Bazen en çok yorulan, en çok sustuklarını içinde taşıyan olur. Ama yine de kalbin kötülükten değil, anlaşılmayı bekleyen bir iyi niyetten yoruluyordur. Herkes anlamasa da, sen kendini kaybetme.
Büyü be kızım, artık. Her şeye doldurma şu gözlerini. Bak, geçiyor ipek gibi zamanların. Sessizce vedalaş kafandakilerle. Açma artık eski defterleri. Sana çiçek verene bahçe bağışlama.
Çiçeğin karşılığı çiçektir.
Herkes beni neşeli bilir,
gülüşüm hep yerli yerindedir kalabalıkların içinde.
Ama kimse bilmez, insan bazen en çok gülerken saklar yalnızlığını.
Bugün fark ettim; içimdeki cümleleri bırakacak bir kalp yokmuş.
Demek ki bazı yalnızlıklar,
en çok kahkahanın ortasında büyüyormuş