با کشته شدن و حذف عاملان و تصمیمگیران اصلی نظام، امکان دانستن حقیقت هم برای همیشه از بین میرود.
وقتی کسانی که در دل ساختار قدرت بودهاند و از جزئیات قتلها، ترورها، سرکوبها و تصمیمهای مرگبار خبر داشتهاند از میان میروند، آنچه دفن میشود فقط بدن آنها نیست، بلکه روایت دقیق وقایع هم همراهشان به گور میرود.
در نتیجه، پرسشهایی مثل در ۸۸ چه شد، یا چرایی فاجعه هواپیمای اوکراینی، یا ابعاد واقعی قتلهای زنجیرهای، به جای آنکه پاسخ بگیرند، برای همیشه در حد حدس و گمان باقی میمانند.
یکی از بدترین شکلهای کنترل همین است که حقیقت را بهگونهای دفن کنی که دیگر هیچوقت قابل بازیابی نباشد.
بدون دادگاه، بدون اعتراف، و بدون امکان بازخواست، تاریخ به یک خلأ تبدیل میشود.
خلأیی که در آن میدانیم اتفاقات بزرگی افتاده، اما هرگز نخواهیم فهمید دقیقاً چه و چگونه.
این یعنی نه لزوما شکست کامل عدالت، بلکه اقلا شکست در دانستن.
@Alighazizade راوی این روایت به حدی از قوای فکری بی بهره است که فکر میکند در سال ۲۰۲۶، همچنان مثل قرون وسطی، حفظ یک تشکل انسانی، مستلزم داشتن یک محل ( چهاردیواری+ سقف) است. پشکلی که بر چاه دهان مزدوران بیشرفی مثل این گراز رواست، بر چاه مستراح حرام است.
@GadflyPersia@nntaleb So public anti-regime rhetoric is not a reliable measure of actual risk-weighted support. That’s precisely the bias Taleb is pointing out.
@GadflyPersia@nntaleb What people say from their podium doesn’t count. What really count is Skin In the Game. A citizen’s attachment to the status quo is a function of the existential risk they bear from instability. Diaspora Iranians have less skin in the game than residents inside Iran.
@GhonchehAzad@Shayan86 به حال منوتو و بی بی سی و کلیه ی پرسنل اُمُّل و بیسوادشون از دم که هنوز نمیدانند ترانه ی “ ای ایران” ، سرود « ملی» نبود واقعاً باید خون گریست.