دلم میخواست الان با بچهها شمال بودیم ،از شدت مستی دوباره میرفتیم کف بالکن میخوابیدیم که خنک بشیم و هم هوا بهمون بخوره…
وسط اون همه خنده، یهو بغض میکردیم و از دلتنگیامون میگفتیم!!
آخرشم با جمله معروف همه بدن ما خوبیم، میزدیم زیر خنده و پیک آخر رو میخوردیم:)
ساده بهتون بگم:
کسی که بخواد باهات حرف بزنه، بهانهشو پیدا میکنه.
کسی که بخواد حالتو خوب کنه، راهشو پیدا میکنه.
کسی که بخواد باهات وقت بگذرونه، وقتشو خالی میکنه.
اگه غیر این باشه، عمیقا دلش باهات نیست.
مشکل بزرگ من اینه که اکثر پروژهها و شرکتهایی که به فیلدم میخوره برای سرمایه گذارهای آمریکایی یا اماراتیه…
و لعنت به این بخت!!!
اینم سهم گریه اول صبحم…
مامانم یه فیلم از جاده جنگلی که میرسه به خونهمون برام فرستاده، و من چقدر برای خاطرههام، برای آدمهای اون خاطرهها دلتنگم…
ای کاش یه چوب جادو بود و با یه ورد ساده، تا همهچی به چشم بهم زدنی، درست میشد!
ای کاش زندگی اینجوری نبود:)
چیه این دلتنگی؟! چیه این درد بی درمون؟!