#Abortus hoort thuis in de zorg. Niet in het strafrecht!
En nee, om de reacties voor te zijn: dit betekent níét dat abortus ineens ongereguleerd wordt, dat iedereen zomaar een abortus mag uitvoeren. Of dat er geen grenzen en voorwaarden meer gelden.
We moeten eens stoppen met die stomme vorm van het vertroebelen van het debat. Wat mij betreft negeren we mensen die hierover beginnen vanaf nu dus ook volkomen.
De vraag is namelijk niet óf abortus zorgvuldig moet worden gereguleerd. Natuurlijk moet dat.
Maar waarom zou je medische zorg in beginsel als misdrijf definiëren en vervolgens uitzonderingen maken, in plaats van die zorg rechtstreeks via gezondheidswetgeving te regelen?
Het strafrecht is bedoeld voor gedrag dat we als samenleving willen bestraffen. Hoe past het verlenen van medische zorg hieronder?
Door abortus in het Wetboek van Strafrecht te laten staan, blijft impliciet de boodschap bestaan dat het in de kern een strafbaar feit is, tenzij aan voorwaarden is voldaan. Het maakt de procedure ook kwetsbaar voor politieke invloed. Dit alles draagt bij aan stigma, terwijl vrouwen en zorgverleners juist gebaat zijn bij een helder juridisch uitgangspunt: abortus is zorg, geen misdaad.
En nogmaals: het staat buiten kijf dat abortus zorgvuldig gereguleerd moet blijven. Alleen kan en moet dat op een andere wijze.
Je kunt vóór zorgvuldige regels zijn én vinden dat abortus niet thuishoort in het strafrecht. Die twee sluiten elkaar niet uit.
https://t.co/gfd7jYWOlZ
Wil jij me helpen mijn leven weer draaglijk te krijgen! Voor een rolstoel op maat. Want ik wil blijven leven!
Elke donatie, like of het delen op de socials helpt! Ik, en degene die zo van mij houden, zouden je heel dankbaar zijn!! https://t.co/KXpZbZXq0R
One of the most touching photographs from more than 73 years together shows Prince Philip in 2003 dressed in a Queen’s Guard uniform. As Queen Elizabeth II walked past him, she burst into laughter at the sight.
This photograph was taken during a ceremonial inspection at Windsor Castle in 2003, when Prince Philip surprised Queen Elizabeth II by appearing in the uniform of the Grenadier Guards as part of the regiment’s anniversary celebrations. As the Queen walked past him during the event, she reportedly burst into laughter at the unexpected sight of her husband standing rigidly in full ceremonial dress, complete with the towering bearskin hat. The image quickly became one of the most beloved candid royal photographs because it revealed a rare moment of humor and warmth within a relationship usually seen through the lens of strict public formality.
By the time the photograph was taken, Queen Elizabeth II and Prince Philip had already been married for more than 55 years, eventually reaching a historic 73-year marriage before Philip’s death in 2021. Royal biographers often noted that Philip was one of the few people capable of making the Queen genuinely laugh in public, and the photograph has endured because it captures that side of their relationship so naturally. Beyond the uniforms, ceremonies, and traditions tied to the monarchy, the moment reminds people that their bond was built not only on duty, but also on companionship, teasing, and a lifetime of shared familiarity.
In de Kamer praten over inclusief onderwijs, wet passend onderwijs next level. In de dagelijkse werkelijkheid kunnen scholen kinderen steeds moeilijker in de klas houden. Wat een schandaal is dit. https://t.co/wiFOP4SREg
Levenslang verminkt. Trauma. Nooit plezier in seks, alleen maar pijn en leed.
Een godgeklaagde schande en het neemt TOE. In Nederland, in 2026.
God ge klaagd
"Ze besloot met haar verhaal naar buiten te treden, omdat ze geïnspireerd was geraakt door Gisèle Pelicot."
Dit is dus wat er gebeurd als mensen naar buiten durven te treden. Ze inspireren anderen. Ontzettend krachtig.
While the rest of the world watched the Twin Towers fall in horror on their TV screens, he grabbed his old gear and headed toward the smoke. He didn't call his publicist. He just showed up to work. Back in September 2001, he wasn't looking for a camera or a red carpet. He was looking for his brothers.
Before his fame, Steve Buscemi was a real New York City firefighter. He took the FDNY exam when he was just 18 years old and spent four years working 12-hour shifts in Little Italy with Engine Company 55.
He eventually left the department to pursue acting, but he never truly stopped being a firefighter at heart.
When the towers fell on 9/11, that old instinct took over. Buscemi didn’t reach out to his agent or wait for instructions. He called his old firehouse, but no one answered because of the sheer chaos in the city.
On September 11, he simply showed up at the pile of rubble known as Ground Zero. He found his old crew and asked if he could help. For the next five days, he became a firefighter again.
He put aside his Hollywood life and worked grueling 12-hour shifts. He spent his time digging through twisted steel and shattered concrete, searching for survivors.
There were no cameras following him around for a documentary. In fact, he fiercely avoided the press. He turned away reporters and declined interviews because he didn't want the focus to be on his celebrity. He wanted to be just another man on the line.
"It was a privilege to be able to do it," Buscemi later said about those days in the dust. "It was enormously helpful for me because while I was working, I didn’t really think about it as much, feel it as much."
For him, being part of the recovery was a way to process the shock that everyone else was feeling from a distance.
The internet often claims that no photos exist of him there, but a few rare shots do document his presence. They show a man covered in soot, wearing a simple fire helmet, with a face etched in total exhaustion and sorrow.
These weren't staged publicity photos; they were raw moments of a man doing a job. He didn't want the world to see him as a hero. He just wanted to help his friends.
However, the work took a heavy toll on him. After the physical labor ended, the emotional weight stayed. Buscemi eventually opened up about the deep depression and PTSD he faced after leaving Ground Zero.
Returning to a "normal" life felt impossible for a long time. "There are times when I talk about 9/11 and I’m right back there," he admitted in a rare, candid interview.
He didn't suffer in silence forever. He turned to therapy and found comfort in talking to professionals and other first responders who understood the trauma.
This experience turned him into a lifelong advocate for mental health. He realized that the scars you can't see are often the ones that take the longest to heal.
Even now in 2026, Buscemi is still showing up for the FDNY. He serves on the Advisory Council for Friends of Firefighters and helps raise money for mental health counseling. This mission is more urgent than ever.
Today, more FDNY members have died from 9/11-related illnesses than the 343 who were lost on the day of the attack. Buscemi makes sure these people are never forgotten.
He could have stayed in a safe place and watched the news like everyone else. Instead, he chose to get his hands dirty. He didn't go there as a movie star; he went there as a New Yorker who knew how to use a shovel.
#pauwendewit
Roy de Vries 🎯 🎯 🎯
“Is het niet eens tijd om duidelijkheid te scheppen. Er wordt heel veel begrip getoond voor de zorgen die burgers hebben. Als er een AZC ergens komt heeft het helemaal geen invloed op de veiligheid in de zo’n gemeente. Het veiligheidsgevoel keert na een jaar terug naar het oude niveau. Juist de onrust erover en het feit dat de angst wordt gevoed, zorgt ervoor dat mensen zich onveilig voelen. Als het eerlijke verhaal verteld wordt “u heeft angst, maar die angst is onterecht” maar politici voeden die angst. Wordt het niet tijd om daarin een andere houding te nemen?”
Nieuw verhaal: https://t.co/hHlu0zudy3 makelaars in angstporno zoals @rblommestijn en @wierdduk willen het u anders doen geloven, maar de asieloverlast valt echt reuze mee. Volg de feiten, niet uw onderbuik.
De boze mensen in Loosdrecht kunnen wellicht even kijken naar het Gelderse Druten, waar een noodopvang is voor 100 asielzoekers, voornamelijk alleenstaande mannen. Vergelijkbaar dus met het centrum dat in Loosdrecht moet komen.
In 18 maanden tijd kreeg de gemeente daar maar zestien klachten binnen. Nog niet eens eentje per maand.
Eén klacht ging over een winkeldiefstal, vier over onder meer pakketbezorgers die de opvang niet konden vinden en daarom producten afleverden bij buurtbewoners.
Twee klachten hadden te maken met geluidsoverlast van het brommende noodaggregaat van het centrum.
Andere klachten? Asielzoekers die 's nachts soms op de fiets tegen het verkeer in reden. Zwerfafval in een weiland en meerdere klachten over één specifieke bewoner van de noodopvang die overlast veroorzaakte, zowel binnen de COA-locatie als daarbuiten.
Waar hebben we het over, zeg?
En ja, dit komt overeen met verreweg de meeste opvanglocaties.
Ik kom maandag met een verhaal over dat de 'asielcrisis' op het gebied van onveiligheid een gevoelscrisis is.
Mensen praten elkaar angst aan, terwijl uit de praktijk (zie bijvoorbeeld onderzoek Bureau Beke, WODC, NRC) keer op keer blijkt dat de overlast juist heel erg meevalt.
Het is vaak niet meer dan wat je ook zal ervaren als er bijvoorbeeld 100 studenten in een centrum komen wonen.
Mensen: trap toch niet steeds in het domme en xenofobe gezwets van de bekende makelaars in angst.
En media: stop eens met die eenzijdige berichtgeving. Het is prima om te schrijven over wat er misgaat (en dat moet ook), maar zet het nou eens in de context allemaal.
💔
‘Zo wilde een leerkracht een knutselwerk meegeven aan een scholier om het thuis aan de muur te hangen. „Toen zei dat jochie: ik heb geen muur, want we slapen in de auto’’, aldus Spekman.’