“1994 Şampiyon Kulüpler Kupası finali öncesi Atina’ya doğru stadyuma giden takım otobüsündeydik.
Karşımızda, herkesin ‘Rüya Takım’ dediği Barcelona vardı.
Franco Baresi ve Alessandro Costacurta cezalıydı. Marco van Basten ile Gianluigi Lentini ise sakattı.
Kimse bize şans tanımıyordu.
Tam o sırada bizimle birlikte otobüste bulunan Franco Baresi beni, Roberto Donadoni’yi, Filippo Galli’yi ve Mauro Tassotti’yi yanına çağırdı.
İlk cümlesi şuydu:
— İyi dinleyin. Herkes bizi bitmiş görüyor. Cruyff kupayı şimdiden kaldırdığını sanıyor. Ama savunmaları aşılabilir. Kanatları doğru kullanırsak onları zorlarız. Öndeki iki oyuncuları, Romário ve Stoichkov, sürekli hareket ediyor. Romario’yu mutlaka etkisiz hale getirin. Savunmayı önde kurun çünkü Stoichkov geriye dönüşlerde yavaş kalıyor. Top onlardayken Romário’ya sürekli baskı yapın, Stoichkov’un başında ise her zaman bir oyuncu olsun. Savunma organizasyonunda da Paolo’yu takip edin.
Sonra bir kâğıt çıkardı ve sahada yapmamız gereken bütün hareketleri tek tek çizmeye başladı.
O an bana büyük bir sorumluluk yükledi. Bu, adeta kaptanlık mirasının bana devredildiği andı. Üstelik bunu bir Şampiyon Kulüpler Kupası finalinden hemen önce yapıyordu.
Daha sonra Fabio Capello yanımıza geldi. Gülümsedi ve sadece şunu söyledi:
— Çocuklar, kaptan zaten söylenmesi gereken her şeyi söyledi. Hadi gidip o kupayı alalım.
Sahaya çıktık.
Barcelona’yı 4-0 mağlup ettik.
Üstelik rakibimiz maç boyunca kalemize neredeyse tek bir isabetli şut bile atamadı.
O gece kupayı sahada kazandık ama zaferin temelleri, Atina’ya giden o takım otobüsünde atılmıştı.
O, sadece sahadaki en büyük kaptanlardan biri değildi; saha dışında da gerçek bir liderdi.” — Maldini
Ver Maldini chorando no funeral de Franco Baresi é entender que algumas conexões vão muito além do futebol.
Juntos, formaram a maior dupla de defensores da história. Os títulos impressionam, mas a amizade, a liderança e o amor ao Milan os tornaram imortais.
Baresi eterno ♾️
"لم يكن ليكون محمد وهبي، لولا وليد الركراكي."
جميعنا سعداء بما يقدمه محمد وهبي، وبالمرحلة الجديدة التي يقودها، حيث انتقل المنتخب إلى أسلوب لعب أكثر شمولية وحداثة و تنوع من الناحية التكتيكية و الفنية.
لكن يجب ألا ننسى أن الظروف التي جاء فيها وليد الركراكي كانت مختلفة تماما..
في تلك المرحلة، لم يكن يملك رفاهية تقديم كرة استعراضية أو مشروع طويل الأمد، بل كان عليه أولا أن يبني منتخبا قادرا على المنافسة والانتصار.
وما حققه الركراكي كان أكبر من مجرد نتائج أو خطة لعب.. لقد غير طريقة رؤيتنا لأنفسنا، وجعلنا نحلم دون خوف، ونؤمن بأن المنتخب المغربي قادر على مقارعة كبار العالم والانتصار عليهم.. منح هذا المنتخب شخصية وهوية وعقلية المنتخبات الكبرى.
تلك الثورة الذهنية لم تتوقف عند المنتخب الأول، بل امتدت إلى مختلف المنتخبات الوطنية، فأصبحت الثقة والطموح والجرأة جزءا من الهوية المغربية، وهو ما انعكس في النجاحات القارية والعالمية.
لقد سلم الركراكي لمحمد وهبي منتخبا "بطلا" يمتلك عقلية المنتصر وشخصية الكبار، فجاء وهبي ليضيف لمساته التكتيكية والفنية ويطور أسلوب اللعب، دون أن يمس الجوهر الذي بني في السنوات الماضية.
لهذا، لا ينبغي أن نضع الرجلين في مواجهة بعضهما..
فلكل مرحلة رجالها، ولكل مشروع من يقوده في توقيته المناسب.
كل الفخر بأطرنا المغربية، وباستمرارية العمل التي جعلت كل مدرب يبني على ما أنجزه من سبقه !
فإذا كان الركراكي هو الرجل الأنسب لبداية المشروع وصناعة الثورة الذهنية، فإن محمد وهبي يبدو اليوم الرجل الأنسب لتطوير هذا المشروع والارتقاء به إلى مستوى أعلى.
شكرا لأطرنا الوطنية 🇲🇦👏
After everything you went through, you came out stronger 💙. The good days are finally here, with so much more ahead. You’re finally getting the recognition and happiness your talent deserves. ✨
Thank you for bringing us so much joy. We’ll always be here, watching you shine 🫶