Kadim Kuşlar

@KadimKuslar

Bir ağacın dalından, bir çiçeğin tozundan, bir kuşun kanadından, bir mezarın taşından, dünyanın dönüşünden, serçenin ötüşünden, cananın gülüşünden. @ErdalTurna9

Joined January 2023

235 Following

242 Followers

534 Posts

KadimKuslar retweeted

1 day ago

HANİ KARDEŞTİK Hani kardeştik Yollarımız aynı umuda varan Uçurumdan düşene el uzatan Küsmeyen, kırmayan ve kırılmayan Yıllar geçse bile ayrılmayan El ele diz dize omuz omuza Ne de çok düşkündük onurumuza Söz-Müzik Düzenleme Erdal Turna https://t.co/RUPfKG8PKe @YouTube

0

6

2

2

207

KadimKuslar retweeted

3 days ago

GEÇMEYEN GEÇMİŞ O geceden bu yana yıllar geçti. Geçti, ama gece hâlâ orada duruyor. Acılar taze hâlâ. Kapandı sanılan yaralar kâh bir haberle kâh bir isimle kâh bir yıldönümüyle yeniden açılıyor. Acının kendisini değiştiremiyoruz, ama neye dönüştüreceğimizi seçebiliriz. ***** Bir koku yeter bazen insana. Islak toprak, yanık odun, demlenmiş çay. Ya da avluyu kuşatan hanımeliler. Bazen bir korku. Yüzüne çarpar gibi kapatılan demir kapı. “Kanatlı kapının demir sürgüsü.” Bazen de bir keder. Mezara savrulan birkaç kürek toprak, onsuz günler, hüzünlü geceler, dinmeyen sızılar. Geçmeyen… bir türlü geçemeyen geçmiş. Yıllar öncesine ait olup, izinsiz geri dönen, önümüze serilen, geleceğimize uzanan anlar. Hatırlamak istemesek de gelip bizi bulan, zihnimizi kavuran, kalbimizi yoran dakikalar. Daha dün gibi deriz, oysa aradan kim bilir kaç yaz geçmiştir. Geçmiş dediğimiz şeyin gerçekten geçtiğine kimse içten içe emin değil. Takvim ilerliyor, saçlar ağarıyor, çocuklar büyüyor. Bir yanımız orada, o eski günde, hâlâ nöbette. Kimi acılar zamanla soluyor. Kimi acılar ise yıllar geçtikçe berraklaşıyor, sanki dün yaşanmış gibi keskinleşiyor. Uzak ufuklarda yakın acılar. Coğrafya değişse de dil değişse de o acı yanı başımızda oturmaya devam ediyor. Elemleri lezzete dönüştüren iksiri bulamayacak mıyız? Unutmak için elimizden geleni yapıyoruz. Meşgul oluyoruz. Taşınıyoruz. Yeni bir şehir, yeni bir iş, yeni bir dil. Üstünü örtüyoruz unutmak istediklerimizin, gülüyoruz hatta. Bir süre işe yarıyor belki. Sonra hiç beklenmedik bir anda, market kuyruğunda ya da bir tren peronunda, bir yüz, bir ezgi, bir tarih dönüp geliyor. Anlıyoruz ki kaçış yok. Unutmak, en fazla ertelemek anlamına geliyor. Geçmeyen kimi geçmişler yalnız kendimize ait olarak kalbimizin bir köşesinde kanayıp duruyor. Bir ölüm, bir ayrılık, haykırılamadan kalmış bir söz, edilememiş bir veda, söylenememiş bir sevgi sözcüğü. Kimi geçmişler ise ne bir odaya ne de bir kalbe sığmıyor, bütün bir memlekete yayılıyor. Aynı yılı, aynı geceyi, aynı sabahı yüz binlerce insan aynı anda yaşıyor. Acı, kişisel olmaktan çıkıyor, ortak bir hafızaya dönüşüyor. Evet, insanlık bazı zaman dilimlerini asırlarca taşır. Bir Kerbela, bir sürgün, bir kıyım, bir savaş… Üstünden yüzyıllar geçse de o zaman dilimi, o gece, o an her yıl yeniden yaşanır, her nesle yeniden anlatılır. Bir yaz gecesi yaşandı. Sıcaktı. Sonrasında hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Kapılar çalındı, valizler toplandı, isimler listelere geçti. Kimi adliye koridorlarında sıra bekledi. Kimi bir uçağın camından memleketin ışıklarına son kez baktı ya da bir nehrin sularıyla konuşarak vedasını fısıldadı. Görüş günleri, camın arkasından tutulamayan eller, uzaktan büyüdüğüne şahit olunan çocuklar. O anları, o acıları yaşayanlar için takvim ikiye bölündü. Öncesi ve sonrası. O geceden bu yana yıllar geçti. Geçti, ama gece hâlâ orada duruyor. Acılar taze hâlâ. Kapandı sanılan yaralar kâh bir haberle kâh bir isimle kâh bir yıldönümüyle yeniden açılıyor. Kimimiz için geçmiş, süresi bir türlü dolmayan bir pasaport. Geçmeyen geçmiş, bir hâl olarak içimizde. Nefes alıp veren, bizimle sofraya oturan, bizimle uykuya yatan bir hâl. Bir yerden sonra teslim olmak rahatlatıyor. Geçmişin geçmeyeceği anlayışına teslim olmak. Elbette yenilmek anlamına gelmiyor bu. Ruhu dinginleştiren bir sığınak. Öyle anlaşılıyor ki bu geçmiş bizden gitmeyecek. Peşimizi bırakmayacak. Öyleyse onunla nasıl yaşanacağını öğrenmemiz gerekiyor. Zira yükü sırtımızdan atmaya çalıştıkça daha bir ağırlaşıyor ve daha bir yoruyor. Kucakladığımızda ise, tuhaftır, hafifliyor. Taşımak, ondan kurtulmaya çalışmaktan daha kolay. Peki elemleri lezzete çeviren iksire sahip olabilecek miyiz? Acıyı paylaşmak, ona bir ad vermek, onu bir sözün, bir sesin, bir satırın, bir görüntünün içine yerleştirmek. Yalnız başına taşınan yük insanı ezer. Ortak taşınan yük bir bağa dönüşür. Aynı geceyi yaşamış birinin gözlerine baktığında kelimeye gerek kalmaz. O bakıştan, kan bağından öte bir akrabalık yayılır etrafa. Geçmişi anlatmak, arkadan gelenlere bir kök bırakmaktır. Yaşadıklarımızı suskunluğa gömmek hiçbir işe yaramayacak. Anlattığımızda bir dala, bir tomurcuğa dönüşecek. Acının kendisini değiştiremiyoruz, ama neye dönüştüreceğimizi seçebiliriz. İksir, işte bu seçimde saklı. Akşam oluyor. Ankara’da, Bonn’da ya da bir başka şehirde, fark etmiyor. Sofra kuruluyor, çocuklar bir şeyler soruyor, mutfaktan içli bir türkü yayılıyor ortama. O gece hâlâ burada. Onunla yaşamayı öğreneceğiz. Pencere kenarında, memleketten tâ uzaklara taşınmış bir avuç topraklı fide, kısa boylu, inatçı, yeşil. Kökleri vatan toprağında dalları dünyaya uzanıyor. Duvardaki çerçevede neşeli bir çocuk. Her gece doğduğu odada uykuya dalıyor ve her sabah başka bir ülkenin geleceğinde aydınlık bir güne uyanıyor. Geçmiş hiçbir zaman geçmeyecek. Her daim bizimle beraber olacak. Onun hangi kapılardan girip hangilerinden girmeyeceğine ise biz karar vereceğiz. Hesaplaşmak mı? O ayrı bir fasıl. https://t.co/killm9jpkV

ErdalTurna9's tweet photo. GEÇMEYEN GEÇMİŞ

O geceden bu yana yıllar geçti. Geçti, ama gece hâlâ orada duruyor. Acılar taze hâlâ. Kapandı sanılan yaralar kâh bir haberle kâh bir isimle kâh bir yıldönümüyle yeniden açılıyor. Acının kendisini değiştiremiyoruz, ama neye dönüştüreceğimizi seçebiliriz.

*****

Bir koku yeter bazen insana. Islak toprak, yanık odun, demlenmiş çay. Ya da avluyu kuşatan hanımeliler.

Bazen bir korku. Yüzüne çarpar gibi kapatılan demir kapı. “Kanatlı kapının demir sürgüsü.”

Bazen de bir keder. Mezara savrulan birkaç kürek toprak, onsuz günler, hüzünlü geceler, dinmeyen sızılar.

Geçmeyen… bir türlü geçemeyen geçmiş.

Yıllar öncesine ait olup, izinsiz geri dönen, önümüze serilen, geleceğimize uzanan anlar. Hatırlamak istemesek de gelip bizi bulan, zihnimizi kavuran, kalbimizi yoran dakikalar. Daha dün gibi deriz, oysa aradan kim bilir kaç yaz geçmiştir.

Geçmiş dediğimiz şeyin gerçekten geçtiğine kimse içten içe emin değil. Takvim ilerliyor, saçlar ağarıyor, çocuklar büyüyor. Bir yanımız orada, o eski günde, hâlâ nöbette. Kimi acılar zamanla soluyor. Kimi acılar ise yıllar geçtikçe berraklaşıyor, sanki dün yaşanmış gibi keskinleşiyor. Uzak ufuklarda yakın acılar. Coğrafya değişse de dil değişse de o acı yanı başımızda oturmaya devam ediyor.

Elemleri lezzete dönüştüren iksiri bulamayacak mıyız?

Unutmak için elimizden geleni yapıyoruz. Meşgul oluyoruz. Taşınıyoruz. Yeni bir şehir, yeni bir iş, yeni bir dil. Üstünü örtüyoruz unutmak istediklerimizin, gülüyoruz hatta. Bir süre işe yarıyor belki. Sonra hiç beklenmedik bir anda, market kuyruğunda ya da bir tren peronunda, bir yüz, bir ezgi, bir tarih dönüp geliyor. Anlıyoruz ki kaçış yok. Unutmak, en fazla ertelemek anlamına geliyor.

Geçmeyen kimi geçmişler yalnız kendimize ait olarak kalbimizin bir köşesinde kanayıp duruyor. Bir ölüm, bir ayrılık, haykırılamadan kalmış bir söz, edilememiş bir veda, söylenememiş bir sevgi sözcüğü. Kimi geçmişler ise ne bir odaya ne de bir kalbe sığmıyor, bütün bir memlekete yayılıyor. Aynı yılı, aynı geceyi, aynı sabahı yüz binlerce insan aynı anda yaşıyor. Acı, kişisel olmaktan çıkıyor, ortak bir hafızaya dönüşüyor.

Evet, insanlık bazı zaman dilimlerini asırlarca taşır. Bir Kerbela, bir sürgün, bir kıyım, bir savaş… Üstünden yüzyıllar geçse de o zaman dilimi, o gece, o an her yıl yeniden yaşanır, her nesle yeniden anlatılır.

Bir yaz gecesi yaşandı. Sıcaktı. Sonrasında hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Kapılar çalındı, valizler toplandı, isimler listelere geçti. Kimi adliye koridorlarında sıra bekledi. Kimi bir uçağın camından memleketin ışıklarına son kez baktı ya da bir nehrin sularıyla konuşarak vedasını fısıldadı. Görüş günleri, camın arkasından tutulamayan eller, uzaktan büyüdüğüne şahit olunan çocuklar. O anları, o acıları yaşayanlar için takvim ikiye bölündü. Öncesi ve sonrası.

O geceden bu yana yıllar geçti. Geçti, ama gece hâlâ orada duruyor. Acılar taze hâlâ. Kapandı sanılan yaralar kâh bir haberle kâh bir isimle kâh bir yıldönümüyle yeniden açılıyor. Kimimiz için geçmiş, süresi bir türlü dolmayan bir pasaport. Geçmeyen geçmiş, bir hâl olarak içimizde. Nefes alıp veren, bizimle sofraya oturan, bizimle uykuya yatan bir hâl.

Bir yerden sonra teslim olmak rahatlatıyor. Geçmişin geçmeyeceği anlayışına teslim olmak. Elbette yenilmek anlamına gelmiyor bu. Ruhu dinginleştiren bir sığınak. Öyle anlaşılıyor ki bu geçmiş bizden gitmeyecek. Peşimizi bırakmayacak. Öyleyse onunla nasıl yaşanacağını öğrenmemiz gerekiyor. Zira yükü sırtımızdan atmaya çalıştıkça daha bir ağırlaşıyor ve daha bir yoruyor. Kucakladığımızda ise, tuhaftır, hafifliyor. Taşımak, ondan kurtulmaya çalışmaktan daha kolay.

Peki elemleri lezzete çeviren iksire sahip olabilecek miyiz?

Acıyı paylaşmak, ona bir ad vermek, onu bir sözün, bir sesin, bir satırın, bir görüntünün içine yerleştirmek. Yalnız başına taşınan yük insanı ezer. Ortak taşınan yük bir bağa dönüşür. Aynı geceyi yaşamış birinin gözlerine baktığında kelimeye gerek kalmaz. O bakıştan, kan bağından öte bir akrabalık yayılır etrafa.

Geçmişi anlatmak, arkadan gelenlere bir kök bırakmaktır. Yaşadıklarımızı suskunluğa gömmek hiçbir işe yaramayacak. Anlattığımızda bir dala, bir tomurcuğa dönüşecek. Acının kendisini değiştiremiyoruz, ama neye dönüştüreceğimizi seçebiliriz. İksir, işte bu seçimde saklı.

Akşam oluyor. Ankara’da, Bonn’da ya da bir başka şehirde, fark etmiyor. Sofra kuruluyor, çocuklar bir şeyler soruyor, mutfaktan içli bir türkü yayılıyor ortama. O gece hâlâ burada. Onunla yaşamayı öğreneceğiz. Pencere kenarında, memleketten tâ uzaklara taşınmış bir avuç topraklı fide, kısa boylu, inatçı, yeşil. Kökleri vatan toprağında dalları dünyaya uzanıyor. Duvardaki çerçevede neşeli bir çocuk. Her gece doğduğu odada uykuya dalıyor ve her sabah başka bir ülkenin geleceğinde aydınlık bir güne uyanıyor.

Geçmiş hiçbir zaman geçmeyecek. Her daim bizimle beraber olacak. Onun hangi kapılardan girip hangilerinden girmeyeceğine ise biz karar vereceğiz.

Hesaplaşmak mı? O ayrı bir fasıl.

https://t.co/killm9jpkV

0

10

3

4

457

KadimKuslar retweeted

3 days ago

Gün biter gülüşün kalır bende anılar gibi sürüklenir bulutlar Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır yarım kalan bir şiir belki de Aykırı anlamlar arayıp durma güz biter sular köpürür de kapanmaz gülüşünün açtığı yara uçurum olur cellat olur her gece #AhmetTelli

ErdalTurna9's tweet photo. Gün biter gülüşün kalır bende
anılar gibi sürüklenir bulutlar
Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır
yarım kalan bir şiir belki de

Aykırı anlamlar arayıp durma
güz biter sular köpürür de
kapanmaz gülüşünün açtığı yara
uçurum olur cellat olur her gece
#AhmetTelli https://t.co/tw1vyg4UyQ

0

9

1

2

235

KadimKuslar retweeted

23 days ago

Yeni şarkımız, Aşık Kuloğlu'nun "Dedikleri Gerçek İmiş" şiiri için. Âlemde doğru dost yoktur Dedikleri gerçek imiş Kulunu saklayan Hak'tır Dedikleri gerçek imiş. Kuloğlu der ömür geçer Kalmasın âlemde nâçar Dünya sana konan göçer Dedikleri gerçek imiş. https://t.co/0MI46m6lps

0

5

3

2

261

Who to follow

Atatürk ilkeleri💛💙🇹🇷

Ahmet İSPİROĞLU

@ispiroglu_ahmet

Kimse senden akıllı değil, yapacağın işi iyi düşün.

Atatürk'ün izinde. Bordo Mavi.⚽️

KadimKuslar retweeted

about 1 month ago

Zifinler çiçek açsın, bekleyelim az daha. 🎼🎶 https://t.co/CIfz3uaFyW @YouTube aracılığıyla

0

6

2

2

399

KadimKuslar retweeted

about 1 month ago

ZİFİNLER ÇİÇEK AÇSIN Karadeniz uzaktan, Uzaktan gel gel eder. Sevdan büyür içimde Büyür içimde keder. Taş yola düşer izim, Yağmur ince mi ince. Köy aynı köy uzaktan, Diz çöktüm düşününce. Upuzun bir patika, Yüreğimde dolanır Sisli dağ başlarında Eski günler uyanır. Islanır çay bahçesi, Sis yayılır yamaca. Kapıya çıkmaz annem, Dumansız kaldı baca. Babam talaş kokardı, Otururdu mindere. Memleket dediğim yer Ne bir dağdır ne dere. Sisli yamaç yüreğim Söz değmez gözyaşıma. Ben köyüme dönmedim, Döndüm çocuk yaşıma. Şimdi her rüzgâr bana Onun sesini taşır. Köy yerindedir ama Ayaklarım dolaşır. Ben yine de dönerim, Dönerim bir sabaha. Zifinler çiçek açsın, Bekleyelim az daha. Erdal Turna Şarının tamamı Kadim Kuşlar YouTube kanalımızda👇

1

7

3

2

413

KadimKuslar retweeted

2 months ago

ANNE SEN GİDERKEN Anne sen giderken esen o rüzgâr Dolanıp duruyor bugün çehremde. Eski evin serinliğiyle yağmur Bir şeyler söylüyor penceremde. Hayal değil, sanki bir dua idi Usulca dokundu avuçlarıma. Ben sustukça büyüdü de o rüzgâr Anne, ellerin değdi saçlarıma... Boynuna sarılıp düşerken yola, Dua ederdin ya, yine, n’olursun Başımı okşayıp desen bir daha: Allah’ın duası üstüne olsun. Sandım çay demlenmiş, sofra kurulmuş, Annem yan odadan çıkıp gelecek. Bahçenin gül kokan serinliğiyle Bana bakıp yine gülümseyecek. Geçen zaman içimde hep canlanır, Hatıran dallanır, büyür de büyür. Gurbetin yükünü duymam sanırken Bahçemde, baharda yaprak dökülür. Boynuna sarılıp düşerken yola, Dua ederdin ya, yine, n’olursun Başımı okşayıp desen bir daha: Allah’ın duası üstüne olsun. https://t.co/jNEqrqObql @YouTube

2

8

4

3

1K

KadimKuslar retweeted

3 months ago

Çocukların ağlamadığı bir dünya için... 🎼🎶 Bir çocuk ağlıyor Ve yağmur küsüyor Hayat dargın bize Acı çekmiyoruz. Sevmiyoruz sevmeyi Âşık değiliz aşka Acıyı bilmiyoruz “Annem öldü”den başka Korku sayhalaşmadan Ve ölüm yaklaşmadan Hayatı sevmiyoruz. https://t.co/agg0PygE38

1

9

5

2

558

KadimKuslar retweeted

Kadim Kuşlar @KadimKuslar

5 months ago

Erdem Bayazıt'ın "Bulmak" şiirine, "Ölüm Bize Ne Uzak" adıyla bir beste hazırladık. Şarkının tamamı Kadim Kuşlar YouTube kanalımızda. 🎼🎶 Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm Ölümsüzlüğü tattık, bize ne yapsın ölüm. https://t.co/YtnienyZY5

0

5

2

2

572

Kadim Kuşlar @KadimKuslar

5 months ago

Erdem Bayazıt'ın "Bulmak" şiirine, "Ölüm Bize Ne Uzak" adıyla bir beste hazırladık. Şarkının tamamı Kadim Kuşlar YouTube kanalımızda. 🎼🎶 Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm Ölümsüzlüğü tattık, bize ne yapsın ölüm. https://t.co/YtnienyZY5

0

5

2

2

572

KadimKuslar retweeted

5 months ago

Yapay Zekâ Metinlerini Ele Veren İkili Cümle Kalıpları Ama, Fakat, Ancak, Çünkü, Her ne kadar, Gerçi…ama, hem…hem, Ve belki de…, …değil;…, Aslında, Genel olarak, Peki ya…?, Asıl soru şu:…, Sonuç olarak... ve diğerleri...👇 https://t.co/YPXinFgrc0

0

3

2

2

270

KadimKuslar retweeted

6 months ago

Ana yurdum ağlama Yine de döner bahara kış Ana yurdum ağlama Geriye döner göçmen kuşun Saramadım annemin yüzünü İçimi hala yakar o sızı Oğullarını bekle nazlı yurdum Düşeceğiz yollarına Kucağımızda defne dallarıyla Bıraktığımız gibi bekle bizi Bıraktığımız, bıraktığımız gibi bekle bizi... ... Söz: İbrahim Karaca Müzik: Anonim Suno Düzenleme: Erdal Turna

2

9

5

3

742

KadimKuslar retweeted

6 months ago

Yapay zekâ bazı fiilleri özellikle çok sever. Çünkü bu fiiller, cümleye yön, hız ve amaç hissi verir. Keşfetmek, derinleşmek, dönüştürmek, anlamlandırmak gibi fiiller, henüz hiçbir şey söylenmeden bile okurda bir beklenti yaratır. Bu konuyu ele aldım. https://t.co/SWlhrcvewo

0

4

1

2

119

KadimKuslar retweeted

6 months ago

Yapay Zekâ Metinlerini Ele Veren İşaretler (1- Metaforlar) Bir metni okurken “Bu biraz yapay zekâ kokuyor” diye içimizde tereddüt oluşturan şey nedir? Cümleler arasına serpiştirilmiş tekrarlar, tanıdık gelen ritimler, fark edilmeden yerleşmiş imgeler... https://t.co/qprPDVcNQP

0

5

2

2

231

KadimKuslar retweeted

6 months ago

Ortak dil havuzunu milyonlarca kez tarayan yapay zekâ, nasıl bir dil kuruyor? Neden yapay zekâ metinleri, konu değişse bile aynı tatta, aynı kıvamda yazılıyor? Serinin üçüncü yazısı👇 https://t.co/VBw8TRO7jt

0

4

1

2

182

KadimKuslar retweeted

6 months ago

İbrâhim içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim Güneş buzdan evimi yıktı koca buzlar düştü putların boyunları kırıldı İbrâhim güneşi evime sokan kim? Asma bahçelerinde dolaşan güzelleri Buhtunnasır put yaptı ben ki zamansız bahçeleri kucakladım güzeller bende kaldı İbrâhim gönlümü put sanıp da kıran kim. Şiir: Asaf Halet Çelebi Müzik Düzenleme: Erdal Turna https://t.co/krPVdYFeKk @YouTube

0

5

1

2

223

KadimKuslar retweeted

6 months ago

Yapay zekâ, yazarların cümlelerini mi taklit ediyor? İnsan yazısı ile yapay zekâ dilinin kesiştiği yerler nelerdir? Buyrun, yapay zekâ yazarlığı serimize devam edelim. https://t.co/e3uh5BQ2HW

0

4

2

2

196

KadimKuslar retweeted

6 months ago

Bir metnin yapay zekâ tarafından yazıldığını nasıl anlarız? Yapay zekâ yazısının emareleri, bir yazarın da sıkça başvurduğu kalıpları işaret ediyor. O halde klişe yapay zekâ cümleleri gerçekte kime ait? Bu konuyu bir kaç yazı boyunca ele alacağım. https://t.co/lfufb9oRRg

0

6

4

2

729

KadimKuslar retweeted

6 months ago

Sözü ve müziği Ahmet Kalkan'a ait, yüreklere dokunan "Ağla Bebek" şarkısı 🎼🎶 Tamamı Kadim Kuşlar YouTube kanalında https://t.co/qizuEQjZfp

0

22

11

3

1K

KadimKuslar retweeted

6 months ago

Ahmet Muhip Dıranas’ın Olvido şiirinden yola çıkarak bestelediğimiz bu çalışmayı dinlerken şiirin ruhunu kendi duygularınızla buluşturmanız dileğiyle. Şarkının tamamı YouTube kanalımızda. https://t.co/YBY6U2StVF

0

8

3

2

605

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users