Valentin Achille

Vampire (middle), Male, 290 (45) years, 185/75, Home economics Teacher (คหกรรมศาสตร์), profile pic: @.Movideae)

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

(สวัสดีครับ ผปค.วาเลนทีน อชีล อ.คหกรรม ครับ ฝากคนแก่ๆ ไว้ด้วยนะครับ /โค้ง/ รูปภาพจะตามมาทีหลังนะครับ ; x ;)
https://t.co/tdP5DbTxPE

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine “ในกรณีที่เป็นสถานการณ์ปกติ ทั่วไป วิทยาการเหล่านั้นไม่ไกลเกินอายุของพวกเราหรอกครับ...แต่หากพูดในสถานการณ์ปัจจุบันตอนนี้ ที่ต่อให้เป็นเลือด ก็ใช่ว่าจะดื่มได้ทุกหยด เพื่อความอยู่รอดก็คงต้องเปลี่ยนแปลง”

ในเรื่องของการหาสิ่งทดแทนเลือด เขาคล้ายว่าเคยมีคนศึกษา ผิดแต่ว่าไม่ใช่แวมไพร์

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine เขาก้มมองหล่อน เลิกคิ้วข้างหนึ่ง ไม่อยากคาดเดาว่าเจ้าหญิงตรงหน้าตัดสินใจอย่างไร แต่หากเป็นเขา...

“โอกาสเกิดขึ้นได้เสมอ แม้เพียงเล็กน้อยก็เป็นความหวัง และเพื่อรอช่วงเวลานั้น ผมคงเลือกรักษาชีวิต ไม่มีเลือดสำรับดำรงชีพ ก็คงยอมกลายเป็นมนุษย์”

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine ทางลัด? ...เขาที่อยู่มาหลายปียังไม่รู้ คิดแล้วขำตัวเองยิ่ง
“คุณมาบ่อยจริงๆ ผมที่เป็นอาจารย์ที่นี่ยังไม่รู้เลยว่าตัดมาได้...”

ถ้าขอให้แมเดลีนพามาอีกหนจะเป็นไรไหมนะ เมื่อครู่ก็ไม่ทันสังเกตว่าเลี้ยวตรงไหน
(ปกติผมก็ไม่หลงนะ อยู่กับคุณแล้วหลงหาทางออกไม่เจอเลย— /อ้อทางลัด(...))

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine เขายิ้ม แต่ใจกลับคิดว่า นอกจากสาเหตุที่หล่อนเอ่ยมา ไปบ่อยก็คงเพราะเยี่ยมเจ้าของเรือนกระจกด้วย

วาเลนทีนมองต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ ยามราตรีที่มีแสงไสวจากดวงจันทร์ก็ยังพอให้เห็นสีเขียวๆ ของธรรมชาติ

"ครับ?" เขาหันไปมองแมเดลีนด้วยแววตากึ่งแปลกใจตกใจ "ไม่ได้ไปทางนี้นี่ครั--"

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine เขาหัวเราะ ถามว่าเบื่อไหม ห้องคหกรรมเหมือนห้องนอนมากกว่าห้องนอนเขาเสียอีก

"เรือนกระจกก็ดีครับ...เป็นที่ที่ผมไม่ค่อยได้แวะไปเลย" วาเลนทีนลูบคาง "แต่คุณน่าจะไปบ่อยสมัยเรียนใช่ไหมครับ"

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine “จะให้อร่อย เนื้อนวลเนียนก็ต้องยอมใช้เวลาเคี่ยวสักหน่อย” เขาก้าวขึ้นมาเสมอแมเดลีน
วาเลนทีนที่เดินคู่กับคนดังได้รับสายตาใคร่รู้และกังขาจากนักเรียนประปราย ไม่เว้นแม้กระทั่งบุคลากรด้วยกันเอง

“อยากไปตรงไหนเป็นพิเศษไหมครับ” เขาหันมาถาม เลิกคิ้ว

[🌒 LCVN Event @LCVN_Event]

สิ้นสุดเนื้อเรื่องในอีเวนท์ที่ 4

ขอขอบคุณผู้เล่นท���กท่าน หากมีข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

การโรลเพลย์ยังคงเก็บตกได้จนถึงวันที่ 23 พ.ค.ค่ะ 🖤

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine “จริงๆ บรรยากาศก็คล้ายเดิม การเปลี่ยนแปลงทำให้เกิดสิ่งใหม่ๆ แต่เหมือนน้ำผลไม้ที่ยังไม่แยกกากออก หรือซุปที่เรายังเห็นส่วนผสมลอยให้เห็นว่ามีอะไรบ��าง”

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine “แก้ตัวได้ไหมครับ...มันเป็นความไม่รู้ในครั้งแรกน่ะ” เขาแย้งเสียงอ่อย(?) “ครั้งต่อมาก็ไม่มีแล้วครับ”

วาเลนทีนผายมือเชื้อเชิญให้เจ้าหญิงเครเซลเดินนำหน้า แ��้วจึงเดินตาม ไม่ได้ทิ้งระยะ แต่ก็ไม่ได้เดินเสมอ ช่วงเวลาหลังเลิกเรียนไม่นาน ยังพอมีนักเรียนให้เห็นประปรายตามพื้นที่ต่างๆ +

[🌒 LCVN Event @LCVN_Event]

#LCVN4thEvent

...ครืนนนน!

หากมองไปบนท้องฟ้าที่ส่งเสียงคำราม คุณจะเริ่มพบกับรอยปริแตก

คล้ายกับมันเคยถูกจองจำในครอบแก้วอันเปราะบาง ที่ตอนนี้ไม่อาจยืนหยัดได้อีกต่อไป

คุณพบว่าเศษเสี้ยวของท้องฟ้าค่อย�� แตกสลายไปก่อนจะร่วงหล่นลงถึงพวกคุณ

แต่กระนั้น รอยแยกก็ยิ่งลุกลามมากขึ้นทุกที

[🌒 LCVN Event @LCVN_Event]

27/04 #LCVN4thEvent

Epilogue: https://t.co/XYh2yNhEGZ

- The story ends -

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine วาเลนทีนพยักหน้า ไม่มีร่องรอยแผลให้หล่อนเห็นแล้ว เขายิ้มตอบ
“หายหมดแ���้วครับ” แต่ทิ้งรอยจางๆ ไว้ใต้ร่มผ้า

“อยากเดินดูรอบๆ ไหมครับ ตอนนี้กับเมื่อ 20 ปีที่แล้วก็ไม่ค่อยต่างกันเท่าไรนะ”

[🌒 LCVN Event @LCVN_Event]

….

ในวันนี้ พวกคุณรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง #LCVN4thEvent

อาจเป็นความไม่สบายเนื้อ ไม่สบายตัว...หายใจไม่ทั่วท้อง คล้ายอากาศ���อบตัวเริ่มเหลือน้อยลงไป

บางที จุดจบอาจใกล้มาถึงแล้ว ?

แต่มันจะนำคุณไปที่ใด ไม่มีใครทราบได้

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine “ก็เป็นห่วงนี่ครับ”
เขามองกิริยาที่หล่อนทำแล้วยิ้มเอ็นดู แววตาสะท้อนรอยยิ้มยามเห็นอากัปกิริยาสำรวจ ทว่าไม่มีแผลหลงเหลืออยู่แล้วในยามนี้ ณ บริเวณที่แมดดี้สำรวจอยู่ (...)

เขาเงียบ เอียงศีรษะแล้วยิ้ม “ก็เป็นผมนั��นแหละครับ...)

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine เขาส่ายหน้าตอบคำถามสุดท้าย “ไม่หายครับ ไม่ว่าจะเวทหรือยา ไม่หายจนกว่าจะได้ดื่มเลือดจากพวกพ้องที่มาด้วยกัน”

“ขาดไม่ได้ และห้ามขาดนะครับ กินก็ต้องกินเต็มที่นะครับ” เขาย้ำเสียงหนัก เพราะเป็นเรื่องร้ายแรง

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine พวกเขาก็ยังเป็นเด็กนักเรียนอยู่” เขายิ้มแหย ก่อนจะตอบในสิ่งที่แมดดี้ถ��ม

“ความกระหายไม่ได้รับการเติมเต็ม ร่างกายภายนอกจะเริ่มแตกราน ปริแตกเหมือนกระเบื้อง” เขายิ้มบางๆ ยามนึกถึงสิ่งที่ตัวเองประสบเพราะความงก

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine “เท่าที่ได้นะครับ ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องให้เป็นเรื่องลำบากสำหรับคุณ” เขารีบบอก เพราะกลัวหล่อนจะทำให้มากอย่างที่ร้องขอไป

...วาเลนทีนลืมไปเสียแล้วว่า 20 ปีผ่านมา เหล่านักเรียนเติบโตไปตามเส้นทางของตนเอง พร้อมๆกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

“ผมลืมไป...พอเจอคุณแล้วก็อดเผลอคิดไม่ได้ว่า+

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine “เพราะตั้งแต่ตื่นมาก็หิวเร็วขึ้น แต่ละครั้งต้องดื่มให้เต็มที่... หากรั้งรอก็เกิดสิ่งที่เยียวยาด้วยวิธีปกติไม่หายเสียด้วย”

“คุณเองก็ต้องระวังเรื่องอย่าเว้นระยะห่างของการดื่มเลือดนานเกินไป” ทั้งน้ำเสียงและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “หากเกาะกลุ่มกันได้ก็เกาะกลุ่มกันไว้นะครับ”

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine เขาอมยิ้ม พลางนึกถึงสรรพคุณตัวเอง “ก็ดื่มเลือดผมเป็นชอตสุดท้าย เหมือนกินของหวานปิดท้าย แต่ถ้าเลี่ยงได้คงอยากเลี่ยงกัน ติดแต่ว่ามันจำเป็นจริงๆ ส่วนเรื่องยาก็คงต้องรบกวนคุณแล้วละครับ จะขอมาแบ่งให้คนอื่นในสถาบันด้วยได้ไหมครับ?” วาเลนทีนค้อมหัวเอ่ยด้วยเสี���งนุ่มนวล แล้วเล่าต่อ +

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine "มีครับ ตอนแรกก็ไม่แน่ใจกัน หลังจากนั้นก็มีสภาดื่มเลือดทุกๆ 2-3 วัน"

"คุณ��่ะแมเดลีน ลำบากหรือเปล่า เจอใครบ้างไหม" เขาผละออกมาเล็กน้อย เชยคางหล่อนขึ้น ก่อนจะใช้หลังนิ้วลูบผ่านแก้มแล้วทัดผมให้

แมเดลีนดูสง่างาม เธอดำรงตนได้อย่างปลอดภัยสินะ

[Valentin Achille @LCVN_Valen]

@LCVN_Madeleine (เหมือนโดนสอยด้วยหมัดฮุก...)

"มีพวกลูกอมที่ทำตุนไว้ตั้งแต่ครั้งก่อนนู้ ที่มีปัญหาเรื่องเลือดครับ ทำไว้เยอะมาก ไม่ค่อยได้กิน เก็บไว้เผื่อฉุกเฉินจริงๆ" เขาหัวเราะเบาๆ ไม่คิดว่ามันจะฉุกเฉินเอาจริงๆ ตอนนี้ "เก็บนานจนรสชาติไม่ได้เรื่องเลยทีเดียวครับ"
เขาคลอนหัวไปมา +