มู่หรงหลินหลิง

慕容泠琳

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@MINGZH_LDHZ @Wenrong_LDHZ @siying_ldhz เพราะว่าหลังจากที่เป็นลม ยามลืมตาตื่น นางจะได้เจอคนที่รักและเป็นห่วงนางเสมอ

คราวนี้แม้ความร้อนนั้นทบเท่าทวีคูณ และลมหายใจติดขัด ผิวร้อนดั่งโดนเผา สิ่งที่เห็นในสายตา ก็ทำให้นางยิ้ม "...มาแล้วเหรอ"

แม้จะร้อนดั่งโดนไฟเผาทั่วร่าง ผิวเปลี่ยนเป็นสีแดง

แต่หากนี่เป็นนรก ยามนี้นางก็...

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@MINGZH_LDHZ @Wenrong_LDHZ @siying_ldhz

ในความฝัน...คล้ายนางกลับไปในวัยเยาว์ เสียงผู้คนสับสน และสัมผัสของอ้อมแขน

อีกประเดี๋ยวเมื่อสติเลือนลางกลับมา นางก็จะเป็นไข้ อดลุกไปไหนอีกหลายต่อหลายวัน

ใบหน้าจะแดงก่ำ ยามลืมตาตื่น ร่างกายร้อนผ่าว แต่ก็จะมีรอยยิ้ม

+

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

ประโยคนั้นได้ยินเต็มสองหูที่อื้ออึง อาการที่คุ้นเคยแต่วัยเยาว์กลับมา นางอ้าปากคล้ายจะพูด แต่พลันทุกสิ่งก็ดับวูบลง ...

[หมิงจือห่าว (ซ่างกวนหมิง) @MINGZH_LDHZ]

@Wenrong_LDHZ @Lingyu_LDHZ @Yunhai_LDHZ @Jiayi_LDHZ @Yizhe_LDHZ @Linling_LDHZ @siying_ldhz @LDHZcommu “เขาตายแล้ว”

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@Wenrong_LDHZ @Lingyu_LDHZ @Yizhe_LDHZ ผ่านความตายมากี่ครั้ง ครั้งนี้ในส่วนลึกนางรู้ได้ว่า ภูผาแกร่งนั้นล้มแล้วจริงๆ

"จ้าวอี้เจ๋อ ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าตาย"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@Wenrong_LDHZ @Lingyu_LDHZ @Yizhe_LDHZ นางพุ่งไปหาร่างที่เต็มไปด้วยเลือดนั้น อาจจะชนหรือผลักผู้ใดบ้าง แต่นางไม่ได้สนใจ

มือที่สั่นเทานั้นจับที่แขนเขา "แม่ทัพจ้าว..." นางเอ่ยเสียงสั่น กำปั้นทุบลงที่ตัวเขา เช่นเมื่อกาลก่อน แต่บัดนี้เขาใช่ร่างแข็งแกร่งดั่งภูเขา ไม่ว่ากี่ศึกสงครามก็ไม่มีทางล้ม

+

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz หากแต่เสียงหวีดร้องที่ดังมาทำให้นางดึงมือกลับ สีหน้าพลันเครียดเขม็ง มองหน้าเจ้า มองต้นเสียง

"เจ้าอยู่ที่นี่...ไม่ เจ้าไปอยู่ที่ห้องซ-เอ้อ ทำสิ่งใดที่สมควรเถอะ"

แล้วนางก็วิ่งจาก #ห้องทานอาหาร ขึ้นไปชั้นสอง สู่ชั้นสาม ไปที่ #ห้องนั่งเล่น

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz นางนั่งมองเขา "เจ้าก็ด้วย...เจ้าก็เหมือนกัน"

มือนั้นลูบบนหลังมือชายหนุ่ม "สีชมพูนี่เหมาะกับเจ้านะ"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz ดวงตานางนั้นมีแต่ความไม่พอใจ ทว่าหลุบตาลง

".....ข้า dm"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz ถูกจับแรงขึ้น คิ้วนางก็ขมวดเข้า พลางถอนหายใจ "dm"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz "หากเจ้าว่ามีก็มี หากว่าไม่มีก็ไม่มี" นางยิ้มทว่าดวงตานั้นแฝงความเศร้า มองดูปลายนิ้วของเขาเลื่อนแตะใต้ข้อมือ

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz นั่นไม่ใช่สิ่งที่นางคิดว่าจะได้ยิน

"นั่นเป็นคำถามของเจ้ารึ" ถามกลับแล้วยกมือขึ้นปัดผมที่ปรกหน้าเขาออก

"ข้าเพียงคิดว่าสองสามวันนี้มา หลายคนดูไม่ได้อยากจะอยู่ใกล้ข้าสักเท่าไหร่นัก"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz มองกิริยานั้น คีบกับที่เจียอี๋คีบไว้ให้ชิ้นสุดท้ายเข้าปาก

"อิ่มแล้วล่ะ ...หากมีที่ใดที่เจ้าอยากไปก็ไปเถอะ"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz นางเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว

"ข้าขอโทษ เฉ- ซืออิง เจ้าอยากจะถามสิ่งใด"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@siying_ldhz "รู้แล้วในบางเรื่อง"

จังหวะการกินของนางไม่ได้ช้าลง

แต่นางกินได้ช้าอยู่แล้วตั้งแต่เมื่อครู่

"ไม่ใช่เรื่องน่าเอ่ยถึงสักนิด"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@Jiayi_LDHZ @siying_ldhz ได้ยินประโยคนั้นก็นิ่งเงียบไป

ดวงตาหลุบต่ำ "กินต่อเถอะ"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@Jiayi_LDHZ @siying_ldhz "...เช่นนั้นก็ดีแล้ว...นึกว่าเจ้าจะกลับบ้านเดิมเสียอีก"

พูดเช่นนั้นแล้วก็ทานข้าวต่อเรื่อยๆ คีบกับกินเองบ้าง คีบต่อบ้าง

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@Jiayi_LDHZ @siying_ldhz นางพลอยเงียบไป เม้มปากเล็กน้อย ....

"เป็นข้าที่รบกวนพวกเจ้าตลอด" นางคีบอาหารเข้าปากเรื่อยๆ เจียอี๋คีบกับให้ก็กินก่อน

"...พวกเจ้าอยู่สุขสบายดีรึเปล่า"

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@Jiayi_LDHZ @siying_ldhz มองทั้งคู่

"ว่าไปแล้ว...ภาพนี้ก็คุ้นตาพิกล"

"ขาดแค่บางคนก็เหมือนสมัยก่อนเชียว"

เปรยแล้วก็เริ่มทานอาหาร

[มู่หรงหลินหลิง @Linling_LDHZ]

@MINGZH_LDHZ @siying_ldhz @Jiayi_LDHZ "ข้ามิใช่อย่างใครบางคนที่ไม่แตะต้องผักเลยเสียหน่อย" นางว่า แล้วก็คีบเป็ด คีบปลาให้ตัวเอง

ทั้งยังคีบเป็ดให้ซืออิงชิ้นหนึ่ง เจียอี๋ชิ้นหนึ่งด้วย