Τα τελευταία θραύσματα τάξης στη θλίψη του χάους της πραγματικής ζωής.Εικονική έκρηξη ωμής οδύνης. Στερνές σκέψεις που έπρεπε από την αρχή να ειπωθούν.Ημίφως...
https://t.co/mRkRXLvPZB
...Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά
και με νεκρώσιμους ψαλμούς.
Πουθενά δεν πάω, Μ' ακούς ;
Ή κανείς ή και οι δύο μαζί...
(Στίχοι παρμένοι από Τον Οδυσσέα Ελύτη)
Κι άλλη ιεροσυλία.
Φταίει η νύχτα στα μάτια.
Κι άλλα θραύσματα...
Θα καθαρίσει η ψυχή κάποτε.
https://t.co/AdjHdozUbt
Σ' αγαπώ...
Κι όταν πεθάνω,...
...Ποδοπάτησέ με,
για να έχω την ευτυχία να με αγγίζεις.
(Στίχοι παρμένοι από τον Τάσο Λειβαδίτη)
Για την ιεροσυλία της επιλογής των στίχων που παρατίθονται υπεύθυνος και υπόλογος παραμένω.
Θραύσμα του όλου, λίγος,ελάχιστος
https://t.co/thow3AFiQ3
Και στα χρόνια που μου έτυχαν να ζω, ατύχησα να δω,
των ισχυρών του κόσμου τις ουτοπίες,
των παιδιών μας τα παιχνίδια,
των νέων μας τα όνειρα,
όλα να γίνουν των εφιαλτών μου η δυστοπία...
-Last Fractality-
https://t.co/CsQyvItNl4
Να ξανασυστηθούμε λοιπόν.
Εξ αποστάσεως εραστές αγαπημένοι κι ενωμένοι.
Σε κοινό σκοπό μη ξεχνιόμαστε.
Ομόψυχοι,αδαείς κι ανυποψίαστοι.
Χαρές και τυμπανοκρουσίες.
Στο βάθος μετά την κόμμωση,
σερβίρεται σανό.
-Last Fractality-
https://t.co/sYXgK5Wc1h
Μικρός Πασχαλινός εφιάλτης.
Σαν να λέμε μια ζωή,όλου του κοσμου τα Adagios.
Και μπροστά να χάσκουν διαθήκες και κενά.
Όνειρο της αποτέφρωσης της ταφής της στείρωσης.
Δεν ασφυκτιώ μη φοβάσαι.
Απλά πεθαίνω κάθε που γράφω.
Λίγο μόνο, όσο πρέπει στους λειψούς.
https://t.co/DaEZ90xxcy
Κύκλος κι έλλειψη.
Όπως ψελίζουμε τη λέξη άπειρο, τη φράση για πάντα.
Με αγάπη, πόθο, πάθος και ψυχή...
Το σκοτάδι μου αγκαλιάζω και τη λάμψη σου ψάχνω.
Στου τσιγάρου την κάφτρα.
Σέρνω τις στιγμούλες μου στο άβυσο.
Μια ζωή καπνός αυταπάτες κι οπτασίες.
https://t.co/7AN6O7YwCB
Ποίηση...
Τέχνη στην οποία ψυχή σταλάζεις σε λέξεις τυφλές κουφές κι άλαλες,
που σταλάζει αίσθηση στο άγευστο άοσμο και άυλο του ήχου.
Το θαύμα που μεταφράζεται σε κάθε ψυχή διαφορετικά,
χρώμα λούζοντας
όλα τα μήκη κι όλα τα πλάτη του φάσματος της ύπαρξης.
https://t.co/Guz208aeMn
Στην ουσία, μια ψυχή χρεωθήκαμε κι ένα χέρι γυ��εύουμε...
Το χέρι εκείνο που στα δάχτυλα θα φέρει
του χρέους μας το αποτύπωμα,
των ματιών τον ιριδισμό στο χάδι του,
το συμπλήρωμα της μνήμης της ξεθωριασμένης στο καθρέφτισμά του...
https://t.co/3PPdLXJ6RI
Να μασκαρευτώ.
Γαρύφαλάκι κόκκινο.
Σκιά μιας στιγμής αγάπης.
Όνειρα να στοιχειώσω του χαρταετού μου.
Νήμα να κρατά δεμένο το χέρι με την ψυχή του,
στο φως το γαλανό που πετά.
Σκιά στιγμής που απουσίες δροσίζει.
Χαρταετέ μου που με ξέρεις,
σκιά σου να ντυθώ
https://t.co/Hb2FEbNu6y
Σε μνήμη,σε σκοτάδι,σε κενό,σε ίλιγγο,
χαρτί καμμένο από ιχνογραφίας μπλόκ,
-την ψυχή σου,την ψυχή τους,
την ψυχή μου πάνω του σκάλιζα -,
Σε ανέμους,θάλασσες,στις φωτιές σου παραδίνομαι.
Του σκότους επιμόλυνση.
Έχει βάρος το φως βλέπεις,έχει βάρος η αγάπη.
https://t.co/TdtljUd7jd
Μερακλωμένες νυχτιές, ζεϊμπέκικα ξεσπάσματα,
Στο χέρι ποτό, να ανακλά πεθυμιές και όνειρα.
Στης γραμμής την άκρη να περιμένει η άνοιξη,
καταιγίδες γελώντας, με βλέφαρα υγρά.
Τρικυμισμένοι φόβοι ανομολόγητοι.
Πόθοι βασανίζονται στο πύρινο σκοτάδι.
Ψυχή ζώσα
https://t.co/HKf4lOMrlv
Ενός λεπτού ψυχή ζήτησα.
Δε θέλησα πολλά.
Ήμουν ίσως σε βάθος χρονου τυχερός.
Βλέπεις ξεπρόβαλαν τα πετροπλυμένα της οθόνης συναισθήματα,
πρόσθεσαν κυάνιο στην αλκοόλη μου
έρωτα και θάνατο στις φλεβες μου.
Μιας ζωής μούδιασμα,στης καρδιάς το μέρος σκιά.
https://t.co/P1rpJLxVwC
Μεταξύ αντιζωής που με έμαθαν να ζω,
και μεταζωής που με έμαθαν να πιστεύω,
στου θανάτου τα σοκάκια χαζεύω, καταιγίδες νέες προσμένοντας,
Και ντάμα σε θέλω στο λειψό μου το όνειρο.
Το άπιστο κι άπιαστο.
Σα λάβα ζεστή, σαν κρύσταλο καθάρια να μου χορεύεις.
Νύχτα. Κρατώ μια σταγόνα φως. Ένα λουλούδι. Και μια γωνίτσα ουρανό να την αγναντεύει το όνειρο και η ζωή να ζηλεύει. Και μην ξεχάσω, ένα λεπίδι. Για τα παγωμένα τα άψυχα μηδιάματα της του κόσμου ��χιζοφρένειας που ψυχή βαλθήκαν να τραφούν. Έτσι χαράζω την αυγή. Ματωμένα νηφάλιος.
https://t.co/08CUOdfRuK
Όλα τα συναισθήματα.
Όλες οι στιγμές.
Και οι ανάσες όλες, και οι οδύνες και οι ηδονές όλες επίσης,
παραδωμένες στην μνήμη των άλλων.
Απάντων των άλλων.
Γνωστών, αγνώστων και λοβοτομημένων ανεξαιρέτως...
Για αυτό που λέγεται ηρεμία μιλώ...
https://t.co/VFk5lttvpJ
Εσυ που προσκύνησες στης σ��ωπής τους ναούς.
Εγώ που προσάναμα έκανα μια ψυχή να ακουστεί της σπίθας ο κρότος,
Το ίδιο ένοχοι, το ίδιο αθώοι...
Συμμετρικά, θλιμένα χαμογελαστοί αίμα και ψυχή να ιδρώνουμε.
Αγάπη χαραγμένη σε βράχο κι ουρανό με φως αρμυρό.
https://t.co/l7LaxtUq42
Είναι η λειψή εικόνα σου πινέζα στο μυαλό.
Η αμυδρή χαμόγελου οπτασία, φαντασίωσή μου ή ψύχωση μου.
Σημαία μεσίστια άλλοτε καραβιού σε φάλτση ρότα.
Η στιγμούλα σου η αιωνιότητά μου.
Τα πολλά της ύπαρξης μου μποφόρια,
Τα λιγοστά της κραυγής μου ντεσιμ��έλ.
https://t.co/ovV30M23VD
Υπό βροχή και υπό σκιά κάποτε με πένα χάραζα φλέβες,
να στάζει μελάνη σινική να λερώνει η σ��έψη τα χαρτιά.
Τώρα νυστερι κρατώ.στιλέτο δίκοπο άλοτε,
κι αγκαλιασμένες απολήξεις νευρώνων παλεύω να χωρίσω.
Χειμώνας έρχεται και ησυχία πουθενά...
Σιωπή μόνο...