Yeni Parti'nin kurultayının ardından ortaya çıkan PM listesine bakınca, Türkiye'de siyasetin yenilenmesinden ne anlaşıldığını tartışmak gerekiyor.
Dünyada geleneksel siyasal partilerin toplumsal dayanakları çözülüyor. Neoliberal birikim rejiminin krizi, gelir ve servet eşitsizlikleri, güvencesizlik ve giderek derinleşen temsil sorunu, yerleşik siyasal elitlerle toplum arasındaki bağları aşındırıyor. Fransa'dan Almanya'ya, ABD'den İngiltere'ye kadar farklı ülkelerde yaşanan siyasal dönüşümlerin arkasında, birbirinden farklı ideolojik sonuçlar üretse de bu ortak kriz bulunuyor.
Türkiye'de ise yeni siyaset iddiasıyla ortaya çıkan bir partinin yönetim listesine baktığımızda, yıllardır siyasetin içerisinde bulunan kadroların, farklı partiler arasında dolaşan siyasal elitlerin ve teknokratların yeniden bir araya getirildiğini görüyoruz.
Elbette partinin kuruluş koşulları nedeniyle mevcut kadro ve örgüt birikimini devralması anlaşılabilir. Ancak yıllardır siyasetin içerisinde bulunan, bugünkü temsil krizinin ortaya çıkmasında da sorumluluk taşıyan kadroların hangi siyasal dönüşümden geçerek şimdi bu krizin çözümünün temsilcisi hâline geldiklerini sormak zorundayız.
Üstelik mesele yalnızca eski isimlerin varlığı değil. Siyasetin toplumsal çıkarların ve fikirlerin mücadelesi olmaktan uzaklaşıp makamların, kadroların ve kaynakların paylaşımına dayanan bir faaliyet hâline gelmesi, Türkiye'deki temsil krizinin önemli nedenlerinden biri. Bu ilişkileri değiştirmeden yalnızca kadroları yeniden düzenlemek, eski siyaset yapma biçimlerinin yeni bir örgütsel yapı içerisinde sürdürülmesi riskini taşıyor.
Diğer taraftan farklı siyasal geleneklerden gelen isimlerin aynı çatı altında toplanması da kendiliğinden yeni bir toplumsal ittifak yaratmıyor. Türkiye'de uzun zamandır seçmenlerle doğrudan siyasal ilişki kurmanın yerini, onları temsil ettiği varsayılan siyasetçiler ve danışmanlar üzerinden yürütülen elitler arası pazarlıklar aldı. Oysa siyasal elitlerle anlaşmakla onların temsil ettiği iddia edilen toplumsal kesimlerle ilişki kurmak aynı şey değil.
Benzer bir sorun teknokratik siyaset anlayışında da karşımıza çıkıyor. Türkiye'nin nitelikli kadrolara ihtiyacı olduğu açık. Ancak ekonomik ve siyasal krizi yalnızca liyakatsizlik ve kötü yönetim üzerinden açıklamak, bu krizin arkasındaki sınıfsal ilişkileri ve bölüşüm sorununu görünmez kılıyor. Dünyada geleneksel merkez partilerin yaşadığı krizin nedenlerinden biri de siyaseti toplumsal çıkarların mücadelesinden çıkarıp uzmanlar arasında yürütülen bir yönetim faaliyetine indirgemeleri değil mi?
Daha önce CHP'nin programına ilişkin yazımda da tartıştığım gibi, hukukun üstünlüğünü ve kurumsal öngörülebilirliği yeniden tesis etmekle mevcut birikim rejiminin yarattığı eşitsizlikleri ortadan kaldırmak aynı şey değil. "Uluslararası sermayenin güvenini kazanmak", kendiliğinden adil bölüşüm veya toplumsal refah üretmiyor. Dolayısıyla mesele yalnızca ekonominin daha "rasyonel" yönetilmesi değil, kimin için ve hangi toplumsal çıkarlar doğrultusunda yönetileceği.
Üstelik Türkiye seçimlere iktidarın siyasal rekabetin zeminini yeniden şekillendirmeye çalıştığı koşullarda gidiyor. Kürt meselesi, dış politika, anayasa ve dokunulmazlık tartışmaları üzerinden yeni ittifaklar ve ayrışmalar ortaya çıkarken, ekonomik darboğazın yarattığı toplumsal hoşnutsuzluklar ortak bir siyasal talebe dönüşmekte zorlanıyor.
Bunun nedeni ekonomik sorunların önemsizleşmesi değil elbette. Ekonomik krizin kendiliğinden siyasal alternatif üretmemesi... İnsanların yaşadığı geçim sıkıntısının ortak bir mücadeleye dönüşebilmesi için bu sorunları birbirine bağlayan, toplumsal kesimleri örgütleyen ve onlara siyasal özne olabilecekleri alanlar açan bir anlayış gerekiyor.
Bugün Türkiye'de ihtiyaç duyulan yeni siyaset de burada başlıyor. Kiracıların barınma sorununu, gençlerin geleceksizliğini, emeklilerin yoksulluğunu ve çalışanların geçim sıkıntısını birbirinden bağımsız bireysel sorunlar olmaktan çıkarıp ortak bir toplumsal mücadele alanına dönüştürebilmekte.
Oysa mevcut siyasal anlayış, toplumu örgütlemek yerine farklı siyasal elitleri bir araya getirmeye, toplumsal talepleri siyasallaştırmak yerine bunları yönetecek uzman kadrolar oluşturmaya ağırlık veriyor.
Bu nedenle yeni bir parti kurulması, yeni bir siyaset kurulduğu anlamına gelmiyor. Hele ki siyasal karar alma mekanizmaları, kadro tercihleri ve toplumsal temsil ilişkileri değişmeden yalnızca parti tabelasının değişmesi, yenilenme iddiasını karşılamaya yetmiyor.
Dünyada geleneksel siyasal elitlerin temsil kapasitesinin sorgulandığı bir dönemde, Türkiye'de yeni siyaset iddiasının büyük ölçüde bu elitlerin yeniden örgütlenmesine dayanması önemli bir çelişki.
Çünkü mesele yalnızca mevcut düzeni daha iyi yönetecek kadroları bulmak değil; bu düzenin ürettiği eşitsizlikleri, bağımlılık ilişkilerini ve temsil krizini değiştirecek toplumsal ve siyasal gücü oluşturmak.
Bunu yapmadığımız sürece isimler, partiler ve ittifaklar değişecek ama siyasetin toplumla kurduğu ilişki değişmeyecek.
@emrahgulsunar Yorumların ekseriyeti iyi niyetle cevap vermiş ama bu yaşadıklarımız gayet planlı bir çalışmanın ürünü. Bu ne var canım yaklaşımı da bu plana hizmet ediyor.
Ne mutlu Türk olana değil, ne mutlu Türküm diyene denmiş değil mi? Her geçen gün biraz daha ihanet içinde bazı insanlar
HALUK BİLGİNER SAHNEDE TÜRKİYELİCE Mİ KONUŞUYOR?
Haluk Bilginer’in “Türk sineması yerine Türkiye sineması denmesini” önermesi yeni değil; her açılım sürecinde birileri önerir ve gündem olmasına çalışılır.
Bu tür zihin işleme faaliyetleri ile iktidarın açılımları arasında hep bir paralellik oldu. Amaç, ulusçuluk yerine etnikçilik ve mezhepçiliği öne çıkararak ulusal-devlet anlayışını zayıflatmak.
İşe yaramazlığı da ortada. Çünkü “Türk sineması demeyelim, Türkiye sineması diyelim”ciler günlük hayatlarında “Fransa sineması değil, Fransız sineması” demeye devam ediyorlar, “İngiltere edebiyatı değil, İngiliz edebiyatı” demeye devam ediyorlar, “Almanya felsefesi değil, Alman felsefesi” demeye devam ediyorlar, Japonya mutfağı değil, Japon mutfağı” demeye devam ediyorlar…
Çünkü Türk sineması yerine Türkiye sinemasını savunsalar da hâlâ “Türkiyelice” yerine Türkçe konuşuyorlar.
Ayrıca, üst ortak kimliğimizi zayıflatma amaçlı bu sulandırmalar nafile çabalardır ve alt kimliklerimize de son tahlilde bir yararı yoktur.
Sulandırıcılar unutmasın: Büyük ozan Yaşar Kemal bir basın toplantısında, kendisine “Siz bir Kürt yazar olarak…” diye soru sormaya başlayan İsveçli gazeteciyi, hem de İsveç’te terslemişti yıllar önce ve şöyle demişti: “Ben Kürt yazar değilim… Kürt asıllı bir Türk yazarım!”
Yaşar Kemal Kürt asıllı Türk yazardı, Türkiyeli yazar değildi; Türkçe roman yazdı, Türkiyelice roman değil; Türk edebiyatçısıydı, Türkiyeli edebiyatçı değil…
Bu kavramları eğip bükmenin hiçbirimize bir faydası yok, tersine kültür-sanat hayatımızdaki erozyonu durdurmaya kafayı yormalıyız; Türkçe roman da yazmalıyız, Kürtçe şiir de…
@emrahgulsunar O eski güzel, çerçeve yasa öncesi zamanlarımızdaki gibil bir tweet olmuş. Ülkemizi hep birlikte gaflet, dalalet ve hatta hıyanet içinde olanlara karşı koruyormuşuz gibi.
Özgür bey,
Kurucumuz Atatürk, kendi el yazısıyla vatandaşlık tanımını yaptı; “Türkiye Cumhuriyetini kuran Türkiye halkına, Türk Milleti denir”
Siz de ulus devleti yıpratmak için görev almışsınız; her konuşmada Kürt, Türk, Laz… diyorsunuz.
Cumhurbaşkanı da Kürt, Türk, Arap diyor.
Siz muhalefet değil, cumhuriyet yıkıcılığında iktidara ortaksınız @eczozgurozel
@emrahgulsunar Bence toparlamaya çalışmayın boşuna, biz çerçeve yasa ile mevzuyu çok net anladık. Darısı hala bu görüntülere anlam veremeyenlere. Haa bu arada CHP baba ocağı dönmek üzere gidiyoruz diyordu, ben dönmem artık demeye başladı Özgür beyfendi
DEM Eşbaşkanı Tuncer Bakırhan Alevi Aydınlar Bildirgesi’ne imza atan eski DEM’li vekiller için, “sokaktan alıp getirip milletvekili yaptıklarımız, hangi aydın kimliği var onu da bilmiyorum” demiş.
Partide milletvekilliği -ve bakanlık- yapmış insanlara bunu diyorsanız, acaba “sokaktaki Kürde” ne diyorsunuz..
@AKDOGANumut Aman diyim, cama çerçeveye iyi bakın.
Özgür Özel propogandaya devam ediyor, terör örgütü silah bırakıyor, ne güzel diyor. CHP baba ocağı dönmek üzere gidiliyordu şimdi ben dönmem bir daha CHP ye diyor.
@abdullahagar2 Ben televizyon seyretmiyorum pek. Çerçeve yasa sonrası bir kaç gün baktım, bütün kanallar propoganda yapmaya başladılar. Yandaşı, muhalifi aynı telden çalıyordu. Sizi televizyona çıkartıyorlar mı? Bunları söylemenize izin veriyorlar mı? Daha çok insana ulaşmalı bu dedikleriniz.
Bir 30 Ağustos Zafer Bayramı, Terörsüz Türkiye ve Vicdan Yazısı:
APOCU TERÖR DOKTRİNİNDE YÖNTEM DEĞİŞİYOR, EMEL DEĞİŞMİYOR!
Apocu terör doktrininin 4. safhası siyasallaşmaydı.
Terörle, silahla:
1. Safha: Stratejik savunma
2. Safha: Stratejik denge
3. Safha: Stratejik taarruz
4. Safha: Siyasallaşma
Terör örgütü, terörle ve silahla 1. safhayı hiçbir zaman aşamadı.
Stratejik dengeyi kuramadı.
Stratejik taarruza geçemedi.
Aksine; çözülmenin, dağılmanın ve etkisizleşmenin eşiğine geldi.
Sonra sihirli bir değnek devreye girdi.
Ve terör, çok daha tehlikeli bir alana pupa yelken açtı: Terörsüz Türkiye süreci üzerinden siyasi derinleşme.
Ya da şimdiye kadar silahla ulaşamadığı hedeflere “Terörsüz Türkiye Süreci” ile ulaşma emeli.
Artık terör örgütü; yeni gelişen jeopolitik ortam, arkasındaki dizayn akılları, Türkiye’deki ana siyasi akımları manipüle edebilme kapasitesi, kendisinden medet umanlar ve işbirliği yapanlar üzerinden, silahla ulaşamadığı hedeflere siyaset yoluyla ulaşmaya çalışıyor.
İşte tehlike tam da burada.
Çünkü mesele burada artık sadece sınırın ötesinde; Irak, İran ve Suriye’de kapasitesini koruyan terörist değil.
Mesele; terör örgütünün düşüncesinin, hedeflerinin ve stratejisinin algı, umut, siyaset, toplum ve jeopolitik üzerinden yeniden üretilmesi tehdididir.
Terör örgütü elebaşları ve siyasi türevleri bunu gizlemiyor zaten.
Belli ki arkalarına çok güveniyorlar.
Açık açık söylüyor, kör gözlere parmak siyasi gözdağı, ayar ve mesaj veriyor, zafer çığlıkları atıyor, gösteriler yapıyor, algıları yönetmeye soyunuyor, tahrik ediyorlar.
//
Terör örgütü, Terörsüz Türkiye Süreci üzerinden emellerine ulaşırsa;
Türk’ü de Kürt’ü de çok daha büyük ve çok daha tehlikeli bir ateşin içinde göreceğiz.
Sosyolojik, ontolojik, siyasi ve idari bir kopuşun; hiç düşman olmamış iki kardeşin birbirine düşmanlaşmasının zeminine acı acı tanık olacağız.
Belki de aradıkları, istedikleri, umdukları tam olarak budur.
Tarih bize Kürtlerin, Kürt etnik kimliğinin hangi koşullarda, hangi jeopolitik ortam şekillenirken, kimler tarafından nasıl ve hangi maksatlarla kullanıldığını çok iyi anlatıyor.
//
Kopuşların zemini de bir günde oluşmuyor.
Önce zihinler ayrıştırılıyor.
Sonra toplumlar ayrıştırılıyor.
En sonunda coğrafyalar ayrıştırılıyor.
//
Farkında mısınız, süreç neye ve nereye evrildi?
Birileri ise hâlâ Suriye’de YPG/SDG/PKK’nın tasfiye olduğunu sanıyor, oluşturulan algı üzerinden kendini avutuyor.
YPG/PKK Suriye’de Şam oluyor Şam!
Peki Irak’ta? İran’da?
Silah bırakacağını zannettiğiniz PKK silah mı bırakıyor, tasfiye mi oluyor?
Yoksa yeni alanlara, yeni pozisyonlara ve yeni etkilere mi açılıyor?
Hani bırakın Irak’ı, Suriye’yi, İran’ı…
Hani Terör Örgütü Türkiye’de kayıtsız şartsız silah bırakacak ve kendini kayıtsız şartsız tasfiye edecekti.
Verilen söz buydu.
Sözü verenler bile verdikleri sözü unuttu.
Söze inananlar, umut bağlayanlar, güvenenler ise sinsice gelişen ortama alıştı, kanıksadı, kabullendi; hatta savunur oldu.
Peki verdiği sözü, verdiği sözün değerini, sözün namusunu; temel hedefi unutan, unutturmaya çalışana ne denir?
//
Bu söz, bu yemin; sadece kayıtsız şartsız silah bırakma, tasfiye değil; terör örgütünün emellerinden de vazgeçiyor, vazgeçiriliyor olması demekti.
Mücadelenin ruhu, geldiği nokta, başarıdan faydalanma zaten bunu gerektiriyordu.
Ama öyle olmadı.
Bugün geldiğimiz noktada, içinizde PKK’nın emellerinden vazgeçtiğini görebilen, bunu söyleyebilecek olanınız var mı?
//
“Bakın, 2 senedir kan akmıyor.” diyorlar.
Sürece temkinli yaklaşanları, şüpheyle bakanları, inanmayanları, eleştirenleri “kandan beslenmekle” suçluyor, baskılıyor, görünmez kılmaya çalışıyor, hatta tehdit ediyorlar.
Kan akmasını isteyen, akan kandan medet uman namussuzdur; vatan haini ve insanlık düşmanıdır.
Peki ama “kan akmıyor” diye PKK’nın ve ardıllarının ekmeğine yağ sürmek; alan açmak, statü-meşruiyet kazandırmak, Kürtleri temsil eden otoriteye dönüştürmek, zafer kazanmışçasına arsızlaştırmak, emellerine hizmet etmek; Türkiye Cumhuriyetin varlığını ve iradesini tartışmaya açmak, anayasasını değiştirmeye kalkmak, Türk milletini bir güven-moral ve gelecek bunalımına sokmak nedir?
//
Bugün “kan akmaması” terörün sinsi stratejisinin bir sonucudur.
Peki bu sonucu, terör örgütünün emellerinden vazgeçtiğinin kanıtı saymak nedir?
Samimilerse “kan akıtan kapasiteyi” ortadan kaldırsınlar, görelim.
Samimilerse, bırakmadıkları silahları, bıraktık algısının arkasına saklamasınlar görelim.
//
Peki ya; kırk yıldır kanımızı akıtan, arkamızdan vuran bir terör örgütüyle masaya oturmanın siyasi, ahlaki, dini, ontolojik ve stratejik gerekçesi nedir?
//
Sürecin İsrail’e karşı yapıldığını iddia edenler var.
Öyleyse İsrail, ABD, İngiltere filan bu işten rahatsızsa neden maniple etmiyorlar?
Yapmazlar, yapamazlar mı zannediyorsunuz?
O zaman geçmişte yaptıklarına bir bakın.
Adamlar kendi projesini ya da işine yarayanı maniple eder mi?
Yoksa viskilerini yudumlayarak izlemeyi mi tercih ederler?
Üniter iradesini tartışmaya açmış, terk eder görüntüsü veren, Türkiye’yi kim izlemek istemez?
Trump, Beyaz Saray’da kendisine ağlaşan Netanyahu’ya ne diyordu?
“Makul ol Netanyahu. Plan işliyor!”
Evet, plan işliyor!
Peki planın nasıl işlediğini gören, görebilen, görmek isteyen var mı?
//
Kurt’a sormuşlar; “Ensen neden kalın?”
Demiş ki; “Kendi işimi kendim yaparım.”
Terör silah bırakmaz, silah bıraktırılır.
Has kaşımıza, has gözümüze hayran (!) terör örgütünün silah bırakacağı hayaline, yalanına kim inanır?
//
Bugün kan akmıyor, silahlar konuşmuyor umudunu silahlaştıran, Türkiye’deki ana siyasi akımları ve ikbal arayışlarını manipüle edebilen terör örgütü, Türkiye’de çok daha büyük, çok daha tehlikeli, çok daha sinsi bir süreç işletiyor.
Şunu unutmayın:
Terörün metotları değişebilir.
Silahlar susabilir.
Siyaset devreye girebilir.
Aktörler değişebilir.
Ama terörün stratejik emelleri değişmiyorsa, sadece yöntemin değişmiş olması terör tehdidinin ortadan kalktığı anlamına gelmez.
Aksine daha tehlikeli bir hal alır.
Asıl mesele şudur:
Terör bitiyor mu, yoksa terörün yöntemi mi değişiyor?
Bunu acaba kaç kişi görebiliyor?
/////////
Peki bize düşen sadece ağlaşmak mı? Sadece karşı durmak mı? Yoksa çözüm arayışına bir katkı sağlamak mı?
Zaten soruyorsunuz: Peki o zaman senin çözümün ne?
Benim çözümüm şu:
1. Silah bırakma söylemden çıkarılıp doğrulanabilir fiili şart haline getirilmeli.
Silahların teslimi, kadro ve silahlı kapasitenin tasfiyesi, finansman ve lojistik ağların kesilmesi bağımsız biçimde doğrulanmalı.
2. “Terörsüz Türkiye” ile “PKK’nın siyasallaşması” birbirinden kesin biçimde ayrılmalı.
Silah bırakmak başka, terör örgütünün siyasi statü ve meşruiyet kazanması, temsil makamına ve otoriteye dönüşmesi başka.
3. Örgütün emellerinden vazgeçtiği açıkça ortaya konulmalı.
Üniter devlet yapısı, anayasal düzen ve Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenliği pazarlık konusu yapılmamalı.
4. Suriye, Irak ve İran boyutu Türkiye denkleminden koparılmamalı.
Türkiye’de silah bırakıp dışarıda örgütsel/silahlı kapasiteyi muhafaza eden bir yapı gerçekten tasfiye edilmiş sayılır mı?.
5. Kürt vatandaşlarımız ile PKK arasındaki ayrım çok daha güçlü kurulmalı.
PKK’nın Kürtleri temsil ettiği asla kabul edilmemeli. Kürt vatandaşlarımızın yıkıcı-bölücü-ayrılıkçı emel ve niyet taşımayan demokratik, ekonomik, kültürel ve siyasi talepleri terör örgütünden bağımsız biçimde ele alınmalı.
6. Sürecin kırmızı çizgileri kamuoyuna açık ilan edilmeli.
Gizli pazarlık, muğlak taahhüt ve “zamanla göreceğiz” yaklaşımı yerine ölçülebilir kriterler konulmalı.
7. Asıl stratejik hedef “PKK’nın dönüşmesi” değil, PKK’ya ihtiyaç bırakmayacak bir Türkiye oluşturmak olmalı.
Çünkü terör örgütünün toplumsal, siyasi, narkoterör başka ekonomik istismar alanları kurutulmadan sadece silahı susturmak kalıcı çözüm üretmez.
8. Terör zaten kendi ayakları üzerinden ayakta duran bir yapı değil. Bölgesel ve küresel bazı devlet ve güç odaklarının aparatı.
Sorunun jeopolitik katmandaki failleri onlardır. T��rkiye’nin jeopolitik vazgeçilmezliği, gücü, üreteceği belirsizlik, caydırıcılık ve/veya işbirliği üzerinden terör örgütünü kullanma, destekleme, yönetme, himaye etme irade ve istekleri ortadan kaldırılmalı veya minimize edilmelidir.
Çözüm, terör örgütüne mücadele etmeden teslim olmak da değildir; mücadeleyi yeniden başlatmak da.
Çözüm, terörün silahını sustururken stratejik emellerinin de önünü kesmek; Kürt vatandaşlarımızın hak ve hukukunu PKK’nın vesayetinden kurtarmak; Türkiye’nin üniter devlet yapısını, egemenliğini ve siyasi iradesini tartışma konusu olmaktan çıkarmaktır.
//
Bu terörle mücadelede kanını dökmüş bir insanın vicdan, sorumluluk, tarihi ve mahşeri şahitlik etme yazısıdır:
30 Ağustos’un bize bıraktığı en büyük miras da budur:
Milletin iradesi, vatanın bütünlüğü ve devletin egemenliği pazarlık konusu yapılamaz.
//
“Rabbim!
Ben senin emanet ettiğin vatana ihanet edenlerle, askerin Mehmetçik’e kurşun sıkıp kanını dökenlerle, Türklerin ve Kürtlerin ortak devleti Türkiye Cumhuriyeti’ni parçalamaya, anayasasını ve üniter yapısını değiştirmeye kalkanlarla iş tutmadım.
Sana, yeminime ve emanetlerine sadık kaldım.”
//
30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun.
Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere, bu vatan için can veren bütün şehitlerimizi rahmetle, gazilerimizi minnetle anıyorum.
Zafer; sadece kazanılan bir savaşın adı değil, egemenliğine ve istikbaline sahip çıkan bir milletin iradesidir.
Abdullah Ağar
30 Ağustos 2026
Pervin Buldan, kendisiyle ilgili Engin Balım'ın söylediklerini paylaştığımız videoyu mahkeme kararı ile sildirdi.
Sonra ben tekrar yayınladım.
Tekrar mahkemeye başvurdu.
Yine Türkiye'den engelletti ve sildirdi.
Silinirse tekrar yükleyeceğimi söylemiştim.
Yine engelletmesi ve sildirmesi için tekrar paylaşıyorum.
Yeniden sildirdikten sonra bir daha paylaşacağım.
Halil Akıncı Türk Dışişleri Bakanlığının entellektüel derinliği olan büyükelçilerinden birisidir. NATO sekretaryasında ve Orta Asya, Kafkasya, Slav Ülkeleri Genel Müdürlüğü’nde üst düzey görevlerde bulundu. Eski Sovyet Coğrafyasından Sorumlu İkili Siyasi İşler Genel Müdürü, Ljubljana, Yeni Delhi ve Moskova’da Büyükelçisi olarak görev yapmıştır. 2010’da Türk Konseyi Genel Sekreteri olarak seçildi. Halil Akıncı çok önemli ve ülkemizin sürüklendiği felaketi öngören stratejik tespitler yapmış
Açılım süreci, şimdiye kadar siyaset sahnesinde pek rastlanmayan nitelikte, bir yeni örgütlenmeye meşruiyet kazandırmıştır.
Saiki ne olursa olsun sonuç budur. Terör örgütü olarak tanınan bu örgütün silahlarını terk ederek sivilleşmesi öngörülmekte ve bu olgunun da Türkiye’ye barış ve huzur getirmesi umulmaktadır.
Bu konuda İktidar ve Ana Muhalefet arasında hiçbir uyuşmazlık yoktur.
Bu noktada İktidar tarafından Öcalan’ın, PKK'yı desteklemeyenler dâhil, tüm Kürtlerin temsilciliğine tayini, sürecin gelişmesini onun insiyatifine bırakmaktadır.
Türkiye siyasetinde tayin edici rol verilen PKK'nın, disiplinli militanları bu siyaseti uygulamakla görevlendirilerek peyderpey siyaset sahnesine salıverilmektedir.
PKK, kendisine meşruiyet verilerek devlet himayesinde elde ettiği bu konumu, sadece devlet tekelinde bulunması gereken şiddet kullanarak elde etmiştir. Bunun da bilincindedir. İstediklerini elde edemezse tekrar şiddete başvurmayacağının güvencesi yoktur. Bu konuda hazırlıklı kalması çıkarınadır.
İnançlı ve amaçlarına ulaşmak için bütün bir aileyi katletmekten dahi çekinmeyen PKK’nın, Kürt asıllı vatandaşlarımızın yoğun bulunduğu yerlerde yapılacak seçimlerde, onları temsil edecek belediye başkanlarını, milletvekillerini tayin edeceği aşikâr hâle gelmektedir.
Ve bunu devletten aldıkları meşruiyete dayanarak yapacaklardır. Herkesin ağzından düşürmediği demokratikleşme eşit vatandaşlıktan kast edilen budur.
Devletin bekasına karşı en tehlikeli oluşum; halkın, PKK'nın devletten daha güçlü olduğuna inanmakta oluşudur.
Bu kanıyı güçlendiren son olay 1984 ayaklanmasının yıldönümünün havai fişeklerle kutlanması karşısında hiç tepki gösterilmemesi / gösterilememesidir.
Her masum sözden hakaret anlamı çıkararak hemen dava açan savcılarımızın, bu konudaki körlük ve sağırlığı bir tıp mucizesidir.
Türkiye etnik çeşitliliğe sahip bir imparatorluğun varisidir. Ancak Cumhuriyet, kökenine bakılmadan her çağdaş devlet gibi, eşit vatandaşlık temelinde kurulmuştur. Bu ilkenin uygulanıp uygulanmadığı geçmişteki ve mevcut yönetim yapısına bakılarak kolayca doğrulanabilir.
Ancak vatandaşın da devlete sahip çıkma, toplum güvenliği ve refahı için kendi seçtiği hükümet tarafından yönetilen devlete itaat etme mecburiyeti vardır. Her devlet kendine karşı çıkanı tedip etme hakkına sahiptir.
Aynı zamanda bununla görevlidir.
Herhangi bir siyasi veya idari düzenleme, Türk vatandaşlığının benimsenmesi temelinde olabilir. Hâlbuki vatandaş çoğunluğu ben Türk'üm demeyi gerekli görmediği hâlde PKK propagandasına kapılan vatandaşlar, kendilerini, metroda bile ben Kürdüm diye bağırmaya mecbur hissetmektedirler.
Her partinin, özellikle de iktidar partilerinin küçük hesapları, Türk siyasetinin yönlendirilmesini Öcalan ve emrindeki DEM’e emanet etmiştir.
Onlar gayet açık konuşmaktadırlar. Bu sürecin bir al-ver olduğunu, silah bırakmanın kamuoyuna takdim edildiği gibi bir teslimiyet olmadığını ifade etmektedirler. Yani PKK ve devlet eşit muhataptır.
Amaç bellidir. Türkiye’yi çalmaktır. Yönetimi ele geçirilen demokratik Türkiye, diğer Kürt toplumlarını da birleştiren, İsrail’in, ABD’nin, Avrupan’nın, hatta Rusya’nın stratejik ortağı olacak bir Büyük Kürdistan Devletinin gönüllü ve müşfik ebeliğini yapacaktır.
Çerçeve kanunu bu sürecin ilk aşamasıdır.
Türkiye Cumhuriyeti'nin sonunu getirecek bu süreç önlenemez mi?
Eğer bunu istemeyen ve siyasi partilerce temsil edilmesi gereken halk iradesi, temsil imkânına kavuşursa önlenir. O da iktidar ortakları içinde dahi bu sürece karşı olanlar, muhalefet rolünü oynamakta olan siyasi partiler, gittikçe örgütlenen toplum, tek sesle yeter derse!
Biraz bilinç. Biraz öngörü, biraz cesaret!