امروز نگاه جهان به ایران دوخته شده، اما باید متوجه بود که این پنجره فرصت همیشگی نیست. در چنین فرصتی باید پرسید که انرژی فکری و رسانهای ما صرف چه مسئلهای میشود.
مصاحبه شهره آغداشلو، ترانه داریوش، مصدق و جدالهای دهه ۳۰، بخشی از گفتوگوی طبیعی یک جام��ه زندهاند، اما ایران امروز بیش از تکرار و بازخوانی اختلافات، به راهی برای نجات و رهایی نیاز دارد.
میلیونها ایرانی جمهوری اسلامی را نماینده خود نمیدانند و برای تغییر هزینه دادهاند. مسئولیت ما این است که توجه جهانی را به توان عملی برای آنان تبدیل کنیم. باید اعتماد بسازیم، همکاری را گسترش دهیم، هزینه ��نتقال را کاهش دهیم و بنبست را به مسیری هموار برای تغییر بدل کنیم.
ما کمبود بحث نداریم، کمبود راهحل داریم. هیچ ملتی تنها با کنکاش در اختلافات گذشته، آینده را نمیسازد. وقت آن است تا گفتمانِ بنیادین جامعه را از «چه کسی مقصر بود» به «چه باید کرد» منتقل کنیم.
۱۵ سال پیش، در سال ۱۳۹۰، وقتی در منوتو مجموعه «چشمانداز» را با اجرا و تهیهکنندگی ناصر اعتمادی ساختیم، اینگونه برنامه سیاسی نه مُد روز بود و نه بازار «تحلیلگر سیاسی شدن» به رونق امروز. ما این برنامهها را میساختیم چون فکر میکردیم پرسیدن این پرسشها برای آینده ایران ضروری است.
همان زمان گفتیم سیاست جمهوری اسلامی فقط در ستیز با آزادی نیست، در تعارض مستقیم با منافع ملی ایران هم هست. از خزر و نادیده گرفتن حقوق ایران در برابر روسیه گفتیم. از برنامه اتمی و هزینهای که ملت ایران قرار بود با ثروت، امنیت و آیندهاش بپردازد.
آن روزها، همین حرفها برای بسیاری «سیاهنمایی» بود. بعضی از منتقدان ما سالها بعد هنوز برای حسن روحانی کمپین میکردند و به اصلاح همان ساختاری امید داشتند که ما درباره پیامدهایش هشدار میدادیم.
امروز بسیاری از همان صداها، در قامت مخالف جمهوری اسلامی، از همان خطرها میگویند و گاه حتی کسانی را که سالها پیش این مسیر را رفتهاند، به کمکاری و بیتعهدی متهم میکنند.
قرار نیست همه با ما موافق باشند، نقد ضروری است. اما حافظه تاریخی، تجربه و اندکی فروتنی در برابر گذشته هم ضروری است.
تاریخ طنز عجیبی دارد، بعضی واقعیتها «سیاهنمایی» نبودند، بع��یها فقط پانزده سال دیرتر آنها را دیدند.
برخی سیاست را وقتی کشف کردند که مُد شد، ما زمانی آن را روایت میکردیم که گفتنش هزینه داشت.
دریای خزر فقط یک پهنه آبی نیست، بلکه بخشی از امنیت، اقتصاد، محیط زیست و میراث ملی ایران است. در این پادکست، از عهدنامههای گلستان و ترکمانچای تا قراردادهای ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰، خط آستارا–حسینقلی، مطالبه بیستدرصدی ایران و ابهامهای کنوانسیون ۲۰۱۸ آکتائو را بررسی میکنیم.