@KousoulosPetros Πέτρο σε παρακολουθώ χρόνια κ πάντα σε συμπαθούσα αλλά αυτά π λες τον τελευταίο καιρό με απογοητεύουν, που κολλάνε όλα αυτά που λες με τον θάνατο του ; Χάνουμε την ουσία που είναι μια δολοφονήθηκε από τους γιατρούς ! Δν μας νοιάζει τι εκανε στην προσωπική του ζωή
Το σκανδαλοθηρικό σήριαλ: «πού έδινε τα χρήματα του κλπ»,δεν μας αφορα.
Όπου ήθελε.Αυτός τα έφερνε.
Ποιοι ομως επωφελούνται που διαρρεουν ψίθυρους;χμ! Εκτίθεστε.
Η αλήθεια είναι μια.
Εχασε τη ζωή του στο δήθεν ιατρείο στο Κολωνακι από τις εγκληματικές πρακτικές που του εφάρμοσαν.
Φτάνει πια με την εμμονική εξόντωση και τη δημόσια διαπόμπευση.Η αξιοπρέπεια,η ψυχική υγεία και τα προσωπικά ιατρικά δεδομένα του Μαζωνάκη είναι ιερά και απαραβίαστα και δεν παζαρεύονται για σκοπιμότητες. Δεν μας αφορούν.Εκτίθεστε ανεπανόρθωτα. Κρίμα.
Θα σας πούμε τις ουσίες που ευθύνονται για την δολοφονία με σεβασμό στον νεκρό #Μαζωνάκη είπε ο Ευαγγελάτος!
Ακούς κιτρινιαρη ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΝΕΚΡΟ!
#megalivenews#toprwino
Είμαστε η ασπίδα του Γιώργου. Όποιος επιχειρήσει να σπιλώσει τη μνήμη του, θα μας βρει απέναντί του. Αφού δεν σέβεστε τη μνήμη του, θα σεβαστείτε τη φωνή μας. Τέλος η ανοχή. Ο Γιώργος δεν είναι μόνος. #μαζωνακης
Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο οφείλει να γίνεται το ρεπορτάζ;Τόσα χρόνια ήξερα ότι για να γίνεται σωστά πρέπει ο δημοσιογράφος να διασταυρώνει κ τις δύο πλευρές κ να μην υιοθετεί άκριτα ο.τι λέει η μια.Οταν η μια από τις δύο δεν υπάρχει μήπως δε λέγεται ρεπορτάζ αλλά κουτσομπολιό;
Όλα πεντακάθαρα!!!
Μια χαρά φωτεινά!!!
ΤΟΞΙΚΌΣ Ο ΘΆΝΑΤΟΣ ΤΟΥ #μαζωνάκη !!
Δεν είχε σκοτάδια ο άνθρωπος
τελικά, αλητες !!!
Τον Συκοφάντησαν πριν και μετά τον θάνατο του οι άθλιοι συνάδερφοι του
#megalivenews
Οι τοξικολογικές του Μαζωνάκη βγήκαν καθαρές. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πιο καθαρός από κάθε σκουλήκι που τον έκρινε για τις καταχρήσεις του και έλεγε ότι συνέβαλαν στον θάνατο του.
Χρειάζεται να πούμε ονόματα; Δε νομίζω.
#osozwmazw#μαζωνάκης
Θα φανταζόσασταν ποτέ ότι ένας τόσο καλός άνθρωπος θα είχε τόσο απάνθρωπο τέλος; Ένας άνθρωπος που προσέφερε ΜΟΝΟ καλό στους γύρω του…και τον εκμεταλλεύτηκαν για τα λεφτά του, για ακόμα μια φορά με αποτέλεσμα να τον σκοτώσουν. Ενώ η καρδιά του του έλεγε να μην το κάνει.
Πονάει πολύ όλη αυτή η ιστορία. Και δεν θα το πίστευα ποτέ ότι θα είχε τέτοιο τέλος , ακόμη και αν μου το έλεγαν.
#μαζωνακης #osozwmazw
Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής.
Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση.
Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα,
Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε.
Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς.
Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε.
Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά.
Δε χαμογελούσε.
Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του.
Δε ρώτησα.
Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα.
Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο:
-"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη".
Δεν επέμεινα.
Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο.
Κι αυτό τον είχε διαλύσει.
Όχι μόνο επειδή του έλειπε.
Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν.
Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις...
Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης.
Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας.
Υποθέτω το δεύτερο.
Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους.
Πέρασε δίπλα του.
Σταμάτησε.
Τον κοίταξε.
-"Όλα καλά;".
-"Καλά", Γιώργο.
Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε.
Κάθισε δίπλα του.
Και τότε ο άνθρωπος λύγισε.
Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις...
Ο Μαζωνάκης τον άκουγε.
Δεν του έδωσε συμβουλές.
Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε».
Απλώς τον άκουγε.
Κάποια στιγμή σηκώθηκε.
-"Δώσε μου το τηλέφωνό της".
Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο.
Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του:
-"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου".
Έκλεισε το τηλέφωνο.
Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες.
Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του.
Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους.
Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του.
Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους.
Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο.
Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί.
Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι.
Να σταθείς δίπλα του.
Να τον ακούσεις.
Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος.
Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον.
Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του.
Ως πατέρας ενός κοριτσιού, θέλω να πω κάτι σε κάθε κορίτσι και κάθε γυναίκα.
Αν βρίσκεστε σε μια κακοποιητική σχέση μην περιμένετε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν ξαφνικά. Μην πιστεύετε ότι με περισσότερη υπομονή ή προσπάθεια θα καταφέρετε να φτιάξετε έναν προβληματικό άνθρωπο που σας κακοποιεί.
Φύγετε. Ζητήστε βοήθεια. Μιλήστε σε ανθρώπους που εμπιστεύεστε. Ζητήστε προστασία.
Δεν υπάρχει καμία ντροπή σε αυτό. Η ντροπή ανήκει αποκλειστικά σε εκείνον που κακοποιεί.
Κυρίως, μην σκέφτεστε ότι δεν θα συμβεί σε εσάς, μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε γυναίκα, αντιδράστε πριν είναι αργά.
Οσο για αυτούς που κακοποιούν γυναίκες, δεν είναι τίποτα περισσότερο από σκουπίδια που αξίζουν κρέμασμα για παραδειγματισμό.