husić

[husić @Kronkk23]

@BaverM Kas trasyon

[Türker KILIÇ @turkerkilic]

BİLİNÇ: Beynin Ürünü mü, Bağlantıların -enformasyonun- matematiksel (fiziksel) sonucu mu?

“Bilinç nedir?” sorusu İnsanlık tarihinin en eski sorularındandır.

Düşüncelerimizi, duygularımızı ve “ben” dediğimiz deneyimi ortaya çıkaran şey gerçekten beynin kendisi midir? Yoksa beyin, daha derin bir sürecin yalnızca sahnesi midir?

Bugün nörobilim bize şunu söylüyor: Beyin, yaklaşık 86 milyar nöronun birbirine bağlandığı son derece karmaşık bir ağdır. Ancak son yıllarda giderek daha fazla araştırmacı şu soruyu sormaya başlamıştır: Bilinç, bu nöronların kendisinden mi doğar, yoksa aralarındaki bağlantıların örgütlenmesinden mi?

Bu soruya yanıt ararken, bilgi biliminde sıkça kullanılan bir model bize yeni bir kapı aralayabilir: DIKW modeli. Bu model, veriden bilgelik düzeyine uzanan bir dönüşümü anlatır: veri, enformasyon, bilgi ve bilgelik. Ancak bu model genellikle bir piramit olarak sunulur; sanki her şey aşağıdan yukarıya doğru lineer bir şekilde ilerliyormuş gibi.

Oysa yaşam lineer değildir. Yaşam, bir piramit değil; bir ağdır.

Veriden Bağlantıya

Klasik anlayışta veri, ham gerçekliktir. Ancak daha dikkatli bakıldığında veri, aslında henüz bağlanmamış bir potansiyeldir. Tek başına bir anlam taşımaz. Anlam, ancak veriler arasında bir ilişki kurulduğunda doğar. İşte bu noktada veri, enformasyona dönüşür.

Enformasyon ise yalnızca tekil bağlantılar değildir. Zaman içinde tekrar eden, güçlenen ve organize olan bağlantılar, daha üst bir yapıyı oluşturur: bilgi. Bilgi, aslında bağlantıların kalıcı hale gelmiş örüntüleridir.

Peki ya bilgelik?

Bilgelik, bu örüntülerin ötesine geçer. Hangi bağlantının kurulacağına, hangisinin sürdürüleceğine ve hangisinin terk edileceğine karar verebilme kapasitesidir. Yani bilgelik, bir üst katman değil; ağın davranışını yönlendiren bir düzenleme ilkesidir.

Bilinç: Ağın Kendini Görmesi

Bu noktada kritik bir sıçrama ortaya çıkar: Eğer bilgi, bağlantı örüntülerinden oluşuyorsa, bilinç nedir?

Yeni bir önerme şudur:

Bilinç, bağlantıların kendini fark etmesidir.

Başka bir deyişle bilinç, beynin içinde bulunan bir “şey” değil; beynin oluşturduğu ağın kendi durumunu temsil edebilme kapasitesidir. Bu nedenle bilinç:
•tek bir merkezde yer almaz
•belirli bir noktaya indirgenemez
•dağıtık bir süreçtir

Bu yaklaşım, beynin bir organ olmaktan çok bir dinamik bağlantı sistemi olduğunu vurgular. Nöronlar önemlidir, ancak asıl belirleyici olan şey, bu nöronlar arasındaki ilişkilerin mimarisidir.

“Ben” Bir Şey Değil, Bir Süreçtir

Bu perspektif, “benlik” kavramını da kökten değiştirir.
Geleneksel düşüncede “ben”, sabit bir öz olarak kabul edilir. Oysa bağlantısallık yaklaşımında:

Ben, sürekli yeniden kurulan bir ilişkiler örüntüsüdür.

Her deneyim, her ilişki, her öğrenme anı bu ağı değiştirir. Dolayısıyla “ben” dediğimiz şey, sahip olduğumuz bir varlık değil; içinde bulunduğumuz ilişkiler ağının o anki konfigürasyonudur.

Entropi ve Yaşam

Fizikte entropi, düzenin bozulması olarak tanımlanır. Geleneksel görüşe göre yaşam, entropiye karşı duran bir süreçtir. Ancak bağlantısallık perspektifi farklı bir yorum sunar:

Entropi, bağlantısız yapıları eler.

Yani yaşam, entropiye rağmen değil; bağlantı kurabildiği ölçüde varlığını sürdürebilir. Güçlü bağlantılar kuran sistemler kalıcı olur; zayıf olanlar çözülür.

Bu bakış açısı, yaşamı bir “direniş” değil; bir örgütlenme başarısı olarak yeniden tanımlar.

Yaşamdaşlık: Etik Bir Sonuç

Eğer bilinç ve yaşam bağlantısal ise, bu yalnızca bilimsel bir tespit değildir; aynı zamanda etik bir sonuç doğurur.

Çünkü bu durumda:
•birey, izole bir varlık değildir
•her insan, daha büyük bir ağın parçasıdır

Buradan şu sonuç çıkar:

Başkalarına zarar vermek, aslında içinde bulunduğumuz ağı zayıflatmaktır.
Bağlantıları güçlendirmek ise yaşamı güçlendirmektir.

Bu anlayış, “yaşamdaşlık” olarak adlandırılabilecek yeni bir kültürel çerçeve önerir: Birlikte var olma, birlikte anlam üretme ve birlikte güçlenme.

[Mateus — eu/acc 🇪🇺 @im_Mateus_]

Philosopher Slavoj Žižek on why searching for your "true self" is a mistake:

Žižek argues that the pursuit of a true inner self is ultimately misguided. Deep introspection, he suggests, often reveals only disturbing or chaotic fantasies.

"Don't look for your inner self. You'll only find deep shit."

Instead of searching for an authentic core, Žižek believes genuine personal growth comes from embracing an external mask, a chosen social role.

"The only way to overcome yourself is to identify with your mask."

To illustrate this, he references the 1960 Rossellini film General Della Rovere.

The film tells the story of a poor man in occupied Italy who is caught by the Nazis. Because he resembles a famous resistance leader, General Della Rovere, the Nazis, who have already killed the real General, force him to pretend to be the General in prison to trick the resistance.

But something unexpected happens. The man identifies so deeply with the role that he refuses to cooperate with the Nazis. He is ultimately shot publicly as General Della Rovere.

Žižek calls this "good alienation." The man's "real self" as a poor beggar mattered less than his complete identification with the heroic persona. Through that total commitment to an outward role, he achieved a kind of moral greatness his "authentic" self never could.

The takeaway is counterintuitive but powerful: true freedom doesn't emerge from endlessly excavating your private, internal world. It emerges when you prioritise your outward actions and commitments. When you fully commit to becoming something greater than what you started as.

What matters is what you choose to embody.

[haklı @asirihaklii]

Terapistim bana, "İnsanların sana kızgın olduğunu varsaymayı bırak. İnsanların zihinlerini okumaya çalışmayı bırak. Başkalarının düşüncelerini ve duygularını yönetmeye çalışmayı bırak. İnsanların kendi başlarının çaresine bakmalarına izin ver. Sana söyleyecek bir şeyleri varsa söylerler, yoksa bu onların sorumluluğudur, senin değil. Aşırı düşünmek mutluluğu öldürür" dedi ve bu sözler beni adeta yerle bir etti.

[Esra K. @tiarazen]

"Aradığımız ve hiç var olmadığı için asla yeniden bulamayacağımız nesne ya da insan, arzu ettiğimiz şeydir. Bir başka deyişle, hüsran hissine bulduğumuz ilk yalancı çözümden - yaşamaktan korktuğumuz hüsranı hissetmemize engel olacak ideal bir arzu nesnesi yaratmaktan - asla kurtulamayız.

Kafamızdaki ideal insan, gerçek insanlarla gerçek ilişkiler içine girmekten kaçış noktamız olur."

Kaçırdıklarımız - Adam Phillips

[husić @Kronkk23]

@jurnalhabertr Ulan @nurisapsikolog

[husić @Kronkk23]

@tiarazen @Nebileyim765328 @arcacengiz Aynı anda danışan da diyor kendine çok konuşuyorsun diye . Ama asl olan şu galiba acaba iki tarafı da azarlayan cezalandıran kim.

[husić @Kronkk23]

@belgeseIdunyasi

[husić @Kronkk23]

@onedio Reaktif hipoglisemi insülin direnci

[husić @Kronkk23]

@AltugAkgul Tabiki kaçak çay

[husić @Kronkk23]

@freudspendulum Sabah uyandığımda izlerim diye düşünüyordum :))

[husić @Kronkk23]

@bpthaber @CankocakKerem

[Bawer Merih @BaverM]

Geçmişi oluşturan bugündür, bugün geçmişi kuramazsa, bugün geçmiş olur.

[Batuhan Demir @dmrbatuhan]

İnsan aynaya baktığında gördüğü Ötekinin sözleridir.

[Felsefe Parrhesia @Fparrhesia]

Alain De Botton:

"Herkesi memnun etmeye çalışan" kişinin psikolojisi, aslında kimsenin onun için çaba göstermediği bir geçmişe dayanır.

[husić @Kronkk23]

@dmrbatuhan Kaygı ve merak

[husić @Kronkk23]

@hmelisaacar Evrende değil kişinin kendi içinde bilinçdışı böyle bir mekanizma var. Daha neler neler yapar yaptırır.

[husić @Kronkk23]

@drdenizsimsek Eksiğine

[husić @Kronkk23]

@GaGa_Haber Pavyon çocuğu