@Safety
My account has repeatedly been targeted by coordinated reporting campaigns due to my political views and criticism of the Islamic Republic of Iran.
The tweets that triggered this enforcement contained no threat, no encouragement of violence, and no call for harassment. They are sarcastic and figurative comments in Persian that appears to have been taken out of context.
I respectfully request a human review of this action. Coordinated reporting should not be allowed to silence political speech or satire that does not violate X’s rules.
یه گربه چهار کیلویی من و این مرد رو مجبور کرده ساعت خوابمون رو با ایشون تنظیم کنیم یا از بیخوابی رنج ببریم! شبها که میریم بخوابیم میاد با تمام توانش میپره رومون! بعد رومون راه میره! بعد انگشتهای پامون رو گاز میگیره! بعد هم میره توپ زنگولهدارش رو میاره داخل اتاق خواب، فاز رونالدو ورمیداره و شوت میزنه به در و دیوار!
دیشب هم خودش در اتاقخواب رو بسته، بعد نصف شب جیغ میزد که در رو باز کنید من برم بیرون!
اردلان و سایر جارچیهای سپاه، سالها همین دروغها رو تکرار کردند. دی ماه، میلیونها نفر از کسانی که ربات نامیده شدند به خیابون اومدند، چهل هزارنفرشون کشته شدند و هر روز با همین اتهامی که اردلان بهشون می زنه (ارتباط با خارج) اعدام میشن، و این لجن دوباره همون حرفها رو تکرار میکنه.
نوشتن #روایت_آزار یک شمشیر دولبه است؛ هم برای اثبات آنچه بر تو گذشته باید حرف بزنی، هم حرف زدن به معنای بازگشت به «درد» است.
باید تلاش کنی تمام اتفاقاتی که تلاش کردی فراموش کنی به یاد بیاری، جزییات رو مرور کنی، تاریخها رو کنار هم بگذاری…و زخمی که هنوز التیام پیدا نکرده رو دوباره لمس کنی.
اما سکوت هم آسان نیست.
اینکه اجازه بدی حقیقت زیر انبوهی از سوتفاهمها، دروغها و بیاعتنایی ها دفن بشه!
قربانی همیشه میان «دو ترس» گرفتار است.
برای بسیاری از قربانیان، نوشتن روایت نه یک انتخاب آزادانه، بلکه تلاشی دردناک برای بازپس گرفتن بخشی از کرامت و عاملیتیه که از اونها گرفته شده. اونها نمینویسن چون از بازگویی درد لذت میبرن؛ مینویسن چون گاهی تحمل سکوت دشوارتر میشه.