@ArashkMah آرش جان، موافقم که نباید منتظر تصمیم دیگران ماند. اما آیا واقعاً این دو زمین بازی از هم جدا هستند؟ نمیتوان از شرایط فعلی به نفع حرکت مردم استفاده کرد، بیآنکه به قدرتهای خارجی وابسته شد؟
و مهمتر، منظورت از راههای موازی و پیشروی تدریجی دقیقاً چه اقدامات عملیای است؟
در بنبست فعلی میان جمهوری اسلامی، آمریکا و اسرائیل، یک سؤال اساسی وجود دارد:
آیا اکثریت ایرانیانی که مخالف جمهوری اسلامی هستند، میتوانند نقشی در تغییر این وضعیت داشته باشند؟
آیا کاری هست که خود مردم بتوانند انجام دهند تا این بنبست شکسته شود، یا همهچیز به تصمیم قدرتهای خارجی گره خورده است؟
واقعاً دوست دارم نظر شما را بدانم. چه راهکار عملی و واقعبینانهای وجود دارد؟
ممنون از نظرتان. اما به نظرم باید چند موضوع را روشن کنیم.
شما پیشنهاد میکنید که تأمین سلاح، آموزش و منابع مالی در داخل کشور انجام شود. اما سؤال این است که چه کسانی، با چه امکاناتی و تحت چه سازماندهیای قرار است این کار را انجام دهند؟
و مهمتر از آن، هدف نهایی چیست؟ شکست نظامی نیروهای حکومتی یا رسیدن به نقطهای که بخشی از همین نیروها دیگر حاضر به سرکوب مردم نباشند؟
اگر هدف دومی است، آیا راههای دیگری هم برای رسیدن به آن وجود ندارد؟
در نهایت، سؤال اصلی من همچنان این است: مردم امروز، با امکاناتی که واقعاً در اختیار دارند، چه قدم عملی و واقعبینانهای میتوانند بردارند؟
@Kavehmahdi You've said the only solution may be impossible and could end in civil war. That isn't a solution. It describes the problem.
Armed resistance hands the regime the war it knows how to win. Its weak point is its own people in uniform. That's where pressure works.
Roya, I think you’ve raised a very important point. If members of Congress are asking how the opposition inside Iran is connected to those outside, that tells us something.
But is the problem really a lack of experts to convince American policymakers, or a lack of credible coordination that we can actually demonstrate?
بعضی از دوستان این پیشنهاد را مفید دانستند و بعضی هم با آن موافق نبودند؛ که کاملاً طبیعی است.
اما دوست دارم از کسانی که موافق بودند بپرسم: به نظرتان قدم بعدی چیست؟ چطور میتوان چنین پیشنهادی را از مرحله طرح یک ایده به مرحله اجرا رساند؟ چه کسانی میتوانند در این مسیر نقش داشته باشند؟
فکر میکنم گفتوگو درباره همین پرسشها میتواند بهاندازه خود پیشنهاد اهمیت داشته باشد. چون اگر موضوع در همین حد باقی بماند، هرگز نخواهیم فهمید که آیا چنین اقدامی میتوانست تأثیری داشته باشد یا نه.
خیلیها میپرسند برای جلوگیری از اعدامها، جز ابراز تأسف و اعتراض، چه کار دیگری میتوان کرد؟
پشت هر حکم اعدام، نام و امضای قاضیای است که آن را صادر کرده. شاید وقت آن رسیده که اپوزیسیون با کمک شبکههای خود در داخل کشور، نام این قضات را هم به اندازه نام کسانی که به اعدام محکوم کردهاند، بر سر زبانها بیندازد.
شاید حتی در خود دستگاه قضایی هم کسانی باشند که حاضرند اطلاعات و اسناد مربوط به این احکام را در اختیار اپوزیسیون بگذارند. چه کسی میداند، شاید همین قدم آغاز اتفاقات بزرگتری باشد.
هیچ حکمی بیامضا نیست و هیچ امضایی نباید بیپاسخ بماند. روز پاسخگویی فرا خواهد رسید.
But did America and Israel attack Iran because the Iranian people forced them to? Or because of their own national security interests and strategic objectives?
There’s a fundamental difference. We should recognise the courage and sacrifices of Iranians without attributing every decision made in Washington or Jerusalem to them.
And if we’re now waiting to see what world powers decide, isn’t that exactly the deadlock my question was about?
زندگی شاهدخت فرحناز پهلوی در چند قاب، از کودکی در تهران و سالهای مدرسه در نیاوران تا تحصیل در آمریکا و مصر، همراه با عکسهایی از او در کنار خانوادهاش.
هر حکم اعدام، امضای یک قاضی را دارد.
اما ما چقدر این قضات را میشناسیم؟ چند نفر از ما میدانیم چه کسانی این احکام را صادر کردهاند؟
پیشنهاد میکنم با هشتگ #قاضی_اعدام نام قضات، سوابق قضایی و احکامی را که صادر کردهاند، بر اساس اسناد و مدارک معتبر منتشر کنیم.
این کار نه به تشکیلات نیاز دارد، نه به هماهنگی و نه به قالب مشخص. هر کسی میتواند سهمی داشته باشد.
اما یک نکته بسیار مهم است: اگر قرار است این تلاشها ارزشمند و در آینده قابل استناد باشند، باید بر پایه شواهد و مدارک قابل بررسی باشند، نه شایعه و حدس و گمان.
طبیعی است که عدهای هم از این هشتگ برای انتشار اطلاعات نادرست یا گمراهکننده استفاده کنند. به همین دلیل، هر جا اطلاعاتی نادرست یا بدون سند منتشر شد، بهتر است با استفاده از Community Notes (یادداشتهای کاربران) و ارائه منابع معتبر، آن را اصلاح کنیم.
هدف تهدید یا انتقامجویی نیست؛ هدف مستندسازی، شفافیت و پاسخگویی است.
کسی که درباره جان یک انسان حکم صادر میکند، نباید از پاسخگویی درباره تصمیم خود مصون باشد.
@Babakkhoram11@ManotoNews پس منتظر چه هستیم؟ اگر معتقدیم این افراد باید هزینه اقداماتشان را بپردازند، چرا از همین حالا برای شناسایی و معرفیشان اقدام نکنیم؟ چه چیزی مانع ماست؟
ایده خیلی خوبیه و قطعاً داشتن چنین وبسایتی مفیده. ولی وبسایت بدون اطلاعات به درد کسی نمیخوره. اول باید شبکهای از افراد شکل بگیره که بتونن اطلاعات و اسناد رو جمعآوری و در اختیارمون بذارن.
به نظرم باید از همینجا شروع کنیم. وقتی اطلاعات جمع شد، میشه اونها رو در یک وبسایت منظم و قابل جستوجو منتشر کرد.
The US is already at war with the Islamic Republic and enforcing a naval blockade. What exactly would you ask American policymakers to do beyond that?
And here’s a question: if they asked us, “We’ve been doing all this. What have you Iranians done yourselves?” what would our answer be?
That’s the question I’m trying to address. What can WE do?
عربستان حتی بعد از حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی، ارتباط دیپلماتیکش رو با تهران حفظ کرد. فکر میکنید کشورهای غربی صرفاً به خاطر احکام اعدام سفارتهاشون رو میبندن؟ کشورها بر اساس منافع خودشون تصمیم میگیرن.
اما اصلاً بحث من این نیست که غرب چه کار کنه. خیلیها همین مطالبات رو مطرح میکنن. سؤال من اینه: ما ایرانیها خودمون چه کاری میتونیم انجام بدیم؟
ایجاد وبسایت فکر خیلی خوبیه. ولی چرا از همین شبکههای اجتماعی شروع نکنیم؟ شاید با انتخاب یک هشتگ مشخص بشه این ایده رو به گوش افراد بیشتری رسوند و کسانی هم که اطلاعاتی دارن، حتی بهصورت ناشناس، بتونن مشارکت کنن.
به نظرم فعلاً مهمترین کار اینه که این پیشنهاد به گوش هرچه بیشتر مردم برسه. شما چی فکر میکنید؟
@nuancesofnews@ManotoNews خیلی هم عالی. ممنون میشم اگر بتونید با تیم عدالت انتقالی شاهزاده تماس بگیرید و این ایده رو باهاشون در میون بذارید. شاید استقبال کنن، شاید هم به نظرشون ایده خوبی نباشه. در هر صورت، خوشحال میشیم نتیجه رو همینجا با ما در میون بذارید.