Fran(❁´◡`❁)

อัลเเตร์(เปลี่ยนชื่อในเเอคไม่ได้)
Altair De Beaufontaine |3 Y.

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

#LEF_Commu
💌❄️❄️

" เราคืออัลเเตร์ ไม่ว่าเราจะสวมเสื้อผ้าเเบบไหน เครื่องประดับเเบบใด หรือมาจากไหน เราก็คืออัลเเตร์ คุณค่าของคนไม่ได้ขึ้นอยู่กับอาภรเเละยศหรอกนะ”

"ถ้าเขาเห็นท่านเป็นอาทิตย์ เราจะเป็นเเสงให้ท่านเอง"

"สตรีไม่ควรจับดาบธนูหรือ? ตลกจริงเชียว"
--
Co/flirt is ok

[Freya D @FreyaD_LEF]

[ปิดเทอมฤดูหนาว]

ความรู้สึกที่หลากหลายแทรกซึมเข้ามาในห้วงหัวใจราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าหาฝั่ง ลมเย็นปะทะหัวใจที่ฟื้นฟูได้ไม่นานก็เผยรอยร้าวรานที่ไม่สามารถปกปิดได้อีกต่อไป

ร่างกายที่บอบบางสั่นสะท้าน รอยยิ้มที่สดใสแฝงความเจ็บปวด เหมือนดั่งดอกไม้ที่โรยราลงเมื่อเข้าสู่เหมันต์

[Lame et Fleur @LEF_Commu]

เสียงดนตรีรื่นเริงกระหึ่ม​กลบถ้อยคำครหา สีสัน​ประดับแต่งแต้มทั่วเขตโรงเรียน​ฉาบทับอิสรภาพ​ที่ถูกจำกัดลง สวมใส่หน้ากากไว้แล้วเพลิดเพลิน​ไปกับมหรสพอันดึงดูดสายตา​เถิด

ร้องเล่นจวบจนกว่าทุกความหมางใจจะจางไป

Event #LEF04
https://t.co/Ck9cQZDDHm

[Cartier de Lafayette 👑 @CartierLFY_LEF]

#LEF04 29 Winter

โคมไฟประดับส่องสว่างท่ามกลางแสงทิพากร เคล้าคลอเสียงบรรเลงขับขานท่วงทำนองแห่งความสุขสันต์

“หากบนกระดานมิได้มีเพียงสองฝ่ายที่มองเห็น..” บทสนทนาดังขึ้นจากมุมที่เงียบสงบ

•

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@CartierLFY_LEF (หวานๆเเบบนี้อย่าลืมเเกะเม็ดนะคะ🤟😌)

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

(เงาหรือเรา ท่านทั้งหลายเเยกออกหรือไม่ใครคือตะวันใครคือพระจันทร์)

[Alistair(Low energy) @Alistair_LEF]

#LEF04

เราคือเงาสะท้อนจากกระจกใส
สองสิ่งต่างขั้วแต่เกี่ยวพัน
แสงส่องสะท้อนจุดหมาย
นั่นคือเธอ นั่นคือฉัน
เราคือหนึ่งในตัวตนและวิญญาณ
จะอยู่คู่เคียงกันไม่แยกไกล
*⁠.⁠✧
หน้ากากอันใดนำมาปกปิด
มิอาจคิดเปลี่ยนฤทธิ์ไฉน
ดอกไม้งามอยู่ป้องไกล
กลบกลิ่นไว้ด้วยเพชรา
*⁠.⁠✧

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@Alistair_LEF (ให้ใจ🤟🤟🤟)

[Alistair(Low energy) @Alistair_LEF]

#LEF04

เราคือเงาสะท้อนจากกระจกใส
สองสิ่งต่างขั้วแต่เกี่ยวพัน
แสงส่องสะท้อนจุดหมาย
นั่นคือเธอ นั่นคือฉัน
เราคือหนึ่งในตัวตนและวิญญาณ
จะอยู่คู่เคียงกันไม่แยกไกล
*⁠.⁠✧
หน้ากากอันใดนำมาปกปิด
มิอาจคิดเปลี่ยนฤทธิ์ไฉน
ดอกไม้งามอยู่ป้องไกล
กลบกลิ่นไว้ด้วยเพชรา
*⁠.⁠✧

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@LHeloise_LEF "เพื่อพบเจอกัน"

บรรจงหั่นเนื้อให้เป็นคำ กัดกินเต็มปากในตอนนี้คงไม่ดีกับผงประทินโฉมที่ผัดมาเป็นเเน่
"ไว้เลดี้หาเราไม่เจอก็มา ณ ที่เเห่งนี้ดูสิคะ ยังไงก็เจอ"

เห็นเเขกอร่อยก็พลอยอร่อยไปด้วย หยิบเเก้วไวน์ที่ร้านจัดเตรียมขึ้นมาจิบ

"เลดี้เอโลอิสคิดยังไงกับการเปลี่ยนอำนาจคะ?"

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

[ณ คฤหาสน์โบฟอนเทน]
(โรลปิด📍)
ในวันที่หิมะโปรยปรายจนพื้นดินไร้ซึ่งสีประดับประดา มีเพียงสีขาวจากเหมันต์ ในวันที่หนาวเหน็บเช่นนี้ อัลเเตร์ได้เเต่มองที่ประตูทางเข้าของบ้าน รอผู้มาเยือนที่หวังจะมาเพิ่มสีให้จิตใจนิ่งสงบ มีความฉูดฉาดขึ้นมาบ้าง
"หิมะใกล้จะหยุดตกเเล้วสิ"
@LHeloise_LEF

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@LHeloise_LEF ได้ยินคำชมก็หันไปมองพ่อครัวที่เฝ้ามองเเขกผู้มาเยือน เธอตักชิมตามเป็นสัญญาณว่าซุปนี้ช่างถูกปากยิ่ง

"ใช่ไหมคะ ซุปที่ได้เครื่องเทศจากพื้นที่เเละนมวัว จะหอมมัน ทานได้เรื่อยๆ"

"ซุปนี้ ร้านนี้ใช้ต้อนรับเเขกจากเเดนไกล เเละหวังว่าเขาจะกลับมาอีก ณ ที่เเห่งนี้จึงจะมีคนเยอะเป็นพิเศษ"

(+)

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@LHeloise_LEF "การโอบกอดกันน่ะ"

"เลดี้ต้องลองโอบกอดกับใครสักคน จะรู้ว่าอากาศหนาวเเค่ไหนก็อบอุ่นชวนให้ผ่อนคลาย"

ผละตัวออกหันไปมองอาหารที่วางยังบนโต๊ะ เหลือบมองสีหน้าที่ดูสดใสเเม้ความหมายในหัวของเธอจะต่างออกไปจากที่สื่อเล็กน้อย

"ลองชิมซุปสิค่ะ อร่อยนะ"

จัดเเจงช้อนส้อมให้ นั่งมองเเขก

[𝐀𝐝𝐫𝐢𝐞𝐧 @AdrienDV_LEF]

- 𝓥𝓮𝓲𝓵 𝓸𝓯 𝓦𝓲𝓷𝓽𝓮𝓻 -
ม่านหมอกแห่งฤดูหนาว

Winter 17XX
Part of story 4/?

⚠️TW. & CW.⚠️
Physical abuse, Domestic violence, Blood, Death

ฤดูหนาวที่โหดร้ายครอบคลุมคฤหาสน์วาลัวส์อย่างหนาแน่น เกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนเกาะบานหน้าต่างและหิมะปกคลุมไปทั่วบริเวณ ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ที่เคยมีชีวิตชีวาตอนนี้เย็นยะเยือก อีกทั้งยังถูกปิดกั้นด้วยการปรากฏตัวของลอร์ดโดมินิกที่ใกล้เข้ามา อองเฌลีครู้สึกได้ตั้งแต่การก้าวเท้าเข้ามาในบ้านของเขา .. ชายผู้นั้นเป็นคนที่มีอำนาจ แต่ภายใต้คำพูดที่นุ่มนวลและแววตาเย็นชาของเขามีบางอย่างที่มืดมนกว่านั้นมาก ความหมกมุ่นของเขาที่มีต่อเดลฟีน ความกลัวในดวงตาของเธอเมื่อเธอพูดถึงเขาและความทุกข์ของเอเดรียน ล้วนส่งผลต่อใจของสาวใช้คนนี้อย่างหนัก

เอเดรียนไม่เคยขอความช่วยเหลือโดยตรง แต่อองเฌลีครู้จักเขาดีกว่าใคร เธอเห็นความตึงเครียดที่อยู่บนบ่านั้น วิธีที่เขากำมือแน่นเมื่อลอร์ดโดมินิกอยู่ใกล้ ๆ และความเจ็บปวดในดวงตาของเขาเมื่อเขาเห็นน้องสาวของตนหวาดกลัว รอยยิ้มไร้เดียงสาของเธอจางหายไปตามวันและเวลา ถูกแทนที่ด้วยแววตาแห่งการยอมจำนน นี่ไม่ใช่แค่การหมั้นหมายธรรมดา นี่คือโทษจำคุกตลอดชีวิต และอองเฌลีคไม่สามารถยืนเฉยและปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้

เธอได้ยินมากกว่าที่ควร

คืนหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังหยิบผ้าปูที่นอนจากห้องพักคนรับใช้ เธอหยุดที่ประตูห้องพักชั่วคราวของลอร์ดโดมินิก เสียงของเขาเย็นชาและมีอำนาจ สะท้อนก้องไปทั่วผนังบางๆ

“ตระกูลวาลัวส์จะตกอยู่ในมือของฉัน เมื่อเดลฟีนเป็นของฉัน อิทธิพลของพวกเขาจะพังทลาย”

“หืม?..

“เอเดรียน? เด็กนั้นไม่มีอำนาจ และถ้าเขากลายเป็นตัวกวนใจนัก.. ฉันก็มีวิธีจัดการกับมัน”

อองเฌลีคยืนนิ่งแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงเมื่อความร้ายแรงของสถานการณ์เริ่มกดดัน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเดลฟีนเท่านั้น ลอร์ดโดมินิกตั้งใจที่จะฉวยทุกอย่างของครอบครัววาลัวส์ไป

—อำนาจ อิทธิพล และศักดิ์ศรี เอเดรียนจะต้องแตกสลาย ครอบครัวของเขาจะพังทลาย

ความรู้สึกนั้นยังคงเผาไหม้อยู่ในตัวเธอ เธอไม่สามารถบอกเอเดรียนได้ ความขัดแย้งระหว่างความภักดีต่อครอบครัวของเขาและความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะปกป้องเดลฟีน หากเขารู้ .. เขาอาจกระทำการอย่างไม่รอบคอบ และนั่นอาจทำให้เขาตกอยู่ภายใต้เป้าหมายของโดมินิกโดยตรง

แต่อองเฌลีคสามารถทำได้, เธอผ่านประสบการณ์มามากพอที่จะรู้ว่าแม้แต่คนรับใช้ก็มีอำนาจได้หากเธอใช้มันอย่างชาญฉลาด

————————————————

เย็นวันนั้น ขณะที่หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก อองเฌลีคก็เดินตามถนนที่เงียบสงบในปารีส เธอสวมชุดคลุมที่มืดมิดและได้พบกับคนรู้จักเก่าๆ ซึ่งเป็นคนที่ติดหนี้บุญคุณเธอ คนที่รู้วิธีจัดการเรื่องบางเรื่อง เป็นพวกใต้ดิน

หนึ่งในนั้น เพื่อนเก่าของเธอชื่อฌาคส์ เคยทำงานเป็นคนรับใช้ให้กับตระกูลวาลัวส์มาก่อน ก่อนจะย้ายไปอยู่ในกลุ่มที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงนัก

“ลอร์ดโดมินิกมีแผนไกลเกินกว่าคุณหนูเดลฟีน”

อองเฌลีคกระซิบ ลมหายใจของเธอพร่ามัวเพราะความหนาวเย็น

“เขากำลังวางแผนที่จะทำลายตระกูลวาลัวส์จากภายใน”

ฌาคส์ซึ่งตอนนี้เป็นผู้ให้ข้อมูลมากประสบการณ์หรี่ตาลง

“ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเขา.. แล้วคุณมีแผนอะไร?”

“ฉันต้องหาทางพาเดลฟีนออกจากที่นี่ให้ได้”

อองเฌลีคพูดอย่างหนักแน่น เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยเพราะภาระหน้าที่ของเธอ

“เธอเป็นกุญแจสำคัญ หากเราสามารถพาเธอออกจากมือเขาได้ อิทธิพลของเขาที่มีต่อครอบครัวก็จะอ่อนลง”

ฌาคส์พยักหน้า

“ฉันจะดูให้ แต่คุณต้องระวัง ถ้าโดมินิกรู้เรื่องนี้-...”

“ฉันรู้” อองเฌลีคตอบ “แต่ฉันไม่สามารถอยู่เฉย ๆ โดยที่ไม่ทำอะไรได้”

————————————————

หลายวันผ่านไป บรรยากาศในคฤหาสน์กดดันมากขึ้นราวกับว่าผืนกำแพงเองต่างกำลังกลั้นหายใจ การปรากฏตัวของลอร์ดโดมินิกครั้งนี้ทำให้เขากลายมาเป็นผู้อาศัยชั่วคราว, ดวงตาของเขาเฝ้าดูและเหมือนจะคาดคะเนแผนการตลอดเวลา แต่ถึงกระนั้นการเคลื่อนไหวของอองเฌลีคนั้นระมัดระวัง เธอทำหน้าที่ของเธอต่อไปโดยรวบรวมข้อมูลอย่างเงียบๆ วางแผนหาวิธีช่วยเดลฟีนหลบหนีก่อนที่จะสายเกินไป

จากนั้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่หิมะกำลังตกหนักและลมพัดแรงปะทะกับผนังคฤหาสน์ อองเฌลีคได้ยินอะไรบางอย่างที่ทำให้เสียวสันหลัง เธอทำความสะอาดอยู่ใกล้ห้องทำงานของลอร์ดโดมินิก เสียงของเขาดังลอดผ่านประตูที่ปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

“ทุกอย่างกำลังจะเตรียมพร้อมแล้ว”

เขากล่าวอย่างใจเย็น

“และเมื่อการแต่งงานเสร็จสิ้น ฉันจะกำจัดใครก็ตามที่ขวางทางฉัน ไม่ว่าจะเป็นเอเดรียน พ่อของเขา หรือแม้แต่สาวใช้ที่ชอบสอดรู้เรื่องของคนอื่น”

หัวใจของอองเฌลีคเต้นแรง..

เขารู้ เขารู้ว่าเธอกำลังต่อต้านเขา

————————————————

คืนนั้น อองเฌลีคไม่เสียเวลา เธอต้องรีบดำเนินการ เธอส่งข้อความด่วนถึงฌาคส์เพื่อจัดการให้เดลฟีนถูกพาตัวไปยังที่ปลอดภัย การหลบหนีของเด็กสาวคงจะเป็นความหวังสุดท้าย ถ้าเธอสามารถช่วยเดลฟีนออกมาได้ก่อนที่การหมั้นหมายจะเป็นทางการ แผนของลอร์ดโดมินิกก็คงพังทลาย
..
.

แต่ลอร์ดโดมินิกได้คาดเดาการเคลื่อนไหวของเธอไว้แล้ว

ขณะที่อองเฌลีคค่อย ๆ แอบออกจากคฤหาสน์ภายใต้ความมืดมิด ก็มีร่างหนึ่งแอบซ่อนอยู่ในเงามืด เธอไปไม่ไกล มือของอีกฝ่ายปิดปากเธอไว้ และเธอก็ถูกดึงเข้าไปในรถม้าที่รออยู่ก่อนหน้าแล้ว ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านไปทั่วเส้นเลือดของเธอขณะที่เธอดิ้นรน แต่แรงที่รั้งเธออยู่นั้นแข็งแกร่งเกินไป ผู้จับกุมไม่ได้พูดอะไรเลยในขณะที่รถม้าแล่นด้วยความเร็วสูงบนถนนที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ห่างไกลจากความปลอดภัยของคฤหาสน์วาลัวส์

————————————————

พวกเขาพาเธอไปที่ทุ่งหญ้ารกร้างที่ตอนนี้ถูกพายุหิมะปกคลุมเป็รสีขาวโพลนสุดตา

เงียบสงัด, ความหนาวเย็นที่ขมขื่นกัดกินผิวหนังของเธอขณะที่ร่างของหญิงสาวถูกเหวี่ยงออกจากรถม้า เข่าของเธอกระแทกกับพื้นดินที่เป็นน้ำแข็ง อองเฌลีคเงยหน้าขึ้น ลมหายใจของเธอหอบถี่ขณะที่ใบหน้าของลอร์ดโดมินิกปรากฏขึ้นในสายตา รอยยิ้มเย็นชาของเขาส่งความหนาวเย็นที่ลึกกว่าอากาศในฤดูเหมันต์

“เธอควรอยู่ในที่ของเธอ” เขากล่าวอย่างแผ่วเบาอย่างดูเยาะเย้ย

“คิดจริงๆ เหรอว่าสาวใช้ต่ำต้อยแบบเธอจะเอาชนะฉันได้”

แต่เสียงของอองเฌลีคไม่สั่นคลอน

“ฉันทำในสิ่งที่ต้องทำ และฉันจะไม่ยอมให้คุณมาทำลายครอบครัวนี้!”

รอยยิ้มของลอร์ดโดมินิกจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเฉยเมยที่ดูโหดร้าย

“สุนัขที่แสนภัคดี, แต่ตอนนี้... เกมของคุณจบลงแล้ว”

ด้วยการโบกมือเพียงครั้งดียว ชายทั้งสองก็ก้าวไปข้างหน้า อองเฌลีคแทบไม่รู้สึกถึงแรงกระแทกที่ศีรษะของเธอเลย ความมืดกลืนกินเธอขณะที่เธอล้มลงในหิมะที่หนาวเย็น

————————————————

...
.
.
.
.
.

สายลมแห่งความปวดร้าว
ยังคงพัดพาเหล่าถ้อยคำในบางคราว
พายุหมุนแห่งความฝันยังคงพัดถ้อยคำล้มลง
เธอฟังเสียงอื่นในสำเนียงอันระทมขมขื่น
...
..
.

เสียงลมพัดหอนดังไปทั่วทุ่งโล่ง พายุฤดูหนาวรุนแรงพัดวนรอบตัวอองเฌลีคขณะที่เธอนอนอยู่บนหิมะ รถม้าหายไปในพายุนานแล้ว ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังกับค่ำคืนที่หนาวเหน็บ เธอแทบจะขยับตัวไม่ได้ แขนขาชาจากความหนาว และจิตใจของเธอพร่ามัวจากการถูกตีที่ศีรษะ

จากนั้น เธอก็รู้สึกได้—ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ด้านข้างของเธอ

ลูกน้องคนหนึ่งของลอร์ดโดมินิกยืนอยู่เหนือเธอ ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยพายุ แต่แสงของประกายเหล็กเงินนั้นชัดเจน เขาแทงใบมีดเข้าไปในตัวเธออย่างแรง ทิ่มแทงที่หน้าท้องของเธอ ความตกใจทำให้เธอหายใจไม่ออก เสียงหายใจหอบถี่ดังออกมาจากริมฝีปากของเธอ ขณะที่ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ในชั่วขณะ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดลง โลกที่อยู่รอบตัวเธอช้าลง ขณะที่เลือดเริ่มซึมออกมาจากบาดแผล อุ่นขึ้นท่ามกลางความหนาวเย็นของหิมะที่กัดกินร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง เธอนกมือขึ้นแตะข้างตัวโดยสัญชาตญาณ มือที่สวมถุงมือของเธอเต็มไปด้วยเลือดสีชาดอย่างรวดเร็ว

หิมะสีขาวรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มและกระจายออกราวกับเป็นเถาไม้เลื้อย

..ราวกับว่าพื้นดินกำลังพยายามดูดซับชีวิตที่ไหลออกจากตัวเธอ ลมหายใจของเธอเริ่มแผ่วเบา อากาศเย็นจัดแผดเผาปอดของเธอ การหายใจออกแต่ละครั้งส่งไอระเหยเข้าไปในยามค่ำคืน เปราะบางและผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับชีวิตของเธอ

อองเฌลีคพยายามเคลื่อนไหวเพื่อดันตัวเองขึ้น แต่กำลังของเธอเริ่มหมดลง การมองเห็นของเธอพร่ามัวในขณะที่น้ำตาผสมกับเกล็ดหิมะบนแพขนตา, ความคิดของเธอล่องลอยไปที่เอเดรียน เดลฟีน และครอบครัวที่เธอพยายามปกป้องมาอย่างยากลำบาก เธอต่อสู้เพื่อพวกเขาด้วยทุกสิ่งที่เธอมี แต่ตอนนี้...

ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มเมื่อความอบอุ่นของเลือดของเธอเริ่มจางหายไป ความเย็นของหิมะคืบคลานเข้าไปในกระดูก ความเจ็บปวดทุเลาลง ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกชาหนัก ๆ ที่โอบกอดเธอราวกับอ้อมกอด ดึงเธอให้จมลึกลงไปในความมืด

....
..
.
.
.
.

เธอไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นหรือผืนหิมะอีกต่อไป ความรู้สึกเดียวที่เหลืออยู่คือจังหวะการเต้นของมีดที่ยังฝังอยู่ในด้านข้างของเธอ และเสียงหัวใจที่เต้นช้าลงอย่างสม่ำเสมอ แต่ละจังหวะก็อ่อนลงเรื่อยๆ

เปลือกตาทั้งสองข้างของเธอกระพริบช้า ๆ เมื่อลมหายใจของเธอหมดลง

เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของเอเดรียน เด็กชายที่เธอเลี้ยงดู ปกป้อง และรักราวกับว่าเป็นลูกของเธอเอง เธอหวังว่าเขาจะให้อภัยเธอที่ไม่บอกเขา แม้ว่าเธอจะรู้ว่านั่นก็เพื่อปกป้องเขาให้ปลอดภัย รอยยิ้มอันอ่อนโยนปรากฏบนริมฝีปากของเธอเป็นครั้งสุดท้ายขณะที่หญิงสาวกำลังจินตนาการถึงเขาที่ยืนหยัดอย่างมั่นคง เหมือนอย่างที่เขาทำเสมอมา แม้กระทั่งเมื่อเผชิญกับทุกสิ่งที่ลอร์ดโดมินิกทำ

มือของเธอซึ่งยังเปื้อนเลือดอยู่ นิ้วของเธอสั่นกระตุกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหยุดนิ่งสนิท นัยน์ตาสีฟ้าสว่างค่อย ๆ หมองลงจนไม่เหลือเงาสะท้อนในนั้นอีกต่อไป

..
.
พายุโหมกระหน่ำรอบตัว, แต่ในขณะนั้นเอง อองเฌลีคก็รู้สึกสงบสุข เธอได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างที่มีให้กับคนที่เธอรัก และแม้ว่าร่างกายของเธอจะถูกหิมะกลืนกินในไม่ช้า

“ขอโทษนะคะ ..”

...ขอโทษที่ฉัน .. ไม่ได้บอกลาคุณเลย
..

.. ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ

.. คุณหนู

...
..
.

[Lame et Fleur @LEF_Commu]

[สถานการณ์ภายในคอมมู]

• สภาพสังคมโดยรอบ
• มาตรการใหม่

[𝐀𝐝𝐫𝐢𝐞𝐧 @AdrienDV_LEF]

บันทึกของ Angélique Dumont
แม่บ้านและที่ปรึกษาส่วนตัวของเอเดรียน เดอ วาลัวส์

[ 16th winter ]

บรรยากาศในคฤหาสน์เริ่มเต็มไปด้วยความอึดอัด และฉันสัมผัสได้เลย .. ทุกทางเดินที่สะท้อนเสียงก้อง ตั้งแต่ลอร์ดโดมินิกก้าวเท้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่มีอะไรถูกต้องเลย ชื่อของวาลัวส์ ครั้งหนึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์ของความสง่างามและความซื่อสัตย์ ตอนนี้กลับรู้สึกแปดเปื้อนไปด้วยการปรากฏตัวของเขา ฉันเฝ้าดูครอบครัวนี้มาหลายปี เห็นเด็ก ๆ เติบโต และไม่เคยเห็นความวุ่นวายเช่นนี้มาก่อน ฉันรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นว่าคฤหาสน์ที่พวกเขาเรียกว่า บ้าน หลังนี้เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ตอนนี้ปกคลุมไปด้วยความลับและการตัดสินใจที่ขมขื่นและเย็นชา

พ่อแม่ของเอเดรียน... ฉันแทบจำพวกเขาไม่ได้เลย ลอร์ดและเลดี้ผู้เย่อหยิ่งและฉลาดหลักแหลม ตกอยู่ในความเข้าใจผิดบางอย่าง เชื่อว่าการหมั้นหมายระหว่างเดลฟีนและลอร์ดโดมินิกครั้งนี้จะรักษาอนาคตของเราไว้ได้ พวกเขาจะไม่เห็นสิ่งที่ฉันและผู้ที่มีสามัญสำนึกมองเห็นได้อย่างไร?.. นอกเสียจากกระหายอำนาจและสินทรัพย์ร่วมกัน ทั้งที่จนะกูลเรามั่งคั่งมาจากรุ่นสู่รุ่น ..

ลอร์ดโดมินิกไม่ใช่คนที่จะไว้ใจได้ ไม่ต้องพูดถึงการมอบชีวิตให้กับคุณหนูเดลฟีนผู้แสนหวาน ชายคนนี้เป็นงูพิษที่มีดวงตาที่ร้อนผ่าว มีความปรารถนาที่จะครอบครอง รอยยิ้มของเขาเป็นเพียงภาพลวงตา คำพูดของเขาเต็มไปด้วยพิษ และฉันเชื่อว่าคุณหนูเอเดรียนก็รู้เรื่องนี้

ฉันกลัวแทนเดลฟีน..
แต่เอเดรียนต่างหากที่น่ากังวลมากกว่าใคร

เด็กชาย—ไม่สิ ชายหนุ่ม—ที่ฉันเฝ้าดูมาตั้งแต่เขาสูงไม่ถึงเข่าของฉัน ไม่เคยต้องแบกรับภาระหนักขนาดนี้มาก่อน เขาพยายามแบกรับภาระทั้งหมด เขาต่อสู้กับมันอย่างเงียบๆ แต่ฉันรู้จักเขาดีเกินไป หัวใจของเขาแตกสลายเมื่อเห็นน้องสาวของเขาถูกจูงลงไปในหลุมที่มืดมิด และความโกรธของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นเมื่อเขารู้ว่าเขาไม่สามารถหยุดมันได้

ฉันเห็นมัน..เมื่อวาน , ในวันที่เขายืนอยู่ต่อหน้าพ่อของเขา คัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ด้วยไฟและศักดิ์ศรีที่ลูกชายควรมี แต่ก็ไร้ประโยชน์ คำพูดของเขาแม้จะไพเราะแต่ก็ไม่มีใครสนใจ

และเมื่ออารมณ์ของท่านเค้าท์พลุ่งพล่านจนเกือบจะยกขึ้นทำร้าย หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น ฉันทนอยู่เฉยไม่ได้ และฉันก็ทำอย่างนั้น

ฉันแทรกตัวเองไว้ตรงกลางระหว่างพวกเขา รู้สึกหัวใจเต้นแรงในอก ฉัน อองเฌลีค ดูมองต์ ผู้เลี้ยงดูเอเดรียนเหมือนลูกในไส้ของตัวเอง ไม่สามารถปล่อยให้เขาเผชิญกับความโกรธแค้นนั้นเพียงลำพัง พ่อของเขาโกรธจัด แต่ฉันไม่สามารถปล่อยให้เขาทำร้ายเอเดรียนได้ ไม่ใช่เอเดรียนของฉัน ..

ฉันวิงวอน อ้อนวอนให้เขาเห็นเหตุผล เพื่อสงบอารมณ์ของเขา แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรสามารถเจาะทะลุความบ้าคลั่งที่ลงมาบนตัวเขาได้เลย

เอเดรียนแม้จะหวาดกลัวแต่ก็ยืนหยัด ฉันไม่เคยภูมิใจในตัวเขามากไปกว่านี้ เขายืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่ยอมลดละในการปกป้องน้องสาวของเขา และฉันเห็นในดวงตาของเขาว่าเขาจะไม่ทอดทิ้งเดลฟีนไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อครอบครัวของพวกเขากำลังจะหันหลังให้กับพวกเขา ? พ่อของเขา แม่ของเขา ... พวกเขาเชื่อมั่นว่าการหมั้นหมายครั้งนี้คือคำตอบสำหรับปัญหาทั้งหมดของเรา แต่พวกเขาคิดผิด ใครๆก็รู้ดี

คฤหาสน์หลังนี้ดูหนาวเหน็บและไม่ใช่แค่ฤดูเหมันต์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเท่านั้น แต่ยังเป็นความหนาวเย็นของอนาคตที่ฉันหวาดกลัวอีกด้วย อนาคตที่ไฟในตัวเอเดรียนดับลงด้วยน้ำหนักของความผิดพลาดของครอบครัวนี้ แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น หากฉันช่วยได้

ฉันจะดูแลเขาต่อไป เพื่อปกป้องเขาให้ดีที่สุด ฉันเป็นหนี้เขาอย่างมาก แม้ว่าเขาจะรักและเอาใจใส่ฉันมาตลอดหลายปี เขาอาจไม่ใช่ลูกโดยสายเลือดของฉัน แต่ในใจของฉัน เขาจะเป็นเด็กที่ฉันเลี้ยงดูมาเสมอ คนที่ไว้วางใจให้ฉันดูแลความฝันและความกลัวของเขา

ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ ฉันจะอยู่เคียงข้างเขา พวกเขาสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้ และหากฉันต้องเผชิญหน้ากับลอร์ดโดมินิกด้วยตัวเอง ก็ปล่อยให้เป็นไป ฉันผ่านพ้นพายุมามากมายในคฤหาสน์หลังนี้ และฉันจะผ่านพ้นพายุร้ายนี้ไปด้วยเช่นกัน

ขอสวรรค์ประทานความแข็งแกร่งแก่เรา
อนาคตอาจไม่แน่นอน
แต่ฉันจะไม่หยุด จนกว่าคุณหนูทั้งสองจะปลอดภัย

— อองเฌลีค ดูมองต์

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@LHeloise_LEF เเต่สนามในรูปเเบบอื่นอาจไม่เเน่ วางมือเนียนไว้ทาบอีกคน ขมวดคิ้วสังเกตก่อนยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ

"นิ้วเรายาวกว่าเเบบนี้ คงโอบรัดเลดี้ได้ดีเลยค่ะ"

"เนอะ"

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@LHeloise_LEF "เราชอบมือเเบบนี้ เเม้จะเล็กเรียวเเต่ก็หนาเเละมั่นคง"

เเบมือตัวเองที่นุ่มเเต่ก็ไม่นิ่มจนเกินไป ปลายนิ้วด้าน มีรอยบาดเล็กน้อย เทียบมือขาวตรงหน้า เเล้ววางทาบลง

"มือเรายาวกว่า"

"คงมีสักวันที่เราคงได้เทียบว่าดาบใครเร็วกว่า"

นึกภาพก็อาจจะรู้ผล เลดี้ตรงหน้านั้นช่ำสนามกว่าเธอ
(+)

[𝓙𝓮𝓪𝓷 @chevalier_lef]

#Jean_Story03
[16th Winter]
09.18 a.m.

หากว่าการไกลห่างนั้นเป็นไปเพื่อสิ่งใดก็ตามที่จะได้หวนคืนมาพบกับรอยยิ้มที่แสนคิดถึง
.
.
.
เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมแม่ถึงเอาแต่แสดงความเสียใจ
ในขณะที่เขาโกรธเกรี้ยวราวกับเป็นบ้าอยู่คนเดียว

[Full : https://t.co/M2pSV8G0Mj]

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@LHeloise_LEF "สำหรับคนอื่นเราไม่ทราบ เเต่สำหรับเราเลดี้ที่จับดาบเเละฟันเป้าหมายโดยไม่รีรอนี้สิ ถึงเรียกว่างดงาม"

"เฉกเช่นเสือที่วาดกรงเล็บลงบนต้นไม้ นั้นก็คืองานศิลปะ"

ริมฝีปากฉีกยิ้ม สายตาจ้องไปที่คู่สนทนา สีเเดงมันช่างดึงดูดใจดีจริง

"ขอดูมือหน่อยได้ไหมคะ"

มือบางสีขาวนวลยื่นขอมือตรงหน้า

[Fran(❁´◡`❁) @LEF_Altair]

@LHeloise_LEF "ใช่ค่ะ เราชอบหนีท่านเเม่ตอนที่ท่านจะสอนเต้นมาทานมื้อเที่ยง ณ ที่เเห่งนี้ประจำ"

ยกเเข้งยกขาอะไรนั้น เธอเต้นได้ตั้งเเต่5ขวบ จะเรียนไปมากกว่านี้คงจะอรชรอ่อนเเอ่นเกินไป

เข้าไปนั่งโต๊ะมุมสุดที่มีเพียงเเสงไฟจากเขียนที่นำทางความสว่าง

"พวกเราขอขนมปังเนย เเละซุปพิเศษ เนื้อพิเศษ"

(+)