tsukikage.x

[tsukikage.x @M30633505]

@mamu_125 ลูกฉันมูหูแล้วนะมาทำให้เจ็บหลัง😂

[tsukikage.x @M30633505]

@mysleepingfairy ลูกฉันงามแท้อิจฉาตาหัวขาวนั้นจริงๆ

[tsukikage.x @M30633505]

@mysleepingfairy แค่คิดตามแล้วก็รู้สึกจะเป็นลมแต่ฟินอ่า🤭

[Morning Mr.Pluto | อนุญาตให้ทวงแบบปัญญาชน @Morningpluto]

#โหวเถียน
“หากอยากผนึกข้านัก เช่นนั้นก็จงใช้ร่างกายของท่านกักขังข้าไว้ ทำให้ข้าร้องครวญครางขอชีวิตจากท่านทั้งคืน ปล่อยให้บทรักกล่อมเกลาเราจนหมดเรี่ยแรง”

“นะ-! นาย นายหลอกล่อนักพรต!”

“มาเร็วนักพรตน้อยข้าอยากรู้นักว่าเนื้อท่านจะหวานล้ำเหมือนเมื่อหลายหมื่นปีก่อนหรือไม่”

[tsukikage.x @M30633505]

@asylum8th 😭😭เศร้าเลยค่ะ

[Morning Mr.Pluto | อนุญาตให้ทวงแบบปัญญาชน @Morningpluto]

”สมรสพระราชทานหรือ ฮ่องเต้กำลังคิดสิ่งใด ถึงได้ส่งจิ้งจอกน้อยมาไว้ในมือพยัคฆ์“
“ฮึ! เดี๋ยวข้าจะทำให้พยัคฆ์ร้ายแดนเหนือเซียวอู๋อี คลานมาหมอบแทบเท้าข้าให้ดูเป็นขวัญตา”
#โหวเถียน

[ajisai✧ @pyurinn06]

อือ…เหมือนถ้าโควตเอา คนจะไม่ค่อยเห็นรึเปล่านะ ขอลงอีกทีละกัน👉👈

204 ซาเนกิยู 🍃💢🌊❓

[มังแงวที่ไม่ติดแดง 🥝 @Mangaew_NoRed]

#โหวเถียน | Blood Moon 🌖

"จันทร์สีเลือดปีนี้ช่างงดงามยิ่งนัก"

"ต้องขอบคุณใต้เท้าจั๋ว ตั้งแต่จับจอมปีศาจแต่งเข้าสกุลจั๋ว ชาวบ้านก็เปี่ยมสุขไม่ต้องนอนอกสั่นขวัญแขวน"

"พญาวานรเผือกอะไรกัน เห็นทีจะมีแต่ลิงเชื่องๆ ถูกกำราบง่ายดายเสียจริง"

"กำราบง่ายอย่างไรหรือ?"

"ว่ากันว่าทุกคืนจันทร์สีเลือด เรือนนอนใต้เท้าจั๋วน่ะ ไล่คนออกไปหมด ข้ารับใช้ต่างรู้ดีห้ามเข้าใกล้เกิน 3 จั้ง มิเช่นนั้นจะโดนโทษ- แต่ยืนห่างเพียงนั้นยังได้ยินเสียงโหยหวน"

"เสียงโหยหวนหรือ?"

"ใช่น่ะสิ เสียงกรีดร้องราวกับจะขาดใจก็ไม่ปาน ตั้งแต่พระจันทร์ขึ้นจนลาลับ- ใต้เท้าคงจะเฆี่ยนตีจอมปีศาจอย่างหนักแน่ ให้เข็ดขยาดจนไม่กล้าออกมารังแกชาวบ้าน"

"เฮ้อ...ใต้เท้าจั๋ว ช่างราวกับพระโพธิสัตว์ เสียสละตนเองโดยแท้ ค่ำคืนนี้ก็คงต้องกำราบจอมปีศาจเช่นเคยอดชมจันทร์อย่างเราๆ"

"ลำบากท่านแล้ว ใต้เท้าจั๋ว"

.

.

.

.

"พอ- พอเถิดจูเยี่ยน"

คืนนี้เป็นคืนจันทร์สีเลือดซ้ำยังเกิดจันทรคราส พลังของจอมปีศาจบ้าคลั่งกว่ายามปกติหลายเท่านัก ทำเอาใต้เท้าต้องเปลืองแรงกำราบมากขึ้นไปด้วย จนค่อนคืนแล้ว แข้งขาชาเหน็บแทบไม่รู้สึก

"คืนนี้จันทร์งามนัก ยิ่งจากมุมในสวนนี้ ไม่ชมต่อสักหน่อยหรือ"

"ไม่! ข้าชมพอแล้ว!"

"ชมจันทร์กับข้าต่อสักหน่อยเถิด"

"ฮื่อ ข้าจะฟ้อง..จ้าวหยวนโจว"

"ได้ยินชาวบ้านครหาว่าเจ้าลำบากเพราะข้า ทั้งที่ข้ารักใคร่เอ็นดูเสี่ยวจั๋วปานนี้ ปวดใจยิ่ง"

เสียงโหยหวนของจอมปีศาจ(?)แว่วตามลม ให้ผู้ยลยินได้สรรเสิญจนจันทร์ลับฟ้า ช่างเป็นใต้เท้าผู้เสียสละโดยแท้

[🍑💫 @peachhjjam]

#โหวเถียน

:นั่นใครกัน

:เรียนท่านแม่ทัพ นั่นคือใต้เท้าเหยียนเจี้ยง เจ้ากรมพิธีการคนใหม่ขอรับ

:ใต้เท้าเหยียนคนนี้น่ะหรือ ที่รบเร้าให้ฝ่าบาทจัดงานฉลองที่ข้าชนะศึก

:นอกจากงานเลี้ยงแล้ว ใต้เท้าเหยียนยังทูลขอให้ฝ่าบาทพระราชทานทรัพย์สินและที่ดินให้ท่านแม่ทัพและเหล่าทหารด้วยขอรับ

[h-h-hi, it’s me again i'm back @yesiamhibo]

#โหวเถียน

จั๋วอี้เฉินนั่งเหม่อมองสายฝนที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง ปล่อยให้หยาดฝนกระทบชายคาดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าภายในห้องกลับเงียบงันยิ่งกว่าเดิม

กี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปีกันนะที่จ้าวหย่วนโจวไม่ได้นั่งอยู่ข้างกาย ไม่ได้เอ่ยถ้อยคำหยอกล้อ หรือยิ้มให้เขาเหมือนในวันวาน

[tsukikage.x @M30633505]

@mnqrinn หน้ากิยูบอกหมดเลยว่าเบื่อผัวมาก😅

[ทูมะ 🎮 @tunafeb1]

#ซาเนกิยู

“แล้วแกคิดจะบอกฉันเมื่อไหร่”

“ไม่รู้สิ ไม่มีความจำเป็น เพราะฉันกับชินาสึกาวะก็เมาไม่ได้สติทั้งคู่”

“แล้วยังไงวะ ฉันต้องมารู้เองจากปากนายท่าน ว่าแกถอนตัวออกจากหน่วยเพราะท้องลูกของฉันเนี่ยนะ โทมิโอกะ”

“ก็ฉันคิดว่าชินาสึกาวะจะโกรธจนรับไม่ได้ ฉันเลยเป็นฝ่ายออกมาเองไง”

[tsukikage.x @M30633505]

@tunafeb1 รอต่อยังหลาดเกิดยังได้เลยค่ะเขียนดีมาก👍😊

[h-h-hi, it’s me again i'm back @yesiamhibo]

#โหวเถียน

จั๋วอี้เฉินฝึกกระบี่ติดต่อกันมาสองชั่วยามแล้ว ร่างกายทั้งเหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้า ทว่ากลับหนีการคะยั้นคะยอของอาเล็กอย่างเหวินเซียวไม่พ้น สุดท้ายจึงจำใจออกมาเดินเล่นที่ตลาดเป็นเพื่อนนาง

“เสี่ยวจั๋ว เจ้าต้องหัดออกมาพบปะผู้คนบ้างสิ”

[ธิติ 10% 🪫❤️‍🔥 @STthiti]

“ดูสินั่นใคร~พี่สิบทิศมาหาผมหรอ”

น้ำเสียงเย็นยะเยือก มาพร้อมกับเสียงหอนของสุนัขทั่วทุกสารทิศเอ่ยทักทาย

“รู้อยู่แล้วนี่”

ทายาทสำนักร่างทรงตอบก่อนเดินปรี่เข้าใกล้ เขากดตามองเขม็งราวกับว่ามันจะทำให้ใครในที่นี้ยำเกรงตนได้

“มาถึงนี่ คิดถึงผมหรือไง?”
“ก็ไม่เชิง”

#โหวเถียน

[h-h-hi, it’s me again i'm back @yesiamhibo]

#โหวเถียน

แม้จะเป็นเพียงสมรสพระราชทาน แต่จั๋วอี้เฉินกลับไม่เข้าใจตนเอง เหตุใดหัวใจจึงต้องรู้สึกหึงหวงบุรุษเจ้าชู้อย่างเซียวอู๋อีด้วย

เสียงหัวเราะสดใสของเหล่านางรำที่เซียวอู๋อีเรียกมาปรนนิบัติดังก้องไปทั่วทั้งเรือน ราวกับจงใจประกาศให้ผู้คนรับรู้ถึงความสำราญของเจ้าของเรือน

[小音音₎⟆ @lliyink]

“เจ้าจะคร่ำครวญอะไรนัก”
“เจ้าไล่ข้า”
“หากเจ้าอยู่ ข้าจะได้นอนหรือไม่เล่า”
“ข้าคิดถึงเจ้า อยากกอดเจ้า หอมเจ้า ไม่อยากห่างกายเจ้า”
“กอดข้าหอมข้าน่ะ ได้ แต่เจ้าไม่เคยปล่อยให้ข้านอนดี ๆ เลยสักคืน”
“ข้ากำลังทำให้เจ้ารู้ว่าข้าคิดถึงเจ้ามากเท่าใด”
“ข้ารู้ตั้งแต่คืนแรกที่เจ้ากลับมาแล้ว!”

[Pei @babyallstar_]

#โหวเถียน

ธนูสองดอกพุ่งแหวกอากาศปักลงกลางเป้ายิงแม่นยำราวจับวาง เสียงโห่ร้องของเหล่าทหารกล้าดังขึ้น แสดงความชื่นชมต่อผู้ควบอาชา แม้ดวงตาถูกผ้าแพรผูกปิดไว้ทว่าฝีมือกลับเป็นที่ประจักษ์

แม่ทัพเป๋ยฝู่ควบอาชาทะยานสู่อีกฝากฝั่งของลานฝึก แต่เมื่อหันหัวม้าเลี้ยวกลับ กลับมีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกระทันหัน

“คาระวะซื่อจื่อ”

 มือแกร่งดึงบังเหียน ม้าศึกตัวใหญ่เชิดหัวขึ้นยกสองขาหน้ายกสูงเหนือพื้นก่อนกระแทกลง

เซียวอู๋อีดึงผ้าคาดตาออก สรรพสิ่งพลันเงียบลงมีเพียงเสียงกีบเท้าม้าที่ย่ำอยู่กับที่รอคอยให้ถูกดึงบังเหี้ยนห้อตะบึงอีกครั้ง

ร่างเพรียวในอาภรณ์ราบเรียบค้อมคำนับ กิริยามารยาทพร้อมพรั่งเยี่ยงคนถูกสอนสั่งจากตระกูลใหญ่ 

แต่สอนสั่งกันมาเช่นไรถึงได้ไม่กลัวถูกม้าเหยียบตายเพียงนี้ 

เซียวอู๋อียกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แววตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าจรดปลายเท้า

“เจ้าคือ?”

บุตรชายตระกูลใด แม้มีใบหน้างามหมดจด ทว่าผิวขาวซีดราวกระดาษ ท่าทางคล้ายคนอ่อนแอขี้โรคไร้พละกำลังแต่กลับใจกล้าฝ่าวงล้อมเหล่าชายฉกรรจ์มาพบเขา

“จี้หลิง ขอพบท่านซื่อจื่อ”

ใบหน้าขาวซีดเซียวยังก้มต่ำ เซียวอู๋อีดึงบังเหียนอาชาตัวใหญ่เดินวนสำรวจผู้ใจกล้าที่ยังค้อมกายในท่าคำนับ

สมรสพระราชทานที่ได้รับก็เป็นคนจากสกุลจี้ จิ้งอันซื่อจื่อพิจารณา หยุดตรงหน้าผู้ที่มาขอพบก่อนจะเอ่ยปาก

“เงยหน้าขึ้น”

ใบหน้างามค่อยเงยขึ้นสบแววตาคมกร้าวบนหลังม้า ท่าทางคร่ำสงครามน่ายำเกรง จี้หลิงสูดหายใจเข้าลึกข่มกลั้นความประหม่า

หากไม่มีเรื่องให้อยากเจรจาสถานที่ไม่น่าอภิรมเช่นลานฝึกนี้ เขาคงไม่คิดจะย่ำกรายแม้เพียงนิด

“ซื่อจื่อโปรดยกเลิกงานแต่ง”

“พระราชโองการ เจ้าขัดได้หรือ”

หลังเสร็จศึกแดนเหนือเซียวอู๋อีมุ่งหน้ากลับเมืองหลวง บาดแผลยังไม่สมานสมรสพระราชก็ตกใส่หัว 

“ข้าไม่อยากแต่งกับท่าน ในเมื่อมิได้มีใจรักใคร่ก็อย่าได้ฝืนใจกัน”

จี้หลิงกลั้นใจเอ่ยพลางมองแม่ทัพเป๋ยฝู่ที่ใบหน้าเรียบเฉย เซียวอู๋อีตวัดขาลงจากม้า ก้าวขาเพียงไม่กี่ครั้งก็ยืนประชันหน้า จี้หลิงนึกตกใจถดเท้าถอยหลัง ฝ่ามือกร้านจากการจับดาบฆ่าฟันก็คว้าเอวไว้ได้

“รักใคร่หรือ?”

ร่างเพรียวยกมือขึ้นดันแผ่นอกใต้อาภรณ์เนื้อดี อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ขยับเขยือนยังเบียดกายเข้าแนบชิด 

“ใคร่เช่นไร?”

เซียวซื่อจื่อชื่อเสียงเลื่องลือ แต่กลับถูกประทานคนเช่นนี้มาให้ เดิมทีควรเป็นบุตรตรีจากตระกูลใหญ่ที่เหมาะสมมิใช่บุรุษที่เพียงพบหน้ายังเกือบจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

จี้หลิงกลั้นหายใจ เมื่อใบหน้าเรียบนิ่งโน้มเข้าใกล้ กลิ่นกฤษณาจากถุงหอมข้างเอวของอีกฝ่ายทำให้เขาคล้ายหน้ามืดจนเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด เซียวอู๋อีประคองรอบเอว ยิ่งคนในอ้อมแขนอยากล่าถอยก็ยิ่งอยากรวบกักไว้ใกล้ตัว

“ทะ ท่านซื่อจื่อโปรดสำรวม”

ใบหน้ากระจ่างตาหันรีหันขวาง เมื่อพบว่าถูกรุมล้อมด้วยเหล่าทหารกล้า สายตานับสิบคู่กำลังมองมาอย่างใคร่รู้ถึงการกระทำอันอุกอาจของแม่ทัพ  แต่ไม่นานทั้งลานฝึกก็เงียบเชียบไร้ผู้คนเมื่อเซียวอู๋อีโบกมือไล่

“ว่าที่ชายาซื่อจื่อ อายเสียแล้วหรือ”

แรงกระชับรอบเอวรั้งให้จี้หลิงต้องแนบชิดจนปลายเท้าเขย่งขึ้น ร่างเพรียวเอนหน้าหลบปลายจมูกที่ปัดป่ายผิวแก้ม นึกรำคาญใจที่ถูกเอาเปรียบง่ายดายเช่นนี้ ใบหน้างามจึงปั้นปึงตวัดดวงตาดื้อรั้นมองบุรุษผู้ที่กอดเกี่ยวตน

“เซียวอู๋อี ปล่อยข้า”

แม้แต่ยามที่ใบหน้าไม่สบอารมณ์น้ำเสียงยังไพเราะน่าฟัง แม่ทัพเป๋ยฝู่จุดรอยยิ้มมุมปาก แววตาคมเจือความพอใจอยู่ไม่น้อย

“เจ้าอ่อนแอเพียงนี้ มิสู้ให้เขาอุ้มเจ้าส่งกลับไปที่จวนสกุลจี้”

“ท่าน!”

เซียวอู๋อีเอ่ยราบเรียบไม่คิดปล่อยคน จี้หลิงออกแรงดันคนเหิมเกริมให้คลายวงแขนแต่กลับเป็นตัวเองที่พลาดท่าเซถอยหลัง

“กลับไปรอที่จวนให้ดี งานแต่งจะไม่ยกเลิก”

เซียวอู๋อีหันหลังตวัดขาขึ้นหลังอาชา กระชับสายบังเหี้ยนในมือ 

“ข้ายังจะเลื่อนให้เร็วขึ้นด้วย”

สิ้นคำก็ทำให้คนฟังแทบเข่าอ่อน จี้หลิงมองร่างกำยำน่าเกรงขามควบอาชาตะบึงออกไปอีกฝากของลานฝึก ทิ้งให้คนหมายมั่นยกเลิกงานมงคลต้องงุนงงและสับสน

มิชอบกันมิใช่หรือ

แล้วเหตุใดต้องแต่งเร็วขึ้น!

[ᴍ ᴀ ʀ s ⋆ * @marsmanaa]

#โหวเถียน
“คุณชายรูปงามเช่นท่านเหตุใดจึงยืนอยู่เพียงลำพัง คู่ลอยโคมของท่านเล่า”
กงซานตวัดมองเจ้าของเสียงนุ่มทุ้ม เป็นชายผู้หนึ่งที่หน้าตามิได้ดูโดดเด่นนัก แม้จะสวมใส่แพรพรรณชั้นดี แต่ก็ดาษดื่นทั่วไป

ใคร?

คิ้วขนงขมวดมุ่น เพราะแอบหนีพี่ชายมาเที่ยว เขาจึงมิอยากข้องแวะกับผู้ใดนัก