Bana dedi ki: “Bazen ne aradığımı bile bilmiyorum.” Galiba bunun kötü bir şey olduğunu düşünüyordu ama bu çok insanî bir durum değil mi?
Ne arayacağını aramak, dünyada anlamsızca yaşayıp gitmeyi reddeden; kendini bulmayı ve kendini inşa etmeyi seçen bir insan yürüyüşü değil mi?
Evlendiğimde konserve vs yapmicam. Kocam aç kalırsa da kalsın dedim anneme biraz önce.
(Annemin zorunlu konserve yapma workshopuna isyan etmişimdir artık 😬😄)
(Tabiikiiiddeee annelerimizden alırız konservelerimizi şşş 🤫😄)
Aynı hataların içine tekrar tekrar düşer ama her defasında da, sanki bu kez gerçekten kararlıymış gibi, “Bir daha olmayacak” der. İnsana hiç yakışmasa da bu, tabiatına işlenmiş en belirgin zaaflarından biri, değil mi?
Bana bir eğitimin başkanlığı teklif edilmişti ve bazı sebeplerden ötürü biraz müsaade istemiştim. Ben daha dönüş yapmadan, başkası başkan olmuuuşşşş. Çok istediğim bir işin başkanlığı elimden gitmiş olduuuu.🥺😔😣
Bazı ân'ları hatırlamak, o ân'ları tekrar yaşamış gibi hissetmek, aynı şeyleri hissetmek... Ne de tuhaf, yüzünde tebessüm oluşturan ve ruhunu hoşnut edici şey.