İş arkadaşım, bilgisayarımı kullanırken yanlışlıkla maaş bordromu gördü.
Ertesi sabah benimle konuşmayı kesti. Onu kırdığımı düşündüm.
Üç gün sonra, ofisin mutfağında önüme çıktı.
İş arkadaşım: “Ne zamandır bu kadar yüksek maaş alıyorsun?”
Ben: “Ne demek istiyorsun?”
İş arkadaşım: “Maaşını gördüm. Benim kazandığımın neredeyse iki katını alıyorsun. Oysa iki yıldır aynı işi yapıyoruz.”
Ben: “Maaşlarımızın farklı olduğunu bilmiyordum.”
Öfkeyle yanımdan uzaklaştı.
O öğleden sonra, maaşlarımız arasındaki farkı şikâyet etmek için insan kaynaklarına gitti.
İkimiz de bir toplantıya çağrıldık.
İnsan kaynakları: “Maaşlarınız farklı çünkü işe başlarken farklı sözleşmeler imzaladınız.”
İş arkadaşım: “Ama aynı işi yapıyoruz!”
İnsan kaynakları: “İkiniz de işe başlarken sözleşmelerinizi kabul ettiniz.”
İş arkadaşım bana döndü.
İş arkadaşım: “Yani benden daha fazla maaş aldığını biliyordun?”
Ben: “İnan bana, gerçekten bilmiyordum.”
Toplantı sona erdi. Her şeyin kapandığını düşündüm.
Ama sonraki hafta, hiç beklemediğim bir şey oldu…
Arkadaşlar bu arabayı almayı düşünüyorum ama açıkçası arabalar konusunda çok fazla bilgim yok 🥹
Kullanan ya da bu arabadan anlayan var mı?
Sizce alınır mı, yakıtı ve bakımı nasıl ? Sonradan pişman
olmak istemiyorum
Yoksa bu fiyatlara daha rahat, sorunsuz ve kullanışlı başka bir araba mı önerirsiniz ?
Bir türlü karar veremiyorum 🤷🏻♀️
Hem aklım bu arabada hem de kullananların yorumlarını duymadan adım atmak istemiyorum fikirlerinizi merak ediyorum 👀
Every Christmas for twelve years, my Aunt Patricia has given me a hand-knitted jumper in a slightly different shade of mustard. I've worn none of them. I say "I love it!" and slide it under my bed in a box labelled "Later."
Last month I decided to be brave and took all twelve to a charity shop. The volunteer, a tiny woman in a lanyard, unfolded the first one and went completely still. "Where did you get this?" she asked. I said, "My aunt." She turned it over and checked the collar, and her hands were shaking. "Does she know what this is?"...
I found a voicemail on my dead husband's phone that was dated yesterday.
The phone had been off for two years. I only charged it to save his photos.
It was 14 seconds long. I pressed play.
His voice said, "Don't take the highway tomorrow. Please. Just trust me."
I told myself it was a glitch. A corrupted file. Nothing more.
But the next morning, I took the back road anyway.
At 8:40, I heard sirens. A truck had jackknifed on the highway, right where I would have been.
I went home and played the voicemail again.
This time it was 15 seconds long. A new line at the end: "Thank you for listening this time."