RTL Boulevard groeide in vijfentwintig jaar uit tot een instituut. Bedenker Leo van der Goot en ‘Mister RTL Boulevard’ Albert Verlinde blikken terug. ‘Na de eerste uitzending zat ik te huilen in de auto.’
https://t.co/yna9LxPVRq
Kan geen weerstand bieden aan BN’ers die je langzaam af ziet glijden (als het al wat was) Zoals een morsige Kluun met peptalk voor scholieren die geen idee hebben wie hij is
Ik heb het vanavond uitgelezen. En ik las "Je mist meer dan je ziet" van Dieuwke Wynia eigenlijk om twee redenen. Ten eerste wilde ik weten hoe de eindredacteur van De Wereld Draait Door terugkijkt op haar elf jaar bij een programma dat volgens veel oud-medewerkers werd gekenmerkt door een angstcultuur en grensoverschrijdend gedrag. Ten tweede was ik benieuwd of ik eindelijk beter zou begrijpen wat Matthijs van Nieuwkerk precies heeft gedaan dat zijn bijna totale publieke val in Nederland verklaart.
Spoiler alert: als je dat zoekt, ga je het in dit boek niet vinden.
Dat is jammer, want het boek leest vlot en biedt een boeiende inkijk in hoe het er op de redactie van DWDD aan toeging. De anekdotes zijn vaak levendig en soms ontroerend. Maar naarmate je verder leest, dringt zich steeds meer de vraag op waarom Wynia dit boek eigenlijk zo graag wilde schrijven.
Na persoonlijke en soms kwetsbare verhalen verschuift de toon. Steeds vaker komt terug hoe Wynia het Van Nieuwkerk kwalijk neemt dat zij het "zelf moet doen" en er "alleen voor staat" in een wereld van "autoritaire mannen" - formuleringen die meermaals terugkeren. Tegelijkertijd beschrijft ze verschillende momenten waarop ze had kunnen vertrekken, maar er telkens voor koos om te blijven.
Wanneer ze constateert dat er in het programma "bedroevend weinig vrouwen" aan tafel zaten, noemt ze dat "jammer" en vraagt ze zich af: "Hadden we harder moeten zoeken?" Het is een veelzeggende passage. Als eindredacteur had zij immers zelf invloed op de gastenkeuze. Die reflex om verantwoordelijkheid vooral buiten zichzelf te leggen, keert door het hele boek terug.
Als dingen misgaan, wijst Wynia steevast naar Van Nieuwkerk en de machtige mannen om haar heen. Maar zodra haarzelf iets kan worden aangerekend, verschuift het perspectief naar het veilige "wij". Daardoor neemt ze in het boek nauwelijks verantwoordelijkheid voor haar eigen rol binnen de cultuur die later zo scherp werd bekritiseerd.
Opvallend genoeg is het beeld van Van Nieuwkerk dat uit het boek naar voren komt minder vernietigend dan je misschien zou verwachten. Wynia beschrijft hem vaak onaardig (zo zet ze het feit dat hij na hun gezamenlijke lunch steevast voor haar uit in zijn eentje terugfietste naar de studio neer als iets bijna kwaadaardigs, terwijl ik het beeld van die snelfietsende Van Nieuwkerk door het centrum van Amsterdam juist wel komisch vond😅), maar tussen de regels door verschijnt vooral een man die volledig opgaat in zijn werk, afstand houdt tot personeelszaken en altijd alweer met het volgende bezig is.
Wat Wynia hem het meest lijkt te verwijten, is niet zozeer zijn gedrag op de werkvloer, maar het gevoel dat zij onvoldoende erkenning van hem kreeg voor haar aandeel in het succes van DWDD.
En juist daar wringt het. Want drie à vier jaar nadat Van Nieuwkerk publiekelijk ten val kwam, gebruikt Wynia dit boek opnieuw om hem hard aan te pakken, zonder veel ruimte voor zelfreflectie. Veel van de eigenschappen die zij hem verwijt - ondankbaarheid, wegkijken, gebrek aan zelfinzicht, "grenzeloos opportunisme" en egoïsme - laat zij in dit boek (en later in dit interview) uiteindelijk ook zelf zien.
Wynia ziet zichzelf als slachtoffer van de Nederlandse cancelcultuur. Maar als dat voor haar geldt, geldt dat dan niet óók voor Van Nieuwkerk?
Ze vond het pijnlijk dat zij in zijn dankwoord werd overgeslagen, maar vergat zelf ook hem te bedanken in haar eigen afscheidsspeech, als de persoon met wie zij jarenlang het enorme DWDD-succes opbouwde. Ze verwijt hem dat hij haar als vrouw wilde wegpoetsen, maar in dit boek doet zij op haar beurt weinig moeite om zijn perspectief recht te doen. Ze verwijt hem kilte, maar op de momenten waarop hij zich wél kwetsbaar toont, en geëmotioneerd raakt over haar vertrek bij het programma, beschrijft ze hem als een "radeloze jongen" met dikke tranen bij wie de snot uit zijn neus kwam. Daardoor voelt het boek soms meer als een trap na dan als een eerlijke poging om grensoverschrijdend gedrag aan de kaak te stellen.
Wat dat betreft blijft Wynia’s zelfreflectie uiteindelijk beperkt tot de constatering dat "we achteraf veel te ver zijn gegaan." Op dat moment is het niet langer "hij" tegenover "ik", maar ineens "wij".
Misschien is dat wel de meest onverwachte conclusie van het boek: het laat vooral zien waarom deze twee het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Ze waren "wij" wanneer het hun uitkwam, maar kozen uiteindelijk allebei voor zichzelf.
Wynia heeft haar boek gekregen. Wat mij betreft mag Van Nieuwkerk ook weer op televisie.
Aan tafel, zou ik zeggen.
Vernietigende recensie van het boek dat Dieuwke Wynia schreef over haar jaren als eindredacteur van DWDD.👇Als rechterhand van Matthijs van Nieuwkerk geen wezenlijk woord over haar eigen genadeloze gedrag tegenover ondergeschikten. Zie je vaker: assistenten die “de baas” imiteren
Waarom BNNVARA oogappel Tim Hofman desondanks nooit in beeld is als talkshowhost, is hier goed te zien. Ongeschikt om te dienen, niet nieuwsgierig naar de ander, zit er om zijn eigen punt te maken, fanatiek en onsympathiek. Kortom, Tim is de zon, de rest draait eromheen
Ik wil er nog een aantal toevoegen:
“De supporters waren fantastisch”
“Ik val in herhaling”
“De jongens zaten goed in de prep en activatie”
Via @tindencleef 🎨 #heitingaout#ajax#ajagal