ᴛᴀʟɪʏᴀʜ

“ Know the loom. Be the stone “ # LoLRP #RPTH KEEP & PARODY

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

“โลกของเราคือผ้าทอ และทุกชีวิตก็คือเส้นด้ายหลากสีสัน แต่ละสีทำให้ผ้าทั้งผืนงดงามยิ่งขึ้น…”

🪨ᴛᴀʟɪʏᴀʜ | ᴛʜᴇ sᴛᴏɴᴇᴡᴇᴀᴠᴇʀ🪨

ʙᴏᴛ ғᴏʀ ʀᴏʟᴇ ᴘʟᴀʏ
ɴᴏᴛ ᴏғғɪᴄɪᴀʟ ᴀᴄᴄᴏᴜɴᴛ
ᴍᴇɴᴛɪᴏɴ,ᴅᴍ ᴏᴋ

สามารถติชมได้ทุกช่องทาง

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima “ไม่ ไม่เป็นไร…เจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก ข้าผิดเองที่ทำให้เจ้าเข้าใจผิด…“

นางส่ายหน้า เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องคิดมากไป

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

นางเพียงแค่เอียงคอ นึกสงสัยในคำพูดพลางนึกย้อนว่าในอดีตเคยได้ยินเสียงอื่นรึไม่ แต่ก็ปัดมันทิ้งไปเสียก่อน

“อื้ม ข้าก็คิดว่าเจ้าคงไม่ได้พูดจริง” เสียงหัวเราะเบาๆ

“ตอนนี้? ข้าว่างอยู่นะ…ทำไมเหรอ?”

[𝐊𝐚𝐢'𝐬𝐚 @GirlInShurima]

ข้ายักไหล่

"มันอาจจะเคยส่งเสียงประหลาดๆ แต่เชื่อเถอะนั่นไม่ใช่เสียงของมัน"

ไม่อยากจะคิดว่ามันจริง แต่บางครั้งพอร์ตนี่ก็พ่นตัวอะไรแปลกๆที่ใช้ลิ้นจับแมลงเป็นอาหารออกมา

"..."

เอาล่ะ ข้ารู้ว่านางไม่ได้หมายถึงเสียงนั้น

"... ข้าล้อเล่นน่ะ"

ข้ายิ้มอ่อนให้นาง

"เจ้าพอจะมีเวลามั้ย?"

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima “…ไม่ๆ! ข้าหมายถึง—ข้าไม่ได้หมายความว่าเจ้าอันตรายนะ! เป็นเรื่องที่ดีต่างหากที่เจอเจ้า—”

นางรีบปฏิเสธทันที ไม่เลย นางไม่ได้คิดว่าไคสะนั้นอันตรายแต่อย่างใด

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima นางพยักหน้าเบา ๆ เมื่อได้ยินดังนั้น รอบ ๆ ค่ายของเธอก็ไม่มีอันตรายที่คุกคามมานอกจากพายุทราย

ในตอนนี้น่ะนะ…

“ให้เจ้าช่วยมั้ยน่ะเหรอ…จริงๆแล้วตอนนี้ข้าก็เฝ้ายามอยู่นอกค่ายตรงนี้น่ะ แต่น่าแปลกที่ช่วงที่ผ่านมาข้าไม่ได้เจออะไรอันตราย—”

“จนกระทั่งเจอเจ้า”

[𝐊𝐚𝐢'𝐬𝐚 @GirlInShurima]

อากาศเย็นขึ้น โลกเบื้องบนคงกำลังเปลี่ยนฤดูกาล ขบวนคาราวานเดินทางลงใต้ พวกเขาคงไปถึงที่ที่ปลอดภัยแล้ว เด็กผู้หญิงคนนั้น ป่านนี้คงอยู่ข้างกองไฟกับครอบครัว

ความกลัวของนางเป็นเรื่องธรรมดา ข้าคือสัตว์ประหลาดในสายตาของพวกเขา

ข้าปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไป และยังคงไม่หยุดช่วยเหลือมนุษย์

[Yone @soulunboundyn]

⠀
⠀ ⠀⠀เสียงลมปะทะหน้าต่าง เสียงฝนดังคลออยู่เบื้องหลัง, โยเนะกลับเข้ามาในห้องพร้อมเรือนผมที่เปียกโชก
⠀
⠀ ⠀⠀“ ให้ตายเถอะ . . คิดจะตกก็ตกหนักเลยรึไง ”
⠀

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima “ไว้ข้าจะทำให้เจ้ากินอีกละกัน”

นางผุดยิ้มออกมาอย่างดีใจที่อีกฝ่ายจะไม่ปฏิเสธหากนางทำอาหารที่รสโดดไปอีกรส

ความอิ่มเมื่อเติมเต็มท้องก็รู้สึกได้ขึ้นมา ทำให้นางปรับท่านั่งให้สบายตัวขึ้น

“ว่าแต่…ครั้งนี้เจ้าจะเดินทางไปที่ไหนรึเปล่า?”

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima นางหัวเราะแห้ง ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา

“ข้าดันใส่เกลือเยอะไปหน่อย คนในค่ายโดยเฉพาะกับพวกเด็ก ๆ บ่นใส่ข้ากันใหญ่”

นางถอนหายใจราวกับหลุดหัวเราะเบา ๆ แต่ถึงอย่างนั้น นั่นสิ่งที่เธอไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้นหรอก

“อย่างน้อยตอนนี้ ข้าก็ไม่ได้มือหนัก” และนางก็กัดกินอีกคำ

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima ทาลิยาห์หยิบจิ้งเหลนไม้นึงขึ้นมา ลอบมองไปทางไคสะที่ดูเหมือนจะรอนางกินอยู่

นางเปาให้หายร้อนพอประมาณ ก่อนจะเริ่มกัดกินจากไม้แทน พร้อมกับพยักหน้าให้อีกฝ่ายว่ามันใช้ได้เลย

“ครั้งนี้ข้าปรุงอร่อยนะ..!” นางกล่าวแบบนั้นราวกับว่าครั้งก่อนนางเผลอปรุงรสหนักไปอีกรสให้กับคนในค่าย…

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

( ผ่านมาแล้ว 4 ปี ก็ยังคงรู้สึกว่าโมเดลทาลิยาห์ใน The Call ยังคงเป็นเวอร์ชั่นที่สวยและสมวัยที่สุดของทาลิยาห์ 🤎(ไรออททำสกินเวอร์ชั่นนี้ที ㅠㅠ))

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima แม้นจะผลัดหลงเมื่อครั้งที่นางออกเดินทาง แต่นางก็ยังคงเชื่อมั่นว่าหากยังคงมีแผ่นดิน สักวันก็คงได้เจอครอบครัวของนาง…

“…ข้าว่าชิ้นนี้ได้ที่แล้วละ”

มือของทางเอื้อมไปหยิบไม้จิ้งเหลนนึงขึ้นมา กลิ่นหอมของมันช่วยทำให้ความอยากอาหารเพิ่มมากขึ้น

ก่อนที่ทาลิยาห์จะยื่นให้กับไคสะก่อน

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima ทาลิยาห์พยักหน้าเบา ๆ นางคิดภายในใจ กว่าที่ไคสะจะมาถึงจุดนี้ได้ คงผ่านอะไรมาพอสมควร

นั่นคงรวมถึงครอบครัวเช่นกัน…

ปลายนิ้วของนางเคาะลงที่ผืนทรายเบา ๆ ราวกับขยับพื้นที่พวกเขาอยู่เล็กน้อย ราวกับว่านั่นคือสิ่งปลอบประโลม

“…ข้าหวังว่าสักวัน ข้าจะพบกับพวกท่าน” +

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

“ข้ายอมรับ ว่าครั้งแรกที่ข้าพบไคสะข้านั้นตกใจไม่น้อย…”

“กลับกันในตอนนี้—ไคสะคือมิตรสหายของข้า นางไม่ได้น่ากลัวเลย นางไม่ใช่พวกนั้น…ภายใต้เกราะนั่น ข้าเห็นเจ้า”

[𝐊𝐚𝐢'𝐬𝐚 @GirlInShurima]

"การพบมนุษย์และช่วยเหลือพวกเขา ทำให้ข้าตระหนักเสมอมาว่าพวกเขามองภายนอก ข้าไม่ต่างจากพวกสัตว์ประหลาดที่ขึ้นมาจากใต้ดิน

การพบมิตรสหายอย่างทาลิย่า ทำให้ข้าแน่ใจว่าข้างใน...ข้ายังคงเป็นมนุษย์"

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima ทั้งสองต่างนั่งลงรอบ ๆ กองไฟ โดยจับจ้องไปที่ทั้งจิ้งเหลนและงูเสียบไม้ที่ถูกความร้อนให้สุกทีละน้อย

ทาลิย่าห์ไม่แน่ใจนักว่าไคสะนั้นนึกถึงใครอยู่ นางจึงนั่งรับฟังหากอีกฝ่ายต้องการจพูดเรื่องส่วนตัว

“บางทีเจ้าอาจจะเชี่ยวชาญการปิ้งก็ได้” นางหัวเบา ๆ มือก็คอยพลิกด้านไปทีละไม้

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima “อืม ก็…ดูไม่เลวนะ..!” นางเพียงยิ้มและพูดให้กำลังใจ ไม่ได้ติเตียนแม้แต่น้อย

และเมื่อใส่เครื่องปรุงจนเตรียมเสร็จ ทั้งคู่ก็นำพวกมันมาที่กองไฟเพื่อนำมาย่างให้สุก

“ไฟกำลังได้ที่…รอย่างไปอีกสักพักก็คงได้กินแล้วละ อะ- ระวังอย่าให้ไหม้นะ เจ้าคงไม่อยากลิ้มรสส่วนไหม้ ๆ หรอก”

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima “หรือถ้าเจ้าอยากกินมันทั้งหมด ข้าก็จะทำแค่เอาพิษของงูออก”

เพราะชนเผ่าของนางก็ใช่ว่าจะเลือกกินนัก ชาวเร่ร่อนนั้นไม่ปล่อยทรัพยากรหรือเสบียงเปลืองอย่างแน่นอน

นางเดินไปที่อีกด้านข้างของกระโจม เพื่อทำการแล่พวกมันก่อนนำพวกมันไปเสียบไม้ จากการที่ถูกสอนมาตั้งแต่เด็ก ทำให้นางดูเชี่ยวชาญ

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima “เจ้ากลับมาแล้ว” นางหันไปหาต้นเสียงและเดินเข้าใกล้ “แถมยัง—จับมาซะเยอะด้วย! มีเหลือไว้กินเป็นมื้อเช้าได้เลยนะ”

นางพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะรับเหล่าเสบียงที่อีกฝ่ายล่ามา คงต้องนำเครื่องในพวกมันออกมาและล้างพวกมันให้สะอาดเสียก่อน

“งั้น…ช่วยข้าผ่าเอาเครื่องในออกแล้วกัน” +

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima “โอ้ งั้นข้าจะได้เตรียม—” ยังไม่ท้นที่นางจะได้พูดจบ ร่างของอีกฝ่ายก็พุ่งออกไปจนเหล่าทรายบนพื้นฟุ้งเบา ๆ

“—ที่พักให้เจ้า” นางยิ้มแห้งจนพูดจบประโยค ก่อนจะเข้าไปที่กระโจมนางเพื่อทำในส่วนที่พักให้กัยมิตรสหายของเธอ

ก่อนจะออกมาก่อกองไฟรอไว้—

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima “งั้น—ข้าจะถือว่านี่คือของฝากจากเจ้าก็คงได้สินะ” รอยยิ้มของนางผุดขึ้นมสอีกครั้ง

“แน่นอน! ข้าชอบมัน…สีม่วงนี่ทำให้นึกถึงเจ้าเลย ขอบใจเจ้ามากนะ..!”

“…ว่าแต่ เจ้าอยากจะพักแรมคืนนี้มั้ย? เผื่อเจ้าคิดถึงรสชาติจิ้งเหลนเสียบไม้ย่างเหมือนครั้งก่อน”

หากนางต้องการที่พักน่ะนะ

[ᴛᴀʟɪʏᴀʜ @L_stoneweaver]

@GirlInShurima นางกระพริบตา จ้องมองไปที่ผลึกในมือของคนตรงหน้าและยื่นมือไปรับมันไว้

“นี่มัน…เจ้าให้ข้าดูมัน—เพื่อตรวจสอบเหรอ?”

นางถามระหว่างยกมันขึ้นมาดูรอบ ๆ ไปทั่วผลึกนั้น ประกายสีม่วงกระทบจนเกิดแสงเล็กน้อย