โคโจ ชิโนบุ

จะคอยประคองเจ้าผีเสื้อแนบอกซ้าย จะหลับตาลงจมดิ่งสู่ห้วงภวังค์ แลความบ้าคลั่ง โกรธแค้นเหล่านั้นถูกแปรผันเป็นเงียบสงบ และความคิดถึงที่ส่งไปถึง พี่สาว เป็นอนันต์

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

สักวันนึง,
ชื่อของ 【โคโจ ชิโนบุ 】ก็จำต้องเลือนหายไปจากความทรงจำของทุกคน

แต่ถึงอย่างนั้น
ฉันกลับไม่รู้สึกเสียใจสักนิดเลย

สิบแปดปีที่ได้ใช้ชีวิตอย่างภาคภูมิ
ได้พบ ได้ลาจาก หัวเราะ ร้องไห้ โกรธแค้น และได้ส่งมอบอนาคตให้ชีวิตน้อยจงเติบใหญ่ ได้รักอย่างที่หัวใจอยากจะโอบกอด

[もちだ @mochida_kmt]

🦋の屋敷

[もちだ @mochida_kmt]

🦋屋敷のお花見

[𝖦𝗂𝗒𝗎𝗎 @Seirillkame]

วันคล้ายวันเกิดของเสาหลักความรักงั้นรึ..

"...."

เรื่องภารกิจ คันโรจิมักทำได้อย่างยอดเยี่ยมเสมอมาสมกับตำแหน่งเสาหลัก เช่นนั้น..

ขอให้ปลอดภัยไร้บาดแผล ขอให้คงความสดใสที่คอยทักทายผู้คนรอบข้างไว้และหวังว่าจะใส่เสื้อผ้าที่ป้องกันอาการป่วยจากอากาศด้วย..

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

คันโรจิซัง
ขอบคุณสำหรับช่วงเวลา
ที่ผ่านมาเสมอเลยนะคะ

คันโรจิซัง...
ได้โปรดใช้ชีวิตอย่างมีรอยยิ้มเช่นนี้ต่อไปด้วยนะคะ

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

หุหุ ไม่ว่าจะผ่านมากี่คราแล้วก็ตามตอนที่ได้รับประทสนขนมและชาจากตะวันตกที่คันโรจิซังเป็นคนลงมือทำด้วยตนเอง ดวงใจดวงนี้ก็ยังคงเต้นระรัวไม่ต่างจากวันแรกที่ได้ลิ้มลองเลยสักนิด

กลิ่นหอมหวานอ่อนละมุนลอยอวลอยู่ทั่วเรือน เสมือนยามที่แว่วหูรับฟังเสียงสายลมแรกแห่งฤดูวสันต์ที่พัดผ่านทุ่งหญ้าอันเคยแห้งแล้งหลังผ่านฤดูหนาวอันแสนโหดร้ายมาอย่างยาวนาน ราวกับพัดพาเอาความเหนื่อยล้า ความอ่อนแรงไปทีละน้อย

ยิ่งตอนที่เด็ก ๆ จะได้ร่วมรับประทานสิ่งเหล่านั้นกี่ครั้ง ดวงตาของพวกเขาก็ยังส่องประกายอยู่ทุกเมื่อ แก้มป่อง รอยยิ้มน้อยที่ผลิบานบนใบหน้าเหล่านั้น บางทีอบอุ่นเสียยิ่งกว่าชาซึ่งกำลังกรุ่นอยู่ในมือเสียอีก

และทุกครั้งที่ได้มองภาพเช่นนั้น
ก็มักเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวทุกที

ยามใดที่พวกเราได้พักจากหน้าที่อันหนักอึ้ง
ชิโนบุจัง ! มาทานด้วยกันสิ
ทั้งที่เป็นเพียงคำเชิญชวนแสนธรรมดาเสียจนผู้ใดได้ยินก็คงไม่ได้มองว่ามันพิเศษอะไรนัก

ทว่า มันกลับอบอุ่นสียเหลือเกิน
นั้นแล คือสิ่งที่ฉันชื่นชมในตัวคุณมาโดยตลอด

และแม้แต่ตอนนี้ก็ยังจดจำได้เสมอเลย
ทุกครั้งที่ได้สบตากัน รอยยิ้มอันแสนคุ้นเคย ริมฝีปากที่คลี่ออกอย่างเป็นธรรมชาติราวกลีบดอกไม้แรกแย้มรับแสงตะวัน ราวกับภายในอกนั้นมีดวงอาทิตย์ดวงน้อยซุกซ่อนอยู่ เปล่งประกายอย่างเงียบงัน ทว่าก็อบอุ่นพอที่จะขับไล่ความหนาวเย็นในหัวใจของผู้คนรอบข้างได้เสมอ

เหมือนกับพี่เลยค่ะ
อ่อนโยน อบอุ่น
และรู้สึกปลอดภัยเหลือเกิน

ทว่า ในขณะเดียวกัน
กลับมีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป

แต่กระนั้นแล้ว คันโรจิซัง
ก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด แข็งแกร่งในแบบที่เป็นคุณ เป็นคุณที่เปล่งประกายโดยที่ไม่ต้องพยายามที่จะเป็นใคร

และ คือสิ่งที่งดงามเสียจนชวนให้อิจฉา
งดงามเสียจน โคโจ ชิโนบุ ไม่อาจจะเป็นเช่นนั้นได้เลยแม้แต่เพียงสักนิดเดียว

เมื่อครั้งที่เคยเชื่อว่าโลกาใบนี้ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน เมื่อครั้งที่ความสูญเสียถาโถมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับพยายามจะบีบเค้นช่วงชิงทุกลมหายใจได้ทุกเมื่อ

วันที่ความโศกเกาะกุมหัวใจแน่นดุจเถาวัลย์พันธนาการ วันที่ทุกลมหายใจหนักอึ้งราวแบกหินผาไว้บนอก วันที่เสียงหัวเราะของผู้คนฟังดูห่างไกลราวอยู่คนละฟากฟ้า วันที่แม้กระทั่งการก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ก็ยังเป็นเรื่องยากเหลือเกิน

แต่ในวันเหล่านั้น
โคโจ ชิโนบุ ก็ยังคงเลือกที่จะยิ้ม
ยิ้มทั้งที่หัวใจเต็มไปด้วยบาดแผล
ยิ้มทั้งที่ภายในแตกร้าวจนแทบไม่เหลือที่ว่างให้ความสุขใดหลงเหลืออยู่

ยิ้มที่ผู้คนมองเห็น พยายามจะให้คนอื่นเห็น หาใช่รอยยิ้มที่เกิดจากความสุขไม่ หากเป็นเพียงหน้ากากบางเบาที่ใช้ปกปิดความอ่อนแอ รู้ทั้งรู้ว่าปิดอย่างไรก็ยังคงอ่อนแอ ปิดเสียงรํ่าไห้ที่ไม่มีผู้ใดควรจะได้ยิน

ปกปิดมาโดยตลอด
แม้แต่กับคุณที่คอยใจใส่ฉันเช่นนี้

ในห้วงเวลานั้นเอง พวกเราเพียงนั่งอยู่ข้างกัน ไม่ได้ไกลจนเลือนหาย แต่ใกล้พอจะเห็นว่ารอยยิ้มของคุณเอ่อล้นด้วยความสุขเพียงใด

ใกล้พอจะเห็นว่าโคโจ ชิโนบุ ผู้นี้
กำลังฝืนยิ้มได้น่าสมเพชเพียงใด

ทว่า กาลเวลานั้นก็ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน

ทั้งที่พวกเราเพียงนั่งอยู่ด้วยกันเท่านั้น
เพียงส่งถ้วยชาหากัน
เพียงแบ่งขนมชิ้นให้แก่กัน
เพียงหัวเราะกับเรื่องราวแสนธรรมดา

แต่กลับเป็นสิ่งเหล่านั้นเอง ที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงบางอย่างในดวงใจดวงนี้

เพราะหัวใจที่เคยอัดแน่นด้วยความโกรธ
ความสูญเสีย ความเจ็บปวด
หัวใจที่เคยเฝ้าถามตนเองอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า
เหตุใดผู้คนที่อ่อนโยนจึงต้องจากไป
เหตุใดผู้คนที่สมควรได้รับความสุขจึงต้องหลั่งน้ำตา

แปลกเหลือเกิน
เมื่อได้ใช้เวลาร่วมกับคุณกี่ครั้ง
ราวกับช่วงเวลานั้นความเจ็บปวดนั้นถูกลืมเลือนไปชั่วขณะ ทุกเมื่อ

เราต่างมองภาพของเด็ก ๆ ที่กำลังหัวเราะ
ภาพของคุณที่วิ่งเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส
ภาพของขนมที่เพิ่งออกจากเตา
ภาพของแสงแดดยามบ่ายที่ทอดผ่านกรอบหน้าต่าง
ภาพของไอน้ำอุ่นที่ลอยเอื่อยเหนือถ้วยชา
และภาพของพวกเราที่นั่งอยู่ด้วยกัน

คันโรจิซัง

เพียงเท่านี้
เพียงเท่านั้นจริง ๆ
ทำไมถึงกลับอบอุ่นจนทำให้รู้ราวกับว่า โลกาใบนี้อาจไม่น่ารังเกียจอย่างที่เคยคิด และยังมีสิ่งสวยงามหลงเหลืออยู่

ยังมีผู้คนที่สามารถหัวเราะได้จากหัวใจ
ยังมีช่วงเวลาที่แสนสงบอยู่เช่นนี้

รู้ตัวอีกทีก็เริ่มเฝ้ารอช่วงเวลาเหล่านี้เสียแล้ว เฝ้ารอเวลาที่จะได้นั่งลงข้างโต๊ะตัวเดิม ที่ทุกสิ่งกลับกลายเป็นความสุขเล็ก ๆ ที่มีค่ามากเสียจนไม่อาจมีสิ่งใดมาเทียบได้

และจึงได้เข้าใจ
ว่าบางทีสิ่งที่กำลังตามหาอยู่
อาจไม่ใช่ความสุขอันยิ่งใหญ่ดั่งในนิทาน

หากขอเป็นเพียงสถานที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ที่ซึ่งสามารถนั่งลงได้อย่างสบายใจ
ที่ซึ่งไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลา
ที่ซึ่งไม่จำเป็นต้องฝืนยิ้มอยู่ตลอดเวลา

คงเป็นสถานที่เช่นนี้เองสินะคะ
แสนธรรมดา
และงดงามเหลือเกิน
ดีจังเลยนะ

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

@carbcarpbubi อาระ ถึงจะไม่เข้าใจนัก หากแต่ความหมายเช่นนั้นคงจะกล่าวถึงการกลิ้งสิเน้ อื้อ อื้อ แต่เกรงว่าการอยู่ในท่าทางเช่นนี้ต่อไปก็คงจะไม่ดีเอาซะเลยค่ะ

ฮิเมจิมะซังละก็
คงจะมิมีอะไรให้ต้องห่วงมากนัก

แต่โทมิโอกะซัง..
หากปล่อยคนคนนั้นเอาไว้เช่นนี้ต่อไป
ม่า ..คงจะน่าสงสารน่าดูเลยนะคะ

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

ม่า ?
ฮิเมจิมะซัง
โทมิโอกะซัง ละก็

ดูท่าทางจะไม่ดีเอาเสียเลยนะคะ
ทั้งสองคน

เห็นเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปช่วยเหลือในทันใด แต่กระนั้นเพราะรูปร่างของตัวเองในตอนนี้ ในท้ายที่สุดก็ต้องล้มกลิ้งไปเช่นเดียวกันกับทั้งสองคนอย่างห้ามตัวไม่อยู่

อาระ ตายจริง
พลาดซะแล้วละ-เน้

[HIMEJIMA GYOMEI @Gyomei_BOT]

“… อืม ขอขอบคุณ… เหมือนจะต้อง.. ดันมาอีกสักหน่อย ขอรบกวน…นะโม…”

แรงที่ดันเข้ามาทำให้ก้อนตุ๊กตายัดนุ่นเริ่มขยับจากที่กลับหะว เอียงขึ้นมานิดหน่อย

ตนอยู่ในสภาพจำตเองให้ช่วย พยายามจะดันตัวเองเช่นกัน แข้งขาไม่ช่วยอะไรเลย.. กลัวว่าถ้าดันแรงอีกนิดจะยิ่งกลิ้งไปทั้งคู่..

[𝖦𝗂𝗒𝗎𝗎 @Seirillkame]

!!

กลับหัวเช่นนั้นไม่เป็นไรจริงรึ..

เป็นอยู่แล้วสิ ต้องช่วยก่อน

"ให้ข้าช่วยนะครับ"

รีบกลิ้งเข้าไปใกล้ก่อนพยายามดันอีกฝ่ายไม่ให้กลิ้งอีกครั้งและใช้แรงทั้งหมดเกร็งขาไว้เพื่อไม่ให้ล้มไปด้วยกัน

แต่ขานี่ก็ช่างสั้นเหลือเกิน จะล้มอยู่แล้ว..

[HIMEJIMA GYOMEI @Gyomei_BOT]

“….”

ลุกไม่ได้.. กลิ้งไปมาอยู่อย่างนั้น

[𝖦𝗂𝗒𝗎𝗎 @Seirillkame]

"...."

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

แม้ว่าจะพยายามทำให้ทุกอย่างปกติ

แต่ไม่วายที่จะกลิ้ง ตุ๊บ !
ร่วงหล่นเกือบตลอดทั้งวันเช่นกัน

เช่นนี้ เวลาที่จะต้องให้คำปรึกษาผู้คนจึงจะคอยอาศัยพักพิงอยู่บนมือของเด็ก ๆ อย่างช่วยไม่ได้

ม่า.. ขอโทษนะคะ คานาโอะ ซึมิ นาโฮะ คิโยะ อาโออิ คงจะต้องขอรบกวนพวกเธอเยอะกว่าปกติซะแล้วเน่ะ

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

หากเพราะไม่เคยคาดคิดเอาไว้เช่นกัน ว่าสักวันจะต้องตกมาอยู่ในรูปร่างเช่นนี้ แม้จะพยายามหาวิธีกลับไปเป็นเช่นเดิมก็แลจะดูไร้ซึ่งคำตอบนัก

แต่กังวลไปก็ใช่ว่าจะได้อันใดขึ้นมา เพราะอย่างไรแล้ว เรื่องการคอยตรวจผู้คนที่เจ็บไข้ในแต่ละวันก็ยังคงเป็นสิ่งที่ยังคงสำคัญกว่าสิ่งใด

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

ถึงตามความจริงจะมิชินกับร่างนี้เอาเสียเลย
แต่กระนั้นก็ยังคงจะใช้มือที่เล็กลงกว่าเดิมสะกิดจึก จึก เหมือนเคย

อาระ โทมิโอกะซัง

[𝗚𝗶𝘆𝘂𝘂 - on a mission @_quiescentsea]

ในขณะที่กำลังเตรียมตัวออกปฏิบัติภารกิจนั้น เสาหลักวารีก็พลันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดแผกไปจากทุกคืนวันเข้าพอดิบพอดี

……

“…????”

ตุ๊กตา— ไม่สิ, สมาชิกหน่วย?
…โคโจกับคุณฮิเมจิมะ?

ดวงตาสีห้วงมหาสมุทรฉายแววสับสนไม่น้อย ก่อนจะย่อตัวลงพอให้ไม่สูงข่มจนเกินไป

เกิดอะไรขึ้น?

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

แน่นอนว่าการขยับตัวก็ยังคงเป็นเรื่องที่ยากเสียที่จะชินได้โดยเร็ว แต่กระนั้นแล้วก็ยังเลือกที่จะพาร่างกลมนี้ สะกิดคุณหนูคนนี้ด้วยมือน้อย ๆ อยู่เฉกเช่นกัน

คอนนิจิวะ

[˓ 恋雪 ࣪˖ ⸰ @MADEBYSPARKSFLY]

ᅠᅠ

ท ท ทุกท่าน ....................
ก กลม ..... 🤲🏻

ᅠᅠ

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

หากได้พึงสังเกตเห็นว่านอกจากโทมิโอกะซังคงจะมิใช่เขาคนเดียวที่ตกอยู่ในสถานการณ์เฉกเช่นนี้

แม้แต่ฮิเมจิมะซังเองก็ー
ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาจะเป็นเช่นไร เช่นนั้นจึงว่าอดที่จะต้องพาตนเอง(กลิ้ง) ไปหาเขาในเวลานี้ไม่ได้เช่นกัน

ฮิเมจิมะซังคะ

[HIMEJIMA GYOMEI @Gyomei_BOT]

#NewProfilePic

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

...?

ช่วยกรุณาอย่าเอาตัวโสโครกเช่นนั้นเข้ามาใกล้จะเป็นเรื่องที่ดีอย่างยิ่งเลยค่ะ แค่นี้ก็อยากจะสำรอกจะแย่แล้ว

[🪷𝐃𝐎𝐔𝐌𝐀【ニ】 @_EclipseRainbow]

“ ฮึ่บ— ชิโนบุจัง ชิโนบุจัง
ชิโนบุจัง~”

@LunaMonarch

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

อาระ
โทมิโอกะซัง เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ?

ม่า ถามฉันเช่นนี้ ทั้งที่คุณเองก็อยู่ในลักษณะเช่นนั้นไม่ต่างกันเลยนี่คะ หวา น่าสงสารจัง

เน้ โทมิโอกะซัง การไม่ระวังตัวเอาเช่นนี้ หากคราหน้าเกิดอันใดขึ้นมาจะแย่เอาได้เน่-ะ เน่-ะ

กระนั้นก็ยังคง
ยกมือที่แม้จะเหลือเพียงนิดเดียว แตะ จึก จึก

[𝖦𝗂𝗒𝗎𝗎 @Seirillkame]

"...."

ด้วยตั้งใจมาไถ่ถามสาเหตุที่กลายเป็นตุ๊กตายัดนุ่นที่คฤหาสน์ผีเสื้อ พลันสบมองเสาหลักแมลงที่อยู่ในรูปลักษณ์คล้ายคลึงกันเสียแล้ว

"เจ้าก็ด้วยรึโคโจ"

จะช่วยโคโจเช่นไรดี จะไปทำภารกิจเช่นไรดี เสาหลักวารีทำได้เพียงยืนมองนิ่งอยู่เช่นนั้น..

[HIMEJIMA GYOMEI @Gyomei_BOT]

#NewProfilePic

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

ร่างกายหดลงเหลือเพียงแค่ขนาดเท่ากับตุ๊กตาล้มลุก ยังคงนิสัยลักษณะเดิม หากสิ่งที่ต่างออกไปคือแลยากที่จะขยับหรือหยิบจำสิ่งของในตอนนี้เอาเสียยิ่งนัก

[ ระยะเวลา- 31 เที่ยงคืน]

[โคโจ ชิโนบุ @LunaMonarch]

หากว่า
จะมีบางครั้งบางคราวที่หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่แม้ว่าครั้งนั้นจะต้องใช้เวลาอันสั้นหรือยาวนาน การได้รอยแผลฝากฝังกลับมาก็มักจะเป็นเรื่องที่พบเจอได้บ่อย

แต่กลับกัน ครานี้
คงจะโดนบางสิ่งเข้าอย่างจังเสียแล้วอย่างเป็นแน่ รู้ตัวอีกทีร่างกายก็หดลงตัวเล็กกว่าแต่ก่อนมาก มากเสียจนทุกอย่างก็ดูสูงเสียเกินไปกว่าที่จะเอื้อมถึง

ปึ๊ด

แน่นอนว่า ความโกรธที่คอยสะสมก็ราวกับพุ่งขึ้นโดยเร็วในทันใด จำต้องสูดลมหายใจเข้าออกให้ได้มากที่สุด

ม่า.. แบบนี้
คงจะไม่ไหวเอาซะเลยนะคะ