkbaar niet 'in de mode'. We zijn verslaafd aan onze eigen boosheid. https://t.co/DIs95E70CA

[Jacco @JaccoJJB]

DE MISLUKTE KARAKTERMOORD OP LIDEWIJ DE VOS LEGDE DE PANIEK VAN HET SYSTEEM GENADELOOS BLOOT

Wie dacht dat Nieuws van de Dag een debatprogramma is, kreeg deze week een leerzame realitycheck. Wat zich daar afspeelde had weinig te maken met journalistiek en alles met een publiek tribunaal. Eén gast tegenover een tafel vol aanklagers. Eén politieke beweging tegenover een mediaklasse die zichtbaar nerveus wordt.

Het doelwit: Lidewij de Vos, lijsttrekker van Forum voor Democratie.

En laten we eerlijk zijn: dat komt niet uit de lucht vallen. FVD staat weer rond de tien tot veertien zetels in de peilingen en kan bij de komende gemeenteraadsverkiezingen zomaar opnieuw stevig terrein winnen. In Nederland werkt dat volgens een voorspelbaar mechanisme: zolang een partij klein blijft, mag ze bestaan. Maar zodra ze groeit, gaat het vergrootglas erop. Niet om eerlijk te toetsen, maar om maximaal te beschadigen.

De Vos schoof aan om te spreken over de gemeenteraadsverkiezingen. Over lokale politiek. Over kandidaten. Over plannen voor gemeenten.

Dat was tenminste het officiële onderwerp.

In werkelijkheid draaide het gesprek al binnen enkele minuten om iets anders: verdachtmakingen. Kandidaten zouden banden hebben met extreemrechts. Er moest afstand worden genomen. Er moest uitleg worden gegeven. Er moest berouw worden getoond.

Het bekende ritueel.

Niet: wat wil uw partij voor Nederland?
Maar: bewijst u eerst dat u mag bestaan.

Het script van de mediaklasse
Presentator Thomas van Groningen speelde daarin een rol die steeds minder journalistiek werd en steeds meer politiek. Zolang De Vos niet precies zei wat men kennelijk wilde horen, werden de vragen scherper, de toon feller en de irritatie zichtbaarder.

Dat is altijd een interessant moment in talkshows.

Want dan zie je wanneer een interviewer niet meer probeert te begrijpen, maar probeert te winnen.

En toen De Vos weigerde het script te volgen, geen excuses, geen schuldbekentenis, geen emotionele knieval, begon het systeem te kraken. De professionele glimlach maakte plaats voor zichtbare frustratie.

Het masker van neutraliteit schoof langzaam af.

De kring van deugers sluit zich
Alsof één ondervrager niet genoeg was, sloot de rest van de tafel zich naadloos aan.

Bram Moszkowicz nam de rol van moreel rechter op zich. Een ironie van historische proporties. De man die zelf ooit door het publieke vuur ging, stond nu klaar om een politieke tegenstander de maat te nemen. Blijkbaar geldt vergeving alleen voor jezelf, en nooit voor iemand buiten het establishment.

Renske Leijten, jarenlang de kritische luis in de pels van de macht tijdens de toeslagenaffaire, liet zien hoe snel principiële oppositie kan veranderen in systeemverdediging zodra een echte outsider opstaat.

En ergens aan de rand van het gesprek bewoog Victor Vlam zich als iemand die vooral leek te willen bewijzen dat hij zijn stoel aan tafel verdient door hard genoeg mee te slaan.

Zo werkt het altijd: verschillende stemmen, maar één boodschap.

De methode: isoleren en breken
Wat hier gebeurde is een bekend mechanisme.

Je zet meerdere mensen tegenover één gast.
Je herhaalt dezelfde beschuldiging in verschillende varianten.
Je creëert een moreel kader waarin de gast eerst schuld moet erkennen voordat er überhaupt inhoudelijk gesproken mag worden.

Dat is geen debat.
Dat is politieke isolatie als entertainment.

Het doel is niet om argumenten te weerleggen. Het doel is om de gast te breken. Een emotionele reactie, een verspreking, een moment dat de volgende dag in alle nieuwsfragmenten kan worden herhaald.

Maar dat moment kwam niet.

Waarom het mislukte
De Vos bleef rustig. Ze liet zich niet opjagen, niet verleiden tot theatrale verontwaardiging en niet reduceren tot het karikaturale beeld dat zo zichtbaar werd gezocht.

En precies daardoor gebeurde er iets interessants.
Want zodra het doelwit niet breekt, wordt het mechanisme zichtbaar. Dan zien kijkers geen “gevaarlijke politicus”. Dan zien ze een tafel die krampachtig probeert een onwelgevallige stem te neutraliseren. Dan zien ze hoe het spel werkelijk gespeeld wordt.

De echte reden van de aanval
Waarom gebeurt dit eigenlijk? Omdat Forum voor Democratie opnieuw groeit.
Niet omdat de partij irrelevant is, maar juist omdat ze weer relevant dreigt te worden. Een partij die in de peilingen rond de tien tot veertien zetels staat en mogelijk bij gemeenteraadsverkiezingen stevig scoort, vormt een probleem voor een politiek systeem dat gewend is geraakt aan gecontroleerde oppositie.

Een partij die niet meebuigt met de moraal van Hilversum, niet netjes binnen de consensus blijft en niet meedoet aan rituele zelfvernedering, moet dan op een andere manier worden aangepakt.

Dus wordt het vergrootglas erbij gehaald.
Dus worden kandidaten uitvergroot.
Dus wordt iedere associatie opgeblazen tot morele crisis.

Wat de kijker inmiddels doorheeft
Maar er is één probleem voor het mediabestel: het publiek begint het spel te herkennen. Steeds meer mensen zien de dubbele standaard.

Ze zien hoe dezelfde media die jarenlang wegkeken bij bestuurlijke chaos, migratieproblemen, Europese machtsoverdracht en politieke arrogantie, ineens hyperalert worden wanneer een partij als FVD groeit.
Ze zien ook dat de aanval op De Vos uiteindelijk minder zei over haar, dan over het systeem dat haar probeerde te breken.
Wat bij Nieuws van de Dag zichtbaar werd, was geen kracht van de media. Het was nervositeit. Nervositeit over een partij die terugkomt. Nervositeit over kiezers die zich niet meer laten intimideren. Nervositeit over een politieke beweging die weigert te buigen.

Slot
De poging om Lidewij de Vos aan de talkshowtafel te slopen mislukte. En dat is precies waarom deze uitzending belangrijker is dan een gewone televisieruzie. Ze liet zien hoe het systeem reageert wanneer een dissidente politieke kracht weer opstaat.
Maar ze liet ook zien dat dat systeem zijn greep verliest zodra iemand weigert mee te werken aan zijn eigen executie.

En misschien is dat wel de echte reden dat Forum voor Democratie weer groeit.

https://t.co/XTmNIrzsJl

[TrendNederland @TrendNederland]

Retweet als u Lidewij steunt

[KeesV @KVerbeij]

@yamlima1 Meest corrupte land van de EU? De EU is intern zelf corrupt.Niet gelezen zeker waar de Corona miljarden zijn gebleven. Landen als Roemenië,Albanië maar ook Italië,Griekenland, Frankrijk(Dragi in persoon) Een voorzitter van de EU die zonder goedkeuringen dealtjes sluit.

[KeesV @KVerbeij]

De pers neemt meteen een standpunt in. Dwarsligger Orban en verkiezingpropaganda! Daarom is de Nederlands pers onbetrouwbaar. https://t.co/59PrNqrFB3

[KeesV @KVerbeij]

Exact, zo is onze media vervuilt door vieze mannetjes en vrouwtjes. Ze houden de kiezers voor domme ganzen en meelopen schapen. Bagger journalistiek. Behalve als de linkse politiek aan tafel zit. Daarom de vrouw terug van liedewij de vos over SP historie. Maar dat is dan gek.

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

De eeuwige vraag

Stel je het volgende eens voor.

De Nederlandse strafpleiter Bram Moszkowicz verschijnt in een talkshow. Hij neemt plaats aan tafel, de lampen gaan aan, het gesprek begint. Maar nog voordat het over het onderwerp van de avond gaat, buigt de presentator zich naar voren en zegt:

“Bram, laten we eerst even teruggaan naar 2013. U bent toen uit de advocatuur gezet. Kunt u nog eens uitleggen waarom?”

Moszkowicz begint te antwoorden.

“En hoe kijkt u daar nu op terug?” vraagt de presentator direct daarna.

Het gesprek gaat verder. Vijf minuten later komt het weer terug.

“Maar even voor de duidelijkheid: u bent dus geschrapt van het tableau. Begrijpt u dat mensen daar moeite mee hebben?”

En dan bij het volgende televisieoptreden… precies hetzelfde.

Elke talkshow.
Elke radio-uitzending.
Elk interview.

Altijd dezelfde opening. Altijd dezelfde vraag. Altijd dezelfde morele inleiding voordat iemand überhaupt iets mag zeggen.

Na een tijdje zou iedereen zien wat hier gebeurt. Dan gaat het niet meer om journalistiek. Dan gaat het om framing. Om het vastzetten van een label, zodat het gesprek nooit meer ergens anders over kan gaan.

Nu stel je een tweede scenario voor.

Niet alleen Moszkowicz zelf wordt zo behandeld. Iedereen die ooit met hem aan tafel heeft gezeten, wordt er ook op bevraagd.

“U werkte samen met Moszkowicz. Hoe kijkt u daarop terug?”
“Wilt u afstand nemen van zijn verleden?”
“Vindt u het problematisch dat u met hem heeft samengewerkt?”

Tien minuten lang.

Elke keer opnieuw.

Het gesprek gaat niet meer over ideeën, beleid of inhoud. Het gaat alleen nog over schuld door associatie.

Dat zou iedereen onmiddellijk herkennen als een mediacampagne.

Toch gebeurt precies dit mechanisme vandaag de dag bij anderen. Bij Lidewij de Vos. Niet één keer. Niet incidenteel. Maar structureel.

De vraag wordt niet gesteld om een antwoord te krijgen. De vraag wordt gesteld om een kader vast te zetten.

En dat kader werkt simpel: herhaal een associatie vaak genoeg, en uiteindelijk denkt het publiek niet meer na over de inhoud van wat iemand zegt. Ze denken alleen nog aan het label dat eraan hangt.

Dat is geen journalistieke nieuwsgierigheid meer. Dat is reputatiemanagement, maar dan in negatieve zin.

Het resultaat is voorspelbaar. Sommige mensen gaan zich openlijk verdedigen. Anderen trekken zich terug uit het debat. En weer anderen durven hun mening simpelweg niet meer uit te spreken.

Niet omdat ze niets te zeggen hebben.

Maar omdat ze weten wat er gebeurt zodra ze het wel doen.

En dat is misschien wel het meest interessante signaal van allemaal.
Wanneer mensen hun politieke voorkeur niet meer hardop durven te noemen uit angst voor sociale of professionele gevolgen, zegt dat iets over het klimaat waarin het debat plaatsvindt.

Niet over één partij.

Maar over de staat van het publieke gesprek zelf.

Een democratie leeft van meningsverschil. Van botsende ideeën. Van mensen die zonder angst kunnen zeggen wat ze denken.

Als het moment komt waarop iemand eerst moet nadenken of hij zijn mening wel kan uitspreken zonder reputatieschade te riskeren, dan is er iets fundamenteels verschoven.

Niet in de politiek.

Maar in de ruimte waarin politiek besproken wordt.

[CS @deSunShineBand]

🇳🇱 Elke migrant kost de Nederlandse belastingbetaler EUR 800.000,- per migrant.
EUR 24.000.000.000 per jaar.

[KeesV @KVerbeij]

Deze linkse Spaanse idioot heeft medelijden met Iraanse monsters. Het is voor linkse regeringen die steeds achter betogingen voor Gaza,Hamas,Hesbollah en andere moslim groepen stonden moeilijk te verkroppen wat er nu gebeurt.https://t.co/1rADBPuzjj

[KeesV @KVerbeij]

Dit zijn onze linkse universiteiten. Geen reacties toen duizenden Iraniers afgeslacht werden. Maar nu het ongemakkelijk wordt kom je met de internationale regeltjes. https://t.co/Gk5UBRhRCV

[KeesV @KVerbeij]

Ze vallen geen staat aan maar een moordmachine. Met wat Iran nu als kamikaze acties doet moet je er niet aaa denken dat ze err atoombom beschikbaar hebben.https://t.co/hnYJ6Rw52v