Je zit nog bij te komen van de reacties. Luister dan.
Je hele stuk is projectie. Je wordt gelezen en ineens is iedere criticus een gestoorde wappie die jou dood wil. Alsof dat de kern is. Alsof iedereen die jouw stukken onderuit haalt meteen een asociaal type is met asbak en Aldi-bier. Dat is geen argument.
Vijftien jaar ervaring met wappies? Nee. Vijftien jaar ervaring met mensen die jouw verhaal niet slikken. Nu de kritiek harder aankomt, maak je van iedere tegenstander een moreel gehandicapte. Handig. Zo hoef je nooit naar je eigen toon te kijken.
Je praat over liefde sterker dan haat terwijl je een hele groep neerzet als rancuneuze domkoppen zonder geweten. Dat is geen liefde.
En die slotzin: Bring it on, bitches.
De man die anderen hard schreeuwen verwijt, eindigt zelf met een puberale scheldpartij.
Er zijn altijd idioten die doodswensen sturen. Die zijn verwerpelijk. Maar jij gebruikt ze om iedere serieuze tegenstander weg te zetten. Dat is lui.
Je stuk was geen heldendaad. Het was een rancuneuze monoloog van iemand die kritiek niet aankan.
Je liefde is selectief.
Wij zijn met meer.