e-kawka @KawkaLiberalna - Twitter Profile

21 days ago

Elk argument tegen het herdenken van de Oekraïense genocide tegen Polen is moreel vuil dat gelijkstaat aan het rechtvaardigen van nazi-misdaden en het verheerlijken van de SS en Gestapo. De massamoorden op Polen, gepleegd door Oekraïense nationalistische krachten (OUN en UPA) in Wolynië, Oost-Galicië (Małopolska Wschodnia) en andere gebieden in 1943–1945, vormden een bewuste campagne van etnische zuivering en genocide. Tienduizenden Poolse burgers — mannen, vrouwen, kinderen en zuigelingen — werden met buitengewone wreedheid vermoord: met bijlen en sikkels doodgehakt, levend verbrand in schuren en kerken, verkracht, verminkt en onderworpen aan onvoorstelbare folteringen. Hele dorpen werden van de aardbodem weggevaagd. Het doel was duidelijk: een etnisch zuiver Oekraïens staatsbestel creëren door middel van terreur en uitroeiing van de Poolse bevolking. Historici schatten dat 100.000 of meer Polen werden gedood, met hele gemeenschappen die werden vernietigd. Dit was geen “oorlog”, het was geen “wederzijdse strijd”, en het was geen louter historisch voetnootje. Het was systematische genocide gericht op burgers uitsluitend omdat ze Pools waren. Pleiten tegen openbare herdenking van deze misdaden — de aantallen bagatelliseren, beweren dat “de Polen het verdienden”, de slachtoffers de schuld geven, georganiseerde uitroeiing gelijkstellen aan geïsoleerde wraakakten, of suggereren dat het herdenken op een of andere manier “anti-Oekraïens” is of politiek ongemakkelijk — is geen legitiem historisch debat. Het is dezelfde intellectuele en morele verdorvenheid als het rechtvaardigen van nazi-Duitse misdaden of het prijzen van de SS en Gestapo. De parallel is direct en veroordelend: Ontkenners van beide misdaden gebruiken dezelfde retorische trucs: “Het was oorlogsomstandigheden”, “beide kanten pleegden gruweldaden”, “de aantallen zijn overdreven”, “de slachtoffers hebben het uitgelokt”, of “we moeten verder en niet blijven hangen in het verleden.” Beide kanten proberen het bewuste richten op burgers om etnische of raciale redenen te zuiveren of te relativeren. Beide kanten onteren de doden en verraden de waarheid ten dienste van ideologie, nationalisme of geopolitiek gemak. Het verheerlijken van de slagers uit de UPA en OUN die de Wolynië-massamoord orkestreerden, verschilt niet van het oprichten van monumenten voor SS-divisies of het beweren dat de Holocaust “gewoon een reactie was op Joods gedrag”. Het is de rehabilitatie van genocideplegers. Herinnering gaat niet over haat. Het gaat over basale menselijke fatsoenlijkheid en historische eerlijkheid. Polen herdenkt de Duitse nazi-genocide omdat de waarheid dat eist. Dezelfde maatstaf moet gelden voor Oekraïense nationalistische misdaden tegen Polen. Geen natie of zaak heeft recht op een vrijbrief voor genocide. Een excuseren terwijl een andere wordt veroordeeld, onthult de hypocrisie en morele faillissement van de excusant. Degenen die zich verzetten tegen een gepaste herdenking, educatie en eerlijke erkenning van de Wolynië-genocide bevorderen geen “verzoening” of “vriendschap”. Ze houden zich bezig met dezelfde verachtelijke ontkenning als Holocaust-ontkenners en nazi-apologeten. Ze verdedigen het onverklaarbare en beledigen de slachtoffers voor een tweede keer. Waarheid is niet onderhandelbaar. De slachtoffers van Wolynië verdienen dezelfde waardigheid in de herinnering als de slachtoffers van Auschwitz, Katyń, of enige andere massamoord. Alles minder is lafheid gehuld in valse gelijkstelling — en het stinkt naar dezelfde morele verrotting die ooit monsters liet gedijen. Via @JJIzydorczyk @2eKamertweets @MinPres @NOS @RTLnieuws #Wolyn #Volhenia #genocide

GeertJeelof's tweet photo. Elk argument tegen het herdenken van de Oekraïense genocide tegen Polen is moreel vuil dat gelijkstaat aan het rechtvaardigen van nazi-misdaden en het verheerlijken van de SS en Gestapo.

De massamoorden op Polen, gepleegd door Oekraïense nationalistische krachten (OUN en UPA) in Wolynië, Oost-Galicië (Małopolska Wschodnia) en andere gebieden in 1943–1945, vormden een bewuste campagne van etnische zuivering en genocide.

Tienduizenden Poolse burgers — mannen, vrouwen, kinderen en zuigelingen — werden met buitengewone wreedheid vermoord: met bijlen en sikkels doodgehakt, levend verbrand in schuren en kerken, verkracht, verminkt en onderworpen aan onvoorstelbare folteringen. Hele dorpen werden van de aardbodem weggevaagd. Het doel was duidelijk: een etnisch zuiver Oekraïens staatsbestel creëren door middel van terreur en uitroeiing van de Poolse bevolking. Historici schatten dat 100.000 of meer Polen werden gedood, met hele gemeenschappen die werden vernietigd.

Dit was geen “oorlog”, het was geen “wederzijdse strijd”, en het was geen louter historisch voetnootje. Het was systematische genocide gericht op burgers uitsluitend omdat ze Pools waren.

Pleiten tegen openbare herdenking van deze misdaden — de aantallen bagatelliseren, beweren dat “de Polen het verdienden”, de slachtoffers de schuld geven, georganiseerde uitroeiing gelijkstellen aan geïsoleerde wraakakten, of suggereren dat het herdenken op een of andere manier “anti-Oekraïens” is of politiek ongemakkelijk — is geen legitiem historisch debat. Het is dezelfde intellectuele en morele verdorvenheid als het rechtvaardigen van nazi-Duitse misdaden of het prijzen van de SS en Gestapo.

De parallel is direct en veroordelend:
Ontkenners van beide misdaden gebruiken dezelfde retorische trucs: “Het was oorlogsomstandigheden”, “beide kanten pleegden gruweldaden”, “de aantallen zijn overdreven”, “de slachtoffers hebben het uitgelokt”, of “we moeten verder en niet blijven hangen in het verleden.”

Beide kanten proberen het bewuste richten op burgers om etnische of raciale redenen te zuiveren of te relativeren.

Beide kanten onteren de doden en verraden de waarheid ten dienste van ideologie, nationalisme of geopolitiek gemak.

Het verheerlijken van de slagers uit de UPA en OUN die de Wolynië-massamoord orkestreerden, verschilt niet van het oprichten van monumenten voor SS-divisies of het beweren dat de Holocaust “gewoon een reactie was op Joods gedrag”. Het is de rehabilitatie van genocideplegers.

Herinnering gaat niet over haat. Het gaat over basale menselijke fatsoenlijkheid en historische eerlijkheid. Polen herdenkt de Duitse nazi-genocide omdat de waarheid dat eist. Dezelfde maatstaf moet gelden voor Oekraïense nationalistische misdaden tegen Polen. Geen natie of zaak heeft recht op een vrijbrief voor genocide. Een excuseren terwijl een andere wordt veroordeeld, onthult de hypocrisie en morele faillissement van de excusant.

Degenen die zich verzetten tegen een gepaste herdenking, educatie en eerlijke erkenning van de Wolynië-genocide bevorderen geen “verzoening” of “vriendschap”. Ze houden zich bezig met dezelfde verachtelijke ontkenning als Holocaust-ontkenners en nazi-apologeten. Ze verdedigen het onverklaarbare en beledigen de slachtoffers voor een tweede keer.

Waarheid is niet onderhandelbaar.

De slachtoffers van Wolynië verdienen dezelfde waardigheid in de herinnering als de slachtoffers van Auschwitz, Katyń, of enige andere massamoord. Alles minder is lafheid gehuld in valse gelijkstelling — en het stinkt naar dezelfde morele verrotting die ooit monsters liet gedijen.

Via @JJIzydorczyk

@2eKamertweets @MinPres @NOS @RTLnieuws
#Wolyn #Volhenia #genocide

115

2K

464

108

50K

e-kawka

@KawkaLiberalna

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users