Saatler süren, kahvaltı sofralarını özledim. Saatlerce sohbet edilir masa bir türlü toplanmazdı. Sohbetin arasında, acele etmeden, yenmeye devam edilirdi. Kimsenin kalkmaya niyeti olmazdı; masa da sohbet de saatlerce sürerdi.Böyle sofralarda bulunmayalı o kadar uzun zaman oldu ki
Bir kalp kirginligi daha su yasima kadar o kadar çok biriktirdim ki bunu, bir noktada artik bunun son bulmasi gerekiyor ve kirilmayacak kadar guclendirmem gerekiyor. Neyse canin sağolsun be!
Şu sıra asiri depresif hissediyorum. Kimseye belli edemiyorum. Ailem uzulmesin diye onlara anlatmiyorum. Kaçis olarak sürekli partiliyorum. Geç saatlerde uyuyup erken kalkip ise gidiyorum. İyi degilim ve kimseye anlatasimda yok.